Waarom binding aan de belijdenis?

De eis, dat alle vergaderingen en ambtsdragers aan de belijdenis gebonden zijn, is allereerst nodig, opdat de belijdenis zal kunnen functioneren. Dat is juist de functie van de belijdenis. Men zie dit echter niet als een drijven van orthodoxe partijdigheid, maar als een werkelijk belang voor de kerk. Het ontwerp kerkorde trouwens heeft dat mede uitgedrukt in de binding aan de weg van het kerkelijk belijden. Men kan deze uitdrukking orthodox verstaan, zo men wil, maar men kan die ook heel gemakkelijk anders opnemen. De weg van het belijden der kerk is altijd de weg van het geloof en daarom in de allereerste plaats niet de weg van het belijden, maar het belijden van deze weg, n.l. de weg der zaligheid, dat is de Christus der Schriften. En nu kan men over het dynamisch karakter van het belijden zeggen, wat men wil, maar de weg der zaligheid blijft dezelfde, en Christus is gisteren en heden Dezelfde en tot in eeuwigheid. Zijn evangelie blijft hetzelfde evangelie, dat niet verandert, al kwam er zelfs een engel uit de hemel, laat staan een profeet uit de mensen.

Het is een levensbelang der kerk, dat deze weg vóór alles wordt gepredikt en dat in deze weg wordt gewandeld en gehandeld. Maar dan blijft ook het geloof zichzelf gelijk en de belijdenis van die weg veroudert niet.

Voorts kan er ook nog in een andere zin van de weg van het belijden der kerk gesproken worden. De kerk gaat haar weg door de wereld. Zij heeft haar strijd in de wereld en tegen de geest der wereld. Zij komt in conflict met die geest, niet alleen van de wereld buiten, maar ook van de wereld binnen. In die strijd wordt zij telkens weer genoopt tot bezinning des geloofs, tot onderzoek der Schrift en tot verdieping van haar kennis van de dingen, die des Geestes Gods zijn.

Daarin maakt zij een weg door de geschiedenis heen, die zich afspiegelt in haar belijdenis. Deze toch getuigt van die strijd in de wereld. Doch in deze weg van strijd en afweer blijft haar geloof hetzelfde en de goederen, die zij gewonnen heeft bij het licht van Woord en Geest, blijven getuigenis van waarheid en recht.

Zij kan in deze weg haar belijdenis zien uitgroeien, maar het blijft dezelfde belijdenis. Het is immers het geloof, dat zich in die weg beweegt.

De kerk belijdt niet haar belijden. Het is toch niet zo, dat de kerk zou kunnen zeggen : wat ik in de l6e en 17e eeuw beleden heb, dat heb ik in mijn belijdenisgeschriften, maar wat ik vandaag eigenlijk zou kunnen en moeten belijden, dat weet ik nog niet uit te drukken. Ik weet alleen, dat wat ik vroeger beleden heb verouderd is en dat ik grijp naar hetgeen ik nu belijden wil. Zo kan alleen iemand over het belijden der kerk spreken, die het met die oude belijdenis niet eens is. Deze redenering zet twee kerken, of liever, twee voorstellingen van kerk naast elkaar : de voorstelling, welke hij zich maakt van de kerk van toen en van nu. Het ontbreekt hem echter aan de qontinuïteit des geloofs en van de kerk der eeuwen. Hetzelfde geloof, dat toen sprak door de Heilige Geest, zal ook vandaag door diezelfde Geest getuigen. En die Geest lochent vandaag niet, wat Hij de reformatoren heeft gegeven.

Daarom is de binding aan de belijdenis een levensbelang der kerk, omdat daarbij openbaar zal worden, dat men met de kerk der reformatoren gemeenschap heeft en met hen in hetzelfde geloof verenigd is. Dat is reeds een belangrijke functie, van de belijdenis, waardoor het geloof zijn werkzaamheid gaat ontplooien en scheiding maakt tussen geloof en ongeloof.

Maar er is meer. Binding aan de belijdenis betekent ook, dat de Heilige Schrift als regel en richtsnoer des geloofs wordt erkend, te hulp geroepen en naarstiger onderzocht, d.w.z. dat Christus door Zijn Woord en Geest Zijn kerk gaat regeren en dat zulks openbaar wordt. Zo alleen komt het tot opnieuw en nieuw beilijden, maar het blijft hetzelfde geloof. En wij menen, dat men zo de weg van het belijden der kerk verstaande, geen bezwaar behoeft te maken tegen die uitdrukking binding van vergaderingen en ambten aan de belijdenis. Deze laatste uitdrukking is bovendien duidelijk.

Dan is er nóg een groot belang mee gemoeid. Men wil van geen richtingen weten. Intussen is het wel duidelijk, wat dat betekent. Men wil niet, dat de richtingen heersen en de kerk regeren of haar tegering onmogelijk maken. Vandaar dat men zo haastig spreekt van partijschap en kerkelijke partijen. Intussen acht een iegelijk zijn richting de beste en de middengroepen, tot op zekere hoogte tolerant naar links en naar rechts, werpen zich op als heersende richting, niet weinig gesteund door het apparaat van raden en commissies. Deze toestand is zeker niet meer kerkelijk dan de gewraakte strijd der richtingen en is ook niet bij machte die op te heffen.

Binding aan de confessie betekent in de grond der zaak binding aan de Heilige Schrift, zoals het waarachtig geloof zich aan de Schrift gebonden weet. Binding aan de confessie is onderwerping aan het juk van Christus en de enige weg, die ons kan verlossen van de partijregering.

Zonder twijfel zijn er, die dit niet begeren, en zullen beweren, dat dit zou neerkomen op een regering der confessionele groepen. Wij hebben reeds eerder gewezen op het onjuiste van zulk een mening. Doch die zo oordelen, laten zich in dit opzicht moeilijk overreden. Iemand zou kunnen zeggen, dat wij dan eigenlijk door de reformatoren zouden worden geregeerd, die in de belijdenis aan het woord zijn. Dat zou ook niet juist wezen, maar zou het voortreffelijker en meer in het belang der kerk zijn, als wij geregeerd worden door, de hedendaagse denkbeelden, dan door de reformatoren ?

Wij geloven het niet.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen