De Vrouw en het Ambt

Ds. P. J. Roscam Abbing neemt het in „De Hervormde Kerk" op voor de opneming van de vrouw in het ambt. Met uitsluiting van de vrouw, zo zegt hij, komt de kerk geïsoleerder en geforceerder te staan. Hij bedoelt, dat in het publieke leven tegenwoordig practisch alle betrekkingen voor de vrouw openstaan. Dan wijst hij ook op het fieit, dat de hoogste instantie in ons land bekleed wordt door een Koningin bij de gratie Gods.

En dan vraagt hij, of het niet inconsequent is, dat de kerk alleen mannen tot het ambt verkiest. „Weet de kerk", — zo vraagt hij — „dat haar houding in deze voor een groeiend aantal bewust geworden vrouwen tot een ergernis is geworden ? Durft de kerk werkelijk te prediken, dat de ergernis, die zij door de uitsluiting der vrouw aan vrouwen in en buiten de gemeente bereidt, wèl verband houdt met de noodzakelijke ergernis van het Kruis voor de wereld en niet te maken heeft met de ergernissen, die de schijnheihgen brengen over de kleinen ? "

Daarna wordt op zusterkerken gewezen. Meent onze kerk, dat de beslissing dier andere kerken genomen is in ongehoorzaamheid aan de Heilige Schrift ?

Ten slotte wijst hij op het actief kiesrecht van de vrouw in de kerk, op Zondagsschoolarbeid, jeugdwerk etc, en ten laatste ook nog op het voorbeeld van Oegstgeest, „dat overigens werkt in opdracht der kerk", een theologe met predikantsbevoegdheid uitzendt.

En dan vraagt hij nogmaals : „Meent de kerk in ernst, dat de Heilige Geest het charisma voor deze diensten, ook voor die van het leiden der gemeente, alleen aan mannen geeft. En beseft zij niet, dat, indien de Heilige Geest de vrouw hierin niet uitsluit, haar uitsluiting onverantwoord is?

Hij acht zijn conclusie mede versterkt door wat hij in de „Kirchliche Dogmatik" van K. Barth heeft gelezen, dat er in elk geval voor de principiële uitsluiting der vrouw van het kerkelijk ambt geen grond bestaat.

Over de argumentering, welke alleen beslissend kan zijn, wordt alzo door de schrijver slechts vragenderwijs gesproken.

Wat het openbare leven doet, kan toch geen maatstaf zijn, aangezien de Overheid voor haar taak en op haar terrein evenzeer gehoorzaamheid schuldig is aan de norm van Gods Wet. Een geïsoleerde po­sitie der kerk kan zich dus gemakkelijk voordoen in een tijd van ontkerstening als de onze. Zondagsschoolarbeid, jeugdwerk, zelfs diaconessenarbeid in verschillende zin, vallen buiten het eigenlijke vraagstuk, waarom het gaat. Immers, indien men zou willen verdedigen, dat 't diakenambt voor de vrouw zou kunnen worden opengesteld, dan zou dit mede inhouden, dat men anderzijds de diakenen niet toeliet met d'e ouderlingen de regeermacht te delen, zoals dat in kleinere gemeenten het geval is.

En dat Oegstgeest een vrouwelijke theoloog met de predikantsbevoegdheid bekleedt, kan zeker niet in opdracht der kerk zijn, omdat de vigerende reglementen, zoals de schrijver in ander verband heeft opgemerkt, dit niet toelaten.

De gehoorzaamheid aan de Heilige Schrift komt hier nog niet eens in het geding, vanwege dat reglement, hetwelk naar onze overtuiging ditmaal zodanig in overeenstemming is met de Heilige Schrift, dat wij het manslidmaten voor alle verkiezingen tot het ambt gaarne gehandhaafd zien.

Buitenlandse kerken hellen over tot de openstelling van het ambt voor de vrouw, wdrdt ons hier medegedeeld. Of die andere kerken dan in ongehoorzaamheid aan de Heilige Schrift hebben gehandeld? En meent de kerk, in ernst, dat de Heilige Geest het charisma voor deze diensten, ook voor het leiden der gemeente, alleen aan mannen geeft. (Onderstreping van ons). Over het onderstreepte gaat het. Dat de Heilige Geest ook aan vrouwen charismatic geeft en dat de Heere God Zijn gaven geeft aan wie Hij wil, dat behoeft geen woord.

Daar echter gaat het ook niet om. De vraag is, hoe God wil, dat wij het doen zullen. Niet wat God machtig is te doen, maar hoe Hij wil, dat wij doen.

Als wij deHeilige Schrifit onderzoeken, zal men niet kunnen betwisten, dat zij van de beginne, d.i. van de schepping aan, onderscheid maakt tussen de plaats van de man en van de vrouw in dit leven. Wel kan men volhouden, dat de heerschappij aan de mens als mens is gegeven, zodat de vrouw in de heerschappij deelt krachtens haar mens-zijn. Dit neemt echter niet weg, dat de man de drager van de kracht en de heerschappij is. Dat het zo wordt gesteld en door de ganse Schrift wordt bevestigd. De apostel Paulus, die zegt, dat er in Christus noch man noch vrouw is, beveelt nochtans, dat de vrouw in de gemeente zwijge, laat haar in het arnbt niet toe en wijst er zeer bijzonder op, dat de geroepenen in het ambt hun eigen huis wel weten te regeren.

Hoezeer de apostel hierin het voorbeeld van Christus volgt, kan voor ieder duidelijk zijn, die er bij stil staat, dat Christus werd omringd door vrouwen, die Hem voortreffelijk dienden, doch Hij heeft twaalf mannen tot het apostelambt verkoren.

Dit zijn nog maar enkele hoofdzaken. Wij zouden uitvoeriger op de zaak kunnen ingaan, maar wij vragen: Wat is dat voor een gehoorzaamheid aan de Heilige Schrift, die aan de kerk wil opdringen, wat Christus volgens haar klaar en duidelijk getuigenis niet wil ?

De schrijver gewaagt van mannen-autocratie, doch hij moge gedenken, dat het een slecht voorbeeld van mannen-autocratie moet heten de kerk van Christus anders te willen regeren dan met het getuigenis van Christus en de apostelen over­eenkomt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen