Samuël, een zoon der Wet

97)

En de blinde zei evenzo gelaten : „Hij zal wel heel spoedig terugkomen. Hij en Rea zijn de stam en het merg van de kolonie; hoe zouden we hem kunnen missen, als de kolonie toch zal moeten groeien ? " Samuel moest haar maar dadelijk hierheen halen en — toen zij met haar dochter alleen was — gaf zij haar met ernst te kennen, dat zij haar smart zou bedwingen, om haar kind, dat zij aan de borst had, geen kwaad te doen . . . . .

De eerste nacht, dat Mandel afwezig was, liep de „man met de kruik" met een scherpe bijl tussen zijn hut en het huisje, dat Mandels vrouw en kind bergde, op en neer. Nooit kwam hij dicht bij haar deur, maar iedere keer, als hij op weg daarheen weer omkeerde, stond hij een poosje stil en luisterde met ingehouden adem naar ieder geluid daar binnen. Als de sterren verbleekten, hoorde hij het stemmetje van het kind en ook de stem van Rea, die het kind liefkoosde. Hij glimlachte en kon haast niet meer weg komen. In een wijde boog, maar toch altijd zó, dat hij het kinderstemmetje nog horen kon, liep hij op een afstand om het huisje heen. Pas als met de schemering het gewone arbeidsleven bij de woningen weer begon, ging hij naar huis en ging dan nog een uurtje in zijn slaaphoekje liggen.

Nooit liet hij het Rea merken of vermoeden, dat hij de wacht over haar hield. En angstig was hij op zijn hoede om ooit, zonder, dat er een derde bij was, een woord tot haar te richten, zolang als Mandel afwezig was, of ook maar haar drempel te overschrijden . . . . .

De volgende dag kwamen er zes Turkse bewakingssoldaten, die tot verzekering van de rust en zo nodig tot verdere opheldering over de moord te Schaloom verblijf zouden houden, totdat de schuldige zijn straf zou hebben ontvangen. Tegelijk zeiden zij, dat zij als bescherming tegen mogelijke sluipmoord dienst wilden doen. Niet ver van de woning van de dorpsmoechtar Tulpenbloesem sloegen zij 'n tent op.

Ofschoon zij in opdracht hadden om de kolonisten niet tot last te zijn, wisten zij toch wel gedaan te krijgen dat hun met vereende krachten van heel het dorp.een soort ontvangstmaaltijd werd aangeboden. Een halve gekookte ram, die in zijn volle lengte werd opgediend, en brood en vruchten versierden de dis. Daarna staken zij hun pijp op en gingen tegen de wand van hun tent in het zonnetje zitten.

Op soortgelijke manier brachten zij ook al de volgende dagen door. Alleen ondernamen zo nu en dan eens twee van hen een onderzoekingstocht naar Tire en de andere plaatsjes in de buurt.

Nathans van Baitjisrael zei veelbetekenend : „Nu kunnen wij niet beter doen dan al onze kasten en stallen goed afsluiten — als wij dat al niet eer hebben gedaan tegen de Bedouïnen". Tegelijk waarschuwde hij alle kolonisten om met deze Turken toch vooral goede maatjes te blijven.

VII. Twee van huis.

Weken verliepen, zonder dat Mandel terugkwam. Jossele ging naar Haïfa en probeerde op het gerechtshof te weten te komen, hoe het met de zaak stond, maar hij werd met nietszeggende frases afgescheept. Heel verstandig was alleen de vertrouwelijke raad van de gevangenbewaarder om te zorgen voor de inlevering van de werkelijke dader, als men de jonge boer tenminste spoedig in vrijheid wilde zien. Al het denken en verzinnen van de kolonisten richtte zich nu dadelijk op dit doel, maar zonder dat zij ook maar enig succes hadden.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen