Pastorale zorg

Prof. Miskottd komt in een artikel (in de Waagschaal, dd. , 21 Nov. j.l.) op voor het pastorale element in de prediking.

De schrijver wijst daarin op een gebrek, dat vele predicaties aankleeft, n.l. dat het pastorale element te weinig of geheel niet tot zijn recht komt. Wij zijn van mening, dat de herderlijke zorg niet alleen in de prediking een plaats behoort te hebben, maar, dat de prediking als zodanig in de eerste plaats zielszorg is en moet zijn. Het is toch de Herder en Leraar, die arbeidt in het Woord. De Leraar, maar ook de Hérder. De prediking roept de gemeente niet alleen tof kennis des Woords, maar vooral onder de tucht des Woords. Dit laatste is met name een grond voor de voortdurende prediking en de saamkomst der gemeente en voor de trouwe Schriftlezing in de huiselijke godsdienstoefening. Wij moeten aan de tucht des Woords gewend worden en hebben voortdurend nodig de teugel te gevoelen.

Herder en Leraar op de kansel is het eerste nodig om Herder en Leraar in de huizen te zijn, doch zonder dit laatste kan hij geen Herder en Leraar op de kansel zijn. Het gaat immers om het leven der kerk, wel te verstaan, om het leven der kerk, zoals ons dat in de Heilige Schrift wordt voorgesteld. In de Heilige Schrift komt toch ook de kerk aan het woord, met haar klachten, haar bevinding, haar blijdschap en vreugde. De Hetder en Leraar moet het aangezicht-zijner schapen kennen en de kudde des Heeren leiden.

Hij moet een zuiver beeld hebben van de gemeente en van wat er in haar omgaat. Hoe verschillend toch ligt in de gemeente de betrekking tot het waarachtig geloof.

De gemeente, zoals die uitwendig verschijnt, is als zodanig nog geen vergadering van ware Christgelovigen, al mogen wij onderstellen, dat die haar geestelijke kern vormt. Maar er zijn ook anderen, die moeten worden toegebracht. Denken wij slechts aan de jeugd, aan het opgroeiend geslacht, aan zovelen, die van verre blijven staan. Zo gaat het pastorale of herderlijke werk gepaard aan een apostolische.

In de prediking mogen deze dingen niet vergeten worden. Zij kan er niet mee volstaan de „boodschap door te geven". Die boodschap vraagt uitlegging en toelichting. Het woord Evangelie is meer dan een boodschap, die wordt doorgegeven. Het is een kracht Gods tot zaligheid. Zij vraagt getuigenis van de ontfermingen Gods over de zondaar, opdat hij behouden worde van de eeuwige toorn. Die in de Zoon gelooft, heeft het eeuwige leven, maar die de Zoon ongehoorzaam is, die zal het leven niet zien, maar de toorn Gods blijft op hem. (Joh. 3 vers 36).

Evenals het woord „boodschap", doet ook het woord „nood" opgeld in de tegenwoordige prediking: nood der kerk, nood der wereld, maar ook dat woord „nood" vraagt uitlegging en verklaring. Immers alle nood vindt haar oorzaak in de zonde. Men kan over de nood niet spreken zonder over de zonde te spreken. Wie nood zegt, zegt eigenlijk zonde, moet zonde zeggen en wijzijn op de weg ter ontkoming in de Christus der Schrifiten, de grote Herder der schapen.

Indien deze dingen in de prediking tot hun recht komen, kan het niet anders of de stem van de goede Herder zal daarin weerklank vinden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen