Samuël, een zoon der Wet

101)

Hij wist nu wel genoeg. Maar tot zichzelf zei hij onder het weggaan : „Hij mag ons toch niet ons hele dorp bederven !"

Lemberger paste pas goed op, toen hij met Chaim alleen was. Alles liep hem ook tegen. De arbeidzaamheid der anderen was hem voortdurend een kwelhng. De strengheid, waarmee de Sabbat en al die andere vele feestdagen werden onderhouden, deed zijn zaak ook kwaad. Nu kwam die rijke en grote mijnheer zelfs zijn huis binnen en bedierf al zijn genot van dat schoteltje groente, dat toch de hele morgen reeds zo heerlijk hem had tegen geroken ! Als hij gezien had, dat Sinai met de zijnen zich daarna verzadigden aan gerstebrood met eieren en melkkoffie, dan zou het lelijke verwijt van gierigheid er nog bij gekomen zijn. Lemberger vond het nuttig zo over zijn dorpsbestuurder te spreken en te denken, en daarom was hij daar ook zelfs door geen waarnemingen van het tegendeel van af te houden.

Die avond kwam Jossele op het veld naar Samuel toe en vroeg hem, of hij de volgende dag zijn geiten wou voederen, en of hij ook de zorg voor het vee van Mandel zo lang op zich wou nemen. Hij moest te Haifa een boodschap doen, en het was wel mogelijk, dat hij ook nog de daarop volgende dag daardoor zou worden vastgehouden. Als hij die avond nog niet terug was, dan moest hij de geiten maar naar Mandels' stal brengen, om het wat makkelijker te hebben. Natuurlijk moest de melk ook die tijd dan voor Mandels huishouding gebruikt. En daar voegde hij toen nog een verzoek van gans andere aard aan toe. „Jij bent zo'n knap schrijver en hebt inkt en papier. Schrijf jij me eens een brief naar Kraskoge aan de naam, die ik je gezegd heb. Is ze daar ter plaatse nog, dan krijgt ze hem in handen, en is ze er niet meer, dan krijgt ze hem niet. Schrijf haar, dat ik hier ben, en dat ik altijd aan haar denk. Meer niet. Wil je dat wel voor me doen ? "

Samuel beloofde het, schreef tot in de nacht aan de brief en had de volgende morgen heel wat werk op die beide bedrijven. Toen de zonneschijf groot en rood begon te zinken, werkte hij buiten, bij de stal. Verrast zag hij de wolkenstrepen aan de horizont in matte kleuren schitteren en keek hij naar de rossig gouden wijdte tegen het Westen en over de zo donkere, stevige berghelling aan zijn linkerhand. In de vensters van de nieuwe huizen te Baitjisrael werden het allemaal lichten nu en aan de Synagoge schitterden de daktegels als een rij edelgesteenten. Hij verzonk weer in een staren en denken, toen een beweging op dat schilderij hem tot de werkelijkheid terug riep.

Een voetganger naderde snel over de weg van de stad. Hij vermeed het dorp Baitjisrael, en haastte zich dwars over de afgeoogste velden. Samuel dacht eerst, dat hij Jossele herkende, maar toen de man het dorp een beetje, achter zich had en hij begon te springen en te hollen, merkte hij aan zijn jongensachtige bewegingen, dat het zijn zwager was.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen