ONGERUST

Onder „stemmen uit de kerk" (Weekblad Herv. Kerk dd. 22 Nov. '47) geeft de heer van Malssen uiting aan ongerustheid o.a. over de topzware organisatie van raden en commissies. Hij ziet een toenemende afstand tussen kerk en kerkelijke vergadering.

Wij delen niet alleen die ongerustheid, maar zien daarin een bepaald gevaar. Daarom hebben wij voortdurend tegen die raden en commissies bezwaar gemaakt en blijven protesteren tegen ieder pogen om daaraan een permanent karakter te geven.

„Het heeft er veel van, dat het ambtenarisme doorgedrongen is in de kerk'', zo de schrijver. „Wat een papperassen; collecte-aanmaningen, propaganda-folders, zelfs propaganda voor 't catechiseren met de eigen catechisatieboekjes, preekconcepten, reclamebiljetten, wijzigingen in de reglementen, kanselafkondigingen, waar lang ieder niet mee instemt."

Dat is zeker ook een bezwaar. Het werkt alles belemmerend op het eerst nodige en belangrijke gewone werk van de Herderen Leraar, afgezien nog van de bemoeienis van bovenaf.

Hoofdbezwaar is echter de episcopaalse doorsnede welke aan het presbyteriaalkarakter te kort doet. De zelfstandigheid van de plaatselijke gemeente en de grondvergaderingen der kerk wordt daardoor niet alleen besnoeid, maar deze vergaderingen, die van nieuws aan haar taak en roeping moeten leren verstaan, zullen op die wijze niet gewennen aan de eisen, waaraan zij behoren te beantwoorden.

Anderzijds zullen de voordelen van de haar eigene zelfstandigheid naar de eisen ener presbyteriale kerkorde ten aanzien van de verscheidenheid, welke ook in een gezonde kerkgemeenschap toch blijven zal, verloren gaan.

Het ligt voor de hand, dat de classes, zo zij aan haar roeping zullen beantwoorden, veel werk zullen hebben te verzetten en dat dit van predikanten en kerkeraden meer tijd en krachten zal vragen. Zij zullen daarbij wellicht behoefte hebben aan leiding en advies van provinciale vergadering en synode. En zij zullen daartoe beroep kunnen doen op deze vergaderingen en mogelijk aan commissies een deel van haar werk afdragen. Maar dat kunnen zij zelf doen.

Verder kan worden toegegeven, dat het werk der uitwendige zending aan een permanent orgaan onder leiding en toezicht der kerk wordt toebetrouwd. Ook de diaconiën zullen in verschillende gevallen aangewezen zijn op gemeenschappelijke arbeid in classis of provincie.

Maar dit kan dan ook classicaal en provinciaal worden geregeld naar omstandigheden. Met name als de kerkeraden meer dan voorheen aandacht besteden aan ziekenzorg en zorgen, die onder de inwendige zending plegen te worden saamgevat.

Niemand zal ontkennen, dat in verschillende gevallen aanleiding zal zijn tot een meer of minder omvattende saamwerking om niet van centralisatie te spreken. Doch wij blijven het eens, dat er geen distantie mag zijn tussen kerk en kerkelijke vergadering, zoals dte heer van Malssen het uitdrukt. Het oneigenlijke van zulk een situatie treedt in die uitdrukking duidelijk aan de dag, want de kerkelijke vergadering is de kerk.

Permanente raden en conmissies zullen steeds dreigen nevenregeringen in het leven te roepen, die onverenigbaar moeten worden geacht met een presbyteriale kerk­orde.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen