Samuël, een zoon der Wet

93)

Hij ging er langzaam heen. Een schare kinderen vloog hem vooruit, door zijn woorden aangespoord. Mannia Zalig liet zich dpor de vreemde dame zelfs heel dichtbij lokken, en over haar zwarte haren strijken, en zij bracht drie of vier bedrukte blaadjes mee terug. Wat de vreemde gezegd had, had zij maar heel slecht kunnen verstaan, maar toch verzekerde zij, dat zij helemaal niet bang was, om er dadelijk nóg een keer heen te gaan. Zij liep blijverrast weg om Samuel er bij te halen, wien de zaak zeker zou interesseren, hetzij hij het er mee eens was, hetzij dat hij er tegen zou moeten zijn. Volwassenen namen haar de papieren nu uit de hand ; het waren Hebreeuwse tractaten, en — o zonde! die mensen beweerden daarin, dat er behalve Jehova, de God van Israël, nog een andere God was, dien de Joden van Schaloom èn Baitjisrael en alle Joden van heel de wereld eveneens moesten aanbidden ! O welk een schandelijke leugen !

Dat men hun in dit land nog zo-iets aandeed, in dit land, waar zij het „Schemah Israël!" van de Heere zelf hadden ontvangen. Al de kinderen werd nu ten strengste verboden om weer dichtbij die vreemden te komen en de tractaatjes, die Mannia gekregen had, zouden ten vure worden gedoemd, nadat mannen, die goed op hun stuk stonden, de inhoud daarvan zouden hebben onderzocht.

Hoewel de kleinen de betekenis van dit verbod slechts konden vermoeden, overdreven zij het verbod in hun fanatisme nog door nu in vijandelijkheden tegen de tentbewoners uit te breken. Vol woede en haat wierpen zij met stenen, schreeuwden met merkwaardige makkelijkheid allerlei scheldwoorden hun toe en bedreigden hen met hun kleine vuisten. Nooit zouden zij in Rusland iets dergelijks gewaagd hebben ! Een grote jongen sprong zelfs tegen de achterwand van de tent op, en sneed enkele koorden door. „Het zijn Nazareners !" schreeuwde ook een kleine Arabier onder de troep, maar dat toch zonder boosheid; hem had alleen de haat van de kolonisten-kinderen meegesleept.

Terwijl zij nog lawaai maakten, verscheen weer de dame aan de ingang, en riep hen met een vriendelijke glimlach tot zich. Chaim echter, die in de achterste reien mee deed, zwaaide met zijn armen in de lucht, en sprong van opwinding heen en weer, terwijl hij luid uitgilde, dat zij niet te vertrouwen waren. „Zij doet alleen maar zo, en als wij dan dichtbij haar zouden korfien, zal zij ons door mekaar rammelen. Geloven jullie, dat zij jullie wat goeds zal geven in ruil voor die stenen ? "

Maar toen de dame er mee voortging om hen uit te nodigen, dan eens in het Arabisch, dan weer in het Jiddisch, en zij haar gaven bleef aanbieden, was Chaim de eerste, die tot zich­ zelf zei, dat hier misschien zaken waren te doen. Hij waagde zich een paar passen dichterbij, en riep : „Als u mij wat geven wilt, werp het dan maar hier neer !"

En werkelijk wierp zij hem een boekje toe. Hij nam dat op, en liep hard weg, en de hele troep met hem mee.

De kleermaker Zalig nam het boekje af, en merkte dat het in het Hebreeuwsch de titel droeg : „De Hope Israels". „Jij moogt dat zeker niet houden, " zei hij, en bladerde er wat in. De voormalige herbergier keek hem toornig over de schouders.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen