Samuël, een zoon der Wet

95)

Er waren een menigte mensen daar ter plaatse uit Tire, een Mohammedaans dorp ten Zuiden van Haïfa, —- mensen, die berucht waren om hun fanatisme wel honderd in getal. Zij klaagden hun nood tegen hun geloofs- en stamgenoten en eisten met dreigende houding wraak.

Nu zag hij ook het lijk.

Maar de beambten drongen de toeschouwers terug en bukten naar de waren en bekeken en onderzochten de voetsporen, die hier en daar tussen de stenen te herkennen waren, en namen daar de maat van. Samuel zal de leren geldbuidel liggen, hij was helemaal geledigd. De Turkse dokter knielde neer en onderzocht de dode. Dat was spoedig geschied; de schedel was door harde slagen met een stomp voorwerp verbrijzeld, waarschijnlijk met een knuppel, mischien ook door een vuist, die door een steen was verzwaard. De voetstappen waren verderop over de droge grasbodem niet meer te volgen.

Mandel moest nog weer eens heel nauwkeurig vertellen, hoe zijn ontmoeting met de marskramer geweest was. Terwijl hij bij dat verhaal tegenover de justitieambtenaar stond, lette hij niet op de steeds nader dringende Arabieren. Maar Samuel zag met schrik op die gezichten een zelfde uitdrukking, als Said Abbud had getoond, — alleen nu nog wat dreigender. Het was heel duidelijk te merken, dat verdenking tegen zijn zwager in hun hart post had gevat. Zij waren dronken van de begeerte naar wraak en zagen er uit, alsof zij veel liever op grond van een voor de hand liggende verdenking die wraak maar spoedig wilden voltrekken, dan een bemiddelingsvoorstel te aanvaarden. Mandel's betrekkingen met de vermoorde waren hun blijkbaar al genoeg bewijs. Samuel zag de dreigende glinstering in hun ogen, de trek van haat, die hun lippen samenperste, het verlangen om snel recht te doen, dat maar met grote moeite nog werd bedwongen. Alleen Mandel zelf scheen door zijn zuiver geweten helemaal blind voor deze dingen, zodat hij daar niets van merkte.

Met behulp van enige Arabieren namen twee gendarmes het lijk, dat nog door jakhals of gier niet gevonden was, op, en droegen dat naar een van de naastbijzijnde Arabische hutten, waar een kleine schuur als bergplaats er voor diende.

De officier van justitie laadde de kist met waren op de altijd tot dienst bereide Mandel, die haar naar het rijtuig zou moeten brengen, en liep zelf met de dokter vooruit. Terwijl Mandel bezig was de draagriemen om zijn hals te leggen, was hij enige passen achtergebleven. Als door een stem gewaarschuwd, keek Samuël naar hem op. Op hetzelfde ogenblik knalden er drie of vier schoten uit het hoopje bewoners van Tire. De vrouwen juichten luid op en klapten in haar handen ; toen stoven allen in wilde sprongen weg, met de bedoeling om zich, vóór dat zij herkend werden, zo gauw mogelijk te verbergen.

Samuël was al naast zijn zwager, die een ogenblik had gewankeld, maar hij zag onmiddellijk, dat hij niet getroffen kon zijn. Er was alleen maar een kogel door de dubbele wand van de kast gegaan, waar deze boven zijn lichaam uitstak, en zo was hem een schot bespaard gebleven. Hij was bleek, keek de weghollende mensen na, en wou toen zijn weg vervolgen. Bij de nu eenmaal op hem gevallen verdenking zou het misschien de licht ontvlambare gemoederen bijzonder hebben gehinderd, de jonge kolonist daar te zien weggaan met de have van de vermoorde.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen