Samuël, een zoon der Wet.

80)

In de gelagkamer van de herberg was het nog leeg. Hij ging in een hoek zitten, om op de kooplieden te wachten. De waard kwam binnen, en die probeerde hem uit te horen over de financiële omstandigheden van sommige kolonisten, en vroeg hem toen ook, of hij geen lust had om in de stad bij een geesteskranke zeer welgestelde, wat oudere Jood, in dienst te treden, die met zijn zuster samenwoonde. Hij had in opdracht om eens uit te zien naar een geschikt jongmens, en het leek wel, alsof hij Samuel hiervoor uitermate bekwaam achtte. Hij vertelde hem, dat het een ongevaarlijke zieke was, maar dat hij kort geleden van streek was geraakt, omdat er en brutale diefstal bij hem had plaats gehad, waarbij hij door rovers was gekneveld. De waard noemde zijn naam. Dat was dus dezelfde man, bij wie Fanuël zich enige weken lang had opgehouden. Samuel werd door dit verhaal getroffen en een gevoel van diepe schrik, waarvan hij zich op dit ogenblik geen rekenschap kon geven, doorstroomde hem. De aanbieding moest hij echter afwijzen. De herbergier was nu weggeroepen en de dienstmeid kwam eens kijken. Omdat Samuel niets meer wou nuttigen, meende hij er geen recht op te hebben om te blijven zitten en sloop hij naar de stal, waar zijn ezel in het achterste hok stond, gaf hem nog wat voer, wierp vers stroo in de hoek en ging daar zelf op liggen. Het was hem daar warm genoeg door al dat vee, dat aan alle kanten in de ruimte stond te snuiven en te trappelen, en bovendien kroop hij nog in het hooi, waar hij haast geheel door bedekt werd.

Hij was haast ingeslapen, toen de deur openging en er een man binnenkwam, wie nog een ander volgde. De eerstgekomene ging al de hokken langs en keek overal even binnen. Het was Fanuël. Toen hij bij het vale licht van het kleine venster kwam, herkende Samuel hem. Hij verroerde zich niet, omdat hij hoopte, dat die gehate jonge man weer spoedig weg zou gaan. Nu scheen deze vlak naast hem nog wat stroo aan zijn eigen ezel te brengen. De tweede was in het begin bij de deur blijven staan. Toen scheen hij vlak bij Fanuël te komen, en uit eerst nog wat onzeker en voorzichtig geuite lettergrepen ontwikkelde zich langzamerhand een gesprek, dat op half luide toon werd gevoerd en dat maakte dat Samuel wenste ver, héél ver weg te zijn.

De vreemde zei : „Als niets anders lukt, probeer het dan nog eens op het land, en ga daar werken !"

„Om me daar dood te werken voor een paar frank per week, — terwijl er toch zoveel talenten in mij sluimeren ! Werken kan iedereen, maar wat ik kan, kan niet iedereen ! Eerst wil ik toch nog eens proberen, of ik niet op een andere manier er komen kan. Heb jij nog moed ? Ik bedoel: of jij je hart op de rechte plaats draagt, als het er op aan komt ?

„Ik ? Ik dacht er juist over na, of ik me zal ophangen of verzuipen, — en dan zou zo iemand moed hebben ! Gisteren zou ik mezelf nog hebben wallen doodschieten, maar een revolver, daar is sedert die nacht geen aankomen meer aan, — hoogstens nog aan een strop !"

Fanuël giegelde: „jij bangerd ! Jij, rare snoeshaan ! Zo iemand zou zijn brood waard zjjn ! Maar kan men wel op jou aan ? Je moet niet vergeten, dat ik je pas sedert kort ken".

Een gedempt en ruw lachen was het antwoord. „Weet jii misschien ergens een vat te staan met gouden medschidies ? Waarschijnlijk niet, — anders zou je dat wel alleen hebben gemoerd !"

 (Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen