Samuël, een zoon der Wet

88)

Zij maalde tarwe in de handmolen en maakte een grote voorraad brood gereed. Ook verwerkte zij bonen tot meel, en gaf dat alles zo'n plaats, dat ook een vreemde het gemakkelijk zou kunnen vinden. En toen zij nu goed voor haar eigen huishouding had gezorgd, bleef haar nog wat tijd over om voor Jossele te gaan zorgen. Haar drang om lief te hebben en te zorgen was nog sterker dan anders. Het hemd kwam nog klaar in het half-donker van de avonduren. Mandel wist een gevoel van onbehagelijkheid bij zichzelf te overwinnen, toen hij dit moest aanzien, en bracht het hemd op de afgesproken manier aan Jossele, die er verbazend gelukkig mee was. Daardoor meende hij nu zó rijkelijk te hebben geboet, dat hij zich verder de vrijheid veroorloofde om nog wat te blijven nabrommen en namopperen. Ieder vrij uurtje gebruikte hij om aan de afsluiting van het dal te werken. Als hij maar eenmaal een goed hegin had gemaakt, dan zouden de anderen ook wel lust krijgen om hem bij dit grote, werk te komen helpen. Hij maakte nu de houten bakken, die over een half jaar reeds uit de reservoirs het kostbare water zouden ontvangen en door middel waarvan dit water dan zou worden verdeeld over zijn land en over het land van zijn makkers. De beide grote schepraderen en de balken zouden dan de anderen mee moeten fabriceren. Hij kon het niet laten om onder dit werk telkens weer naar zijn eigen huisje en naar dat van Jossele te kijken, om te zien, of de twee misschien weer 'n praatje met elkander zouden gaan maken. Het gebeurde wel nooit, maar de bezorgdheid hierover hinderde hem toch bij zijn werk en maakte hem een beetje verdrietig. Op een dag wierp hij midden onder zijn werk bijl en zaag opzij, liep naar Rea toe en zei haar, dat hij het niet meer kon verdragen. „Het kan best zijn, dat het niets ergs is, maar ik kan er niet de hele dag toezicht op houiden, dat het niets ergs wordt, en daarom staat dit voor mij vast: hij mag hier nooit meer komen !" Zijn ogen schitterden nu vrolijk, zó blij was hij zelf over zijn besluit. Hij liet zich nu ook niet meer tegen houden, maar hij ging er dadelijk op af, om zijn buurman op te zoeken.

Deze stond juist op Mandel's grond en op het terrein waar deze daareven zijn werk had verlaten en keek daar vol belangstelling naar, maakte met zijn bijl een paal wat glad en riep Mandel toe, dat hij, te beginnen met morgen, hem enige dagen wou komen helpen. Deze nam in zijn opwinding de betekenis van die woorden helemaal niet in zich op. Hij greep een lang houweel en sloeg daarmee zo-maar een gat in de grond, om Jossele niet te hoeven aan te kijken.

„Ik — ik wou je zeggen, Jacob Ruben, dat je mijn grond niet meer moogt betreden !"'

De buurman schrok. „Is er dan iets voorgevallen ? " „Nee, niets, maar ik verkies het toch niet langer". „Maar kom toch, geef daar eens enige uitlegging van". Een blos was Jossele over het gelaat gevlogen.

Een ogenblik wachtte hij nog op antwoord, maar toen dat uitbleef, richtte hij zich, wel begrijpend, op, en zó'n verbazing, zó'n verontwaardiging kwam uit zijn trekken voor de dag, dat Mandel zich schaamde, en de blik, die hij bij hem ontmoet.had, niet meer kon verdragen. Hij deed zijn best om het heven van zijn kin nog voor hem te verbergen.

Jossele probeerde zich goed te houden. „Dat je mij beledigt, dat kan ik verdragen, want ik begrijp best, welk een groot goed je wilt behoeden. Maar je beledigt daarmee óók je vrouw !"

„Dat hoeft jouw zorg niet te wezen !" barstte Mandel los. „Hoor je het ? Je hebt met mijn vrouw niets te maken ! Ik zal haar daar wel vergiffenis voor vragen, maar ik kan niet anders".

Zwijgend draaide Jossele zich om en ging naar zijn huis.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen