De nieuwe Kerkorde

„Geen nieuwe dingen", zo kunnen wij bij de reformatoren telkens vernemen. En het geldt terecht als een algemene stelling, dat reformatoren geen nieuwe dingen plegen te leren.Dat ligt trouwens in reformatie — hervorming — besloten. Hervorming is dan ook in de eerste plaats protest tegen ingeslopen dwalingen en valse leer.

Zulk een protest eist derhalve een norm of maatstaf. Hoe toch kan men dwalingen onderscheiden van de zuivere leer, zo men de maatstaf de zuivere leert niet kent. Zo wordt dan ondersteld, dat er een zodanige maatstaf is en dat deze maatstaf van blijvende waarde is, gelijk de reformatoren die in de Heilige Schrift hebben gevonden. Hervorming is een teruggrijpen op de gestalte, die het geloof in de historie heeft aangenomen in een periode der geschiedenis, toen men zich nog bewust was van deze maatstaf en zich naar die reguleerde. Zo grepen de reformatoren terug op de oudchristelijke belijdenis.

Hervorming onderstelt voorts een levend geloof, hetwelk in zich zelf getuigenis draagt van de Heilige Geest, die ook is de Geest der profetie, welke is de Geest van Christus. Zulk een geloof weet zich in gemeenschap en overeenstemming met het waarachtige leven der kerk. Dat geloof heeft de reformatoren gedreven en heeft hen doen ontdekken dat Schriftgeloof, waarin zij de grond der zekerheid vonden.

Reformatie betekent alzo herleving van het waarachtig geloof in de harten van velen, herontdekking van de enige grond der zaligheid in de Heere Jezus Christus, gelijk Hij ons is voorgesteld in de Heilige Schrift. Daarom betekent reformatie terug tot de Wet en de getuigenis als de enige regel des geloofs.

Het schijnt, dat men soms al te zeer en in de eerste plaats op de nieuwe gestalte wil zien, als men van hervorming spreekt, alsof dit het eerste en voornaamste ware. Hoe vaak hoort men niet gewagen van verouderd, als het gaat over de belijdenisgeschriften. Men meent, dat deze allereerst moeten worden vertolkt in een moderne uitdrukkingswijze. Daarbij ziet men over het hoofd, dat zulk een vertolking geen waarborg geeft, dat ook niet de inhoud met de woorden zou veranderen. Het voornaamste is toch, dat de interpretatie der reformatoren wordt gekend en verstaan. Hij, die zo haastig bereid is de reformatorische belijdenis als verouderd te waarderen, moge zich afvragen, of hij de zin der reformatorische confessie verstaat. Het is niet onmogelijk, dat hij vervreemd van het reformatorisch geloof, voor verouderd houdt, wat hem in wezen niet bekend is.

Het is trouwens niet alleen billijk, maar onbetwistbaar de enig juiste weg, de belijdenisgeschriften te willen verstaan uit de geest der reformatoren en die te toetsen naar de maatstaf, die zij als zodanig hebben aangewezen, n.l. de Heilige Schrift. Ook die maatstaf dient dan weer genomen niet naar enige subjectieve waardering, maar zoals de kerk, die in haar confessie aan het woord is, aangaande de Heilige Schrift belijdt.

Indien wij menen aan de reformatie van het kerkelijk leven te arbeiden, zullen wij, evenals de reformatoren weleer, allereerst de zekerheid behoeven, dat wij deel hebben aan het waarachtig geloof in gemeenschap met de kerk der eeuwen. Die zekerheid kan geen andere grond hebben dan het getuigenis van Woord en Geest, waaruit de reformatoren hebben geleefd en geprotesteerd tegen de dwaalleer van hun tijd.

Uitgaande van dezelfde belijdenis omtrent de Heilige Schrift als de kerk der reformatie, zal men ook de belijdenisgeschriften kunnen waarderen in de geest der reformatoren en in het licht van Gods Woord verstaan. Eerst van uit datzelfde geloof kan men de valse leringen aanwijzen en het werk der reformatie aanvangen.

Meermalen is van officiële zijde opgemerkt, dat de kerk weer terug moet naar de belijdenis. Dat klinkt reformatorisch, maar dan moet men, zo dit een ernstig streven mag heten, ook die belijdenis verstaan in haar eigen betekenis. Dan is niet de vraag aan de orde, of en in hoeverre die belijdenis verouderd is, maar wat de kerk der reformatie belijdt. Wie van verouderd spreekt, verwerpt om te beginnen de gemeenschap met het, geloof der vaderen. Op dat standpunt is er niet van reformatie sprake, maar zoekt men wat nieuws en grijpt men als in het onzekere.

Er is gezegd, dat het vanzelf spreekt, dat de belijdenis der kerk, die zij nog altijd heeft, nog steeds van kracht is. Wij zijn het daarmee eens en achten, dat deze erkenning begin en uitgangspunt van de reformatie van het kerkelijk leven kan zijn. Helaas is dit in het ontwerp kerkorde niet zo duidelijk, als wij het wel zouden wensen en als ook nodig ware geweest.

De schadelijke gevolgen, die dit kan meebrengen, als het niet wordt veranderd, zijn ernstig genoeg om daarop nog nader terug te komen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen