gedicht

Wie stilt de onvreê van dit morrend hart, en brengt tot rust de opstandige gedachten ?

Zult Gij 't niet wezen, Die, als Man-van-smart, eenmaal mijn kruis droeg ? Zult Gij niet verzachten

de stage pijn van ongestild begeren, begeren, dat mij innerlijk verteert ....

Wee mij! Ik, die aan anderen wil leren Uw heil, zie eigen hart nog onbekeerd.

O Grote God, wat blijft de mens ellendig, zolang hij ommedoolt in de woestijn!

Belustheid neemt het hart zoo licht gevangen. Bewustheid Uwer gunst is onbestendig. Wij meenden al zo dicht bij huis te zijn ....

Laat mij althans de troost der pelgrimszangen !

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen