Wanneer alle gemeenten er maar evenzeer van doordrongen waren

Het is niet mogelijk om alle correspondentie, die de Commissie voor de adoptie aan de getroffen gemeenten ontvangt, in „De Waarheidsvriend" te vermelden. Dat zou trouwens maar een weinig overzichtelijk beeld geven van alles, wat er voor die gemeenten gedaan wordt. De commissie heeft immers nooit bedoeld een soort centraal beheersorgaan te worden, waarheen alles, wat voor de gedupeerde gemeenten ingezameld wordt, gezonden moet worden, maar zij stelde zich allereerst ten doel de gemeenten met elkander in contact te brengen. Deze werkwijze brengt uiteraard mede, dat, wanneer de band tussen bepaalde gemeenten eenmaal gelegd is en de hulpverlening goed loopt, niet alles wat er gebeurt, ons bekend wordt. Dientengevolge is het niet goed uitvoerbaar een omstandig verhaal te doen van dat, wat er thans reeds is gedaan. Het is niet nodig ook, dat dit geschiedt. Als er maar veel gedaan wordt. Want dat zal nodig zijn.

Daarom kan het toch wel z'n nut hebben om eens een uitzondering te maken. Dezer dagen ontving ik van de gemeente Kockengen antwoord op ons verzoek, Renkum te adopteren, 't Was maar kort. Het luidde :

„Kockengen heeft Renkum gaarne geadopteerd en reeds ƒ 1000.— beschikbaar. Een collecte bracht ƒ 280.— op. De Diaconie heeft ƒ 500.— bijgepast en de kerkeraad ƒ 220.—."

'k Geef dat niet zozeer door om de grootte van de bijeen gebrachte som. 't Is stellig een heel mooi bedrag voor een gemeente als Kockengen. Maar als het om het bedrag ging, had ik wel een ander voorbeeld. kunnen kiezen, 'k Kon dan beter vermelden, dat ds. Willemse, toen hij, enige tijd geleden al; in Monster, dat zijn gemeente Zuilichem en Nieuwaal adopteerde, preekte en daarbij een collecte mocht houden, 's Maandags met ruim ƒ 2300.— naar huis terug kon gaan. Ds. Van Dijk schreef toen in zijn Kerkbode, dat, het ,,monster"achtig was. En inderdaad, zoiets zet zoden aan de dijk.

Maar ik deelde de inhoud van dit schrijven toch allereerst mede om de hartelijke bereidwilligheid, die er uit spreekt en niet minder om de wijze,  waarop deze gemeente dat „gaarne" in daden heeft omgezet, zodat het niet alleen bij de toezegging van hulp of alleen maar een collecte is gebleven.

Ja, wanneer alle gemeenten nu maar evenzeer van de noodzakelijkheid doordrongen waren en evenzeer bereid bevonden werden om het niet bij woorden of een enkele collecte te laten, dan zou, onder beding van de zegen des Heeren, toch geen gemeente met de stukken eh brokken blijven zitten, omdat ze door gebrek aan middelen niet tot bouwen kan overgaan, daar de lasten, die men op zich nemen moet, de draagkracht verre te boven gaan.

Gelukkig, er zijn heel wat gemeenten als Kockengen, die het gaarne doen. 'k Vertelde daareven iets over de hulp van Monster aan Zuilichem en Nieuwaal. Deze gemeenten worden ook nog door andere geholpen. Wij nodigden indertijd ook Bergschenhoek daartoe uit. Nu hebben we vernomen, dat daar reeds een collecte gehouden werd, die ruim ƒ 700.- opbracht. Moerkapelle hoopt ook mede te doen. Ds. Bout zal daar binnenkort, bij leven en welzijn, een beurt vervullen. Er zal dan tegelijk collecte voor die beide getroffen gemeenten zijn. Ook Elspeet draagt bij. Zoveel mogelijk zoekt de Commissie de gemeenten, die een bepaalde gemeente adopteren, in elkaars nabijheid. Ds. Willernse had echter al eens een afspraak met de pastor loci van Elspeet, ds. Lamens, gemaakt en zo heeft ook Elspeet het verzoek ontvangen Zuilichem en Nieuwaal te helpen. Er is reeds een collecte gehouden, die ruim ƒ 600.— opbracht.

Maar . . . . . .  er moeten in Zuilichem-Nieuwaal twee kerken gebouwd worden. De bedehuizen, die er stonden, zijn totaal verwoest. Ds. Willemse vertelde me dat alleen die van Zuilichem reeds ƒ 223.000.— zou moeten kosten. Op papier dan nog maar. Er komt in werkelijkheid zoveel bij ! Hoeveel die gemeente dan zo ongeveer zelf te dragen krijgt, weet ge nu ook wel.

't Is daarom toch wel heel erg, wanneer er gemeenten zijn, die zelf geen schade leden en die toch geen blijken geven mede te willen werken om met elkander dat, wat de oorlog neersloeg, weer op te bouwen !

Het werk van de Commissie ondervindt daarvan de grootste hinder, omdat er nu zo moeilijk een afgerond plan klaar komen kan. Dat is echter bij lange na niet het ergste. Het ergste is, dat zo de wet van Christus, om elkanders lasten te dragen, onvervuld blijft. Dat treft dan de toch al getroffen gemeenten nóg eens, terwijl het toch ook niet zonder terugslag op de welstand van het eigen gemeentelijk leven zal blijven.

'k Weet het, al meer dan eens schreef ik het, er zijn gemeenten, die zelf met bijzondere moeilijkheden worstelen en daarom niet dat kunnen doen, waartoe andere gemeenten in staat zijn. Daar gaat het dan ook niet over. Waar het wèl over gaat is dit, dat iedere gemeente zich schuldig weten moet om dat te doen, wat in het vermogen is, om de gemeenten te helpen, die zo grote schade leden, dat deze zonder hulp van anderen niet te herstellen is.

Wanneer alle gemeenten er maar evenzeer van doordrongen waren . . . . . .

Ja, doordrongen van de noodzakelijkheid van deze hulpverlening. Of moeten we het anders zeggen ? Van het voorrecht, dat het nog kan en mag, omdat de hand des Heeren zo bewarend over ons was, dat wij zelf niet tot de getroffen gemeenten behoren.

(Wijk bij Heusden)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen