HET COMMUNISME!

Het Communisme wint aan kracht.

Nationaal gaat het vooruit, omdat het in Kamers, Staten en Raden thans een positie inneemt, welke vroeger door iedereen voor onmogelijk werd gehouden.

Internationaal komt het nog duidelijker naar voren, doordat het in andere landen nog sterker dan bij ons is gegroeid en door toedoen en onder leiding van een geheel communistisch land als Rusland over en weder hulp en bijstand verleent. Zie slechts hoe de Poolse afgevaardigde in de Veiligheidsraad de Russische-communistische belangen verdedigt en voorstaat, ten aanzien van Indië.

Er zijn er dan ook reeds in Nederland, die het communistisch gevaar zo groot achten, dat zij mede hierom Nederland zouden willen verlaten, omdat zij overtuigd zijn dat een nieuwe oorlog het communisme dichter bij ons vaderland zal brengen, zo niet er in.

Nu worden op de vraag, wat wij hebben te doen verschillende antwoorden gegeven.

De onnozelen — zo niet idealisten als gemakzuchtige onverschilligen zeggen : waarom zouden wij ons bevreesd maken — het kon wel eens meevallen, want Rusland verandert toch ook ?

Ik heb hierop twee aantekeningen.

Allereerst : waarom wordt het ijzeren gordijn, dat Rusland omsluit, dan niet weggetrokken? Is het voor de Russen niet goed, dat zij naar buiten kijken, of is het voor ons niet goed, dat wij zien wat achter het gordijn gebeurt ?

In de tweede plaats is wat wel zichtbaar is in Hongarije, Bulgarije en Roemenië niet bepaald een geruststelling voor een in enig opzicht ongewijzigde houding van Rusland. De socialisten menen, dat zij een dam zouden kunnen zijn tussen het socialisme zonder democratie. Rusland en de democratie, zoals Socialisme—Amerika.

Het socialisme is echter nooit een dam geweest, waarachter men zich veilig te rusten kon leggen als het stormen ging. Het, was dit niet in Frankrijk in Napoleon's dagen, het is dit in het tegenwoordige Frankrijk ook niet.

Het was het niet tegen de stormloop van Hitler en het zal ook in Nederland teleur moeten stellen, wijl haar socialistische proefnemingen niet alleen wat wij aan weerstand over hebben, ondermijnt, maar tevens met elke grote of kleine mislukking dier proefnemingen eigen aanhangers naar 't kamp der communisten zal zien overlopen.

Het communisme is een reëele, werkelijke kracht, welke niet met phrases en holle woorden, met programma's en fluwelen handschoenen, waar met werkelijkheden, met daden moet worden bestreden.

Aan de revolutie der barricade gaat vooraf de revolutie in de geest — men raapt de steen eerst op, als men vechten wil. Tegen die revolutionaire geest baat geen praten over Christendom. Alleen de daad !

Dit geldt de Kerk, die werkelijk Kerk moet zijn, de Staat, die gezag en vrijheid moet handhaven, de maatschappij, die aan de eisen der Christelijke gerechtigheid moet beantwoorden.

Dit geldt ook ons gezin, waar een gezond gezinsleven leiding en binding behoort te geven en ook onszelf, in een eerlijke, oprechte levenshouding tetgenover God en de mensen.

Uit de ernst van onze pogingen, om hier op aarde iets te mogen zien van de doorbraak van het Koninkrijk Gods, blijkt, in hoeverre wij staan onder de eis der verantwoordelijkheid, blijkt tevens de oprechtheid van ons heimwee naar een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, waarop gerechtigheid woont.

Het communisme zullen wij eerst dán recht kunnen bestrijden, als wij in eigen geest onderkennen die onrustige zwervingen van de opstand tegen elk Hoger Gezag, die telkens in de geschiedenis onder een andere naam opduikt en thans als communisme zich openbaart.

Tegen de revolutie het Evangelie, is ook voor onszelf bestemd, al denken wij dat niet of lopen wij daar maar overheen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen