Strijd tegen verwildering

II.

Het constateren van een ziekte (het stellen van de diagnose) is doorgaans veel gemakkelijker dan het aanwijzen van middelen, welke tot beterschap leiden (het aangeven van de therapie).

Zeer zeker is dit het geval wanneer het gaat om de bestrijding van het kwaad der jeugdverwildering.

Niettemin hebben wij ons biddend op te maken om te trachten te doen wat in ons menselijk vermogen ligt om aan dit kwaad paal en perk te stellen.

Velen willen deze taak voornamelijk aan de scholen opdragen. Wij willen niet ontkennen dat de scholen bij machte zijn in dezen een belangrijke bijdrage te leveren, maar men mag niet alles van de scholen verwachten. Men moet de pakezel, die school heet en die reeds zoveel te torsen heeft, geen lasten opleggen, welke te zwaar zijn om te dragen.

Vóór alles is nodig dat de ouders hun ouderlijke roeping weer verstaan. Vele ouders besteden te weinig aandacht aan hetgeen hun kinderen na schooltijd uitvoeren ; zij hebben het te druk met allerlei beslommeringen om daarop acht te slaan.

Onlangs werd in een onzer grote steden een 16-jarige jongen gearresteerd, die meer dan een jaar lang ontuchtige handelingen pleegde met jongens van 9 en 10 jaar. De bedreigingen van de 16-jarige hadden de kinderen verhinderd daarvan iets aan hun ouders te vertellen. De ouders hadden er niet op gelet met wie hun spruiten omgang hadden. Een schromelijke na­latigheid, maar een nalatigheid welke veelvuldig voorkomt.

Daarnaast moeten de ouders beseffen dat het voor hun kind van 't allergrootste belang is, hoe de geest in het eigen gezin is. De oorlog heeft in vele gezinnen schrikbarende verwoestingen aangericht. Leugen en laster hebben hoogtij gevierd ; men meende dat ze geoorloofd waren ten aanzien van de bezetter.

Laat men begrijpen, dat hiermede radicaal gebroken moet worden. Niet alleen is het zonde voor God, maar bovendien : hoe kan men van zijn kinderen tucht en orde, hefde voor waarheid en eerlijkheid verwachten, indien men het zelf met die waarheid en eerlijkheid op een accoordje gooit.

Tienduizenden van onze landgenoten moeten opnieuw leren gehoorzamen aan Gods geboden, absolute normen, die het leven niet inkluisteren, maar dat leven beveiligen. Zo alleen kan de bedorven atmosfeer in ons volksleven gezuiverd worden ; anders blijven onze kinderen ademen in een atmosfeer, welke schadelijk is voor hun zieleleven. Zeker, wij weten dat wij niet in staat zijn de zonde te bannen, maar dat mag er ons niet van weerhouden daartegen in Gods kracht te strijden.

Dat is een taak, waarbij de school hulp kan bieden, maar een taak die wij niet in de eerste plaats aan de school mogen toevertrouwen. En wat moet de Kerk in dezen doen, zo zal men vragen.

De Kerk kan in dezen aanvullend werk leveren. De Kerk moet zorg dragen voor een behoorlijke catechese ; de Kerk kan het jeugd­ werk, de jeugdorganisatie stimuleren ; de Kerk moet toezicht houden op de ontspanning der jongeren, maar de taak van het gezin is en blijft primair. Laten de ouders zich daarvan goed doordringen.

Die taak is daarom zo zwaar, omdat er een een autoriteitscrisis is ontstaan. Regeerders, ambtenaren, officieren, hooggeplaatsten hebben allen aan gezag verloren. Ook menige ouder heeft tegenover het kind aan gezag ingeboet. Het is niet gemakkelijk deze autoriteit te herwinnen. En dan spreken wij nog niet eens van de wijze, waarop de autoriteit van het Woord Gods werd en wordt aangevochten.

Bij alle overwegen der middelen, welke tot genezing kunnen strekken, hebben wij steeds weer te beseffen, dat niet slechts uiterlijke dingen richting geven aan het leven. Als Christenen dienen wij te weten, dat het jonge leven alleen dan glans en inhoud krijgt, indien het gewonnen wordt voor Jezus Christus, de.Redder der diepgezonken wereld.

Barnardo, de "vader der niemandskinderen", die in Engeland veel tehuizen stichtte voor verwaarloosde en verlaten kinderen, sprak eenmaal : „Een uitsluitend zedelijke opvoeding zou ongetwijfeld menige kleine vagebond als een achtbaar lid aan de maatschappij teruggeven ; het Christelijk geloof begeert iets meer dan zuiver maatschappelijke of zelfs zedelijke verbetering. De begeerte van mijn hart en mijn gebed tot God voor de kinderen is, dat zij gered mogen worden, niet alleen voor het tegenwoordige, maar ook voor het toekomende leven".

Dat moet ook onze begeerte, dat moet ook ons gebed zijn.

Wij moeten ernst maken met dit probleem. Het geldt het waarachtig heil van het opgroei­end geslacht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen