Hoe is het nu?

Wij benijden degenen, die in de Noodraad voor Kerk en Evangelisatie zitten, niet. Voortdurend stoten zij op de hardnekkigheid van de richtingen : enerzijds van hen die vasthouden aan de belijdenis, anderzijds van degenen, die dat nu juist niet willen.

Dr. Dokter geeft daaraan uitdrukking in zijn „Verantwoording" (Officieel Orgaan. Weekblad voor de Ned. Hervormde Kerk, dd 20 Maart j.l.).

De rechtzinnigen zijn afgedwaald, door aan de belijdenis niet in de leer, maar wel in de practijk — een gezag, gelijk aan Gods Woord toe te kennen. Hij voegt er aan toe, dat hij geen ernstige bezwaren heeft tegen de belijdenis der vaderen. Hij zou niet weten, op welke wijze de vaderen anders hadden moeten spreken.

Dat neemt niet weg, dat de kerk in de 20ste eeuw anders moet spreken. Hij wijst op de tekenen van onze tijd, op de geestelijke machten en stromingen, op de verwachting van de wederkomst des Heeren.

De individuele zaligheid minder, het Koninkrijk Gods meer op de voorgrond.

Als wij in onze tijd er ons toe bepalen de belijdenis der vaderen te reproduceren, luisteren wij meer naar mensen, dan naar wat de Geest heden uit het Woord aan de Kerk zegt. Dan doet het paradoxale geval zich voor, dat wij, juist als wij vóór alles belijdenisgetrouw willen zijn, de gemeenschap met de vaderen verliezen.

Ziedaar, enkele opmerkingen van dr. D. Wat moeten wij hieruit nu begrijpen ? Dat de individuele zahgheid er minder toe doet!? Is de Christus dan niet in de wereld gekomen om te zoeken en zalig te maken, wat verloren is ? Heeft de 20ste eeuws mens dat niet meer nodig ?

Kunnen wij met vreugde de wederkomst des Heeren verwachten, als wij door persoonlijk geloof geen deel hebben aan de zaligheid Gods in Christus ? De religie van Christus is toch de religie der persoonlijkheid. En het komt ons voor, dat alleen het zaligmakend geloof ons bij de dingen van het Koninkrijk Gods zó betrekken kan, dat wij die verstaan in het licht des Woords.

Immers slechts het persoonlijk geloof kan de Heihge Schrift verstaan als Gods Woord, gelijk ook de reformatoren een beroep doen op het getuigenis van de Heilige Geest in onze harten. Zonder twijfel wordt dat door hen persoonlijk bedoeld.

Van een reproduceren van de belijdenis der vaderen moet men dan ook niet spreken. Belijdenissen worden niet gereproduceerd. En wat zou men nu willen ? Dat het persoonlijk geloof in de Christus der Schriften in de 20ste eeuw een ander is dan in de 16de eeuw ? Kan de weg des heils vandaag en andere zijn dan gisteren en eergisteren ?

De orthodoxie van heden bedoelt dan ook niet de belijdenis te reproduceren, maar het geloof in de Christus der Schriften ontdekt de gemeenschap met de belijdenis der vaderen, het ontdekt de waarheid van dat belijden, van hetzelfde Schriftgeloof en dezelfde heilsfeiten.

En al wat er anders mag zijn in onze dagen, in de tekenen der tijden en de geestelijke stromingen, zal eerst van uit dat Schriftgeloof in helder licht verschijnen en een plaats innemen in het getuigen der kerk.

Wat Woord en Geest de reformatoren heeft geleerd aangaande het Evangelie als een kracht Gods tot zaligheid, is een blijvend getuigenis. Alleen uit die kracht kan de kerk ook in het heden bestand zijn tegen de stormen des tijds.

Wij zijn het dan ook helemaal niet eens met de stelling van dr. D., alsof zij, die belijdenisgetrouw willen zijn, de gemeenschap met de kerk der vaderen verliezen.

Integendeel, wij houden het daarvoor, dat het een en dezelfde kerk is, die toen haar geloof heeft uitgedrukt in de belijdenis en welke thans in die belijdenis de uitdrukking van haar geloof vindt. En zij, die negatief-critisch tegenover zo fundamentele geloofsstukken staan als de heilsfeiten, onderscheiden zich dermate van haar, dat zij moeilijk als leraren der kerk kunnen worden erkend, gelijk dr, D. bepleiten wil.

Dr. D. wil onze aandacht vestigen op de prediking van het Godsrijk, welke in de Bijbel zo grote plaats inneemt en waarop de vrijzinnigen ons zouden wijzen. Het Godsrijk echter gaat niet buiten de Christus der Schriften om en wij herinneren aan Zijn woord tot Nicodemus. die ook een leraar meende te zijn : „Tenzij een mens wederom geboren wordt, hij zal het Koninkrijk Gods niet zien". Nicodemus verstond deze dingen niet en werd deswege bestraft. Hier komt toch de eis der wedergeboorte en mitsdien van persoonlijk geloof in verband met het Godsrijk wel heel sterk uit.

Wij vragen : staan zij, die door het Woord van Christus willen geleerd zijn, naar hetzelfde Schriftgeloof der vaderen, op een dwaalweg ? Buiten de religie der belijdenis?

Welk een Leermeester wil men ons dan aanwijzen, die ons beter zal onderrichten omtrent het Koninkrijk Gods ?

Wij achten het toch maar veiliger ook voor de kerk in deze tijd, om zich aan het Woord van de Christus te houden. Indien de vrijzinnigheid dit Woord mag leren verstaan, zoals de vaderen dat hebben gedaan, zal er een weg zijn om gemeenschappelijk te bezinnen op de roeping der kerk ten aanzien van de tekenen der tijden.

Maar dan zal ook de tegenstelling rechtzinnig en vrijzinnig verdwijnen en zullen wij tezamen de gehoorzaamheid zoeken, welke God van ons vordert.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen