Communisme

IV.

Nu wij gezien hebben uit welk zaad het Communisme is gegroeid, zullen wij beter begrijpen, wat het communistisch ideaal is en welke wegen bewandeld worden om dit ideaal te bereiken. Alles in de wereld moet wijken voor de komst van de ideaalstaat, die eerst dan verwerkelijkt kan worden, wanneer alle productiemiddelen in één hand zijn en de hele wereld vanuit één centrum en volgens één bepaald economisch stelsel geregeerd wordt. Daarin ligt dus opgesloten, dat het Russisch Communisme uit kracht van zijn ideaal imperialistisch moet zijn. Het mag niet rusten, voordat alle volkeren der aarde delen in de heerlijkheid van het communistisch paradijs. Daarom ook kan men geen rekening houden met particuliere inzichten of verlangens. De mens moet immers juist alle eigen ideeën verliezen om een ware gemeenschapsmens te kunnen zijn. Wie zich daartegen verzet, moet eenvoudig gelikwideerd worden.

Daarom zullen wij nu nader zien hoe het staat met de mens in de communistische maatschappij, met het gezin, met de godsdienst en de zedelijkheid.

DE MENS (in de communistische maatschappij). - De mens is slechts een deel van de gemeenschap. Hij is immers geen persoon met een eigen geestelijk leven, maar een producerend wezen. Hij is dus zo onpersoonlijk mogelijk, een individu, een nummer in de grote maatschappij. Daarom wordt een mensenleven niet geteld, nog minder rekening gehouden met particuliere opvattingen, aangezien dit stamt uit het kapitalistische tijdperk. Daarom is het Communisme even totalitair als het Nationaalsocialisme. De Partij heeft alle gezag. De Partij — dat is uiteindelijk de Leider — beveelt, en dit bevel moet zonder enige bedenking worden opgevolgd. Persoonlijke vrijheid bestaat dan ook niet. Dit is onmogelijk in een totalitaire maatschappij. (Men wil immers officieel niet van Staat spreken !). Zo kan er dus ook geen geestelijke vrijheid bestaan voor de mensen. Ook geen persvrijheid. Dit betekent, dat de Kerk dus aan banden gelegd moet worden, daar deze de mens niet als nummer, maar als „beeld Gods" ziet en dus persoonlijk verantwoordelijk stelt tegenover God.

In de communistische maatschappij is men alleen verantwoording schuldig aan de Partij. Daarboven staat immers niemand. De Partij maakt uit wat goed of kwaad is. Daarom is de Russische arbeider zelfs niet vrij in zijn beroepskeuze. Hij mag ook niet naar eigen goeddunken veranderen of verhuizen. Alles wordt van hoger hand geregeld.

Dat moét het resultaat zijn van een materialistische levensbeschouwing. Laat ons de banden verscheuren en de touwen van ons werpen, is de leuze der communisten en het gevolg is : nog knellender banden en verlies van alle vrijheid.

HET GEZIN (in de communistische maatschappij) Het monogame huwelijk (van één man en één vrouw) is een product van kapitalistische geest. Het is immers een vorm van privaat bezit! Daar moest dus mee gebroken worden. De christelijke opvatting van het huwelijk is louter kapitalistisch. Sexuëel verkeer buiten het huwelijk is geoorloofd. Met Gods Wet hebben wij immers niets te maken. Zo was het eens in Rusland. Inmiddels is men door de kwade gevolgen genoodzaakt van deze opvattingen terug te komen. Bij de wet van 2 Dec. 1936 werd echtscheiding zeer bemoeilijkt, terwijl dit zelfs moest aangetekend worden op het paspoort, dat iedere Rus bij zich moet dragen. (Denk aan ons persoonsbewijs in de dagen der verdrukking !)

Een wet, in 1944 uitgevaardigd, maakte de echtscheiding moeilijker dan in enig kapitalistisch land ter wereld, terwijl kuisheid thans als een deugd wordt aangeprezen in de Komsomol (jeugdvereniging). Natuurlijk was dit alles slechts een reactie op de mateloze zedelijke verwildering, die. in de hand was gewerkt, want de leer blijft zichzelf gelijk. Ook hier blijkt het leven sterker dan de leer.

Het gezin blijft echter een hindernis voor de volstrekte verwerkelijking van de communistische gemeenschap. Dit bezwaar wordt wel weer min of meer opgeheven, doordat de vrouw als producerend wezen ook in de fabriek thuis hoort. Dit ondermijnt natuurlijk weer de „familiegeest".

Mevr. Kollontaj schrijft in haar boek: „Het gezin in de communistische Staat" het volgende :

Door de honger werden de ouders verplicht het juk van het kapitalisme te dragen, dat alles in het werk stelde om de oude monogamische familie te behouden. De kapitalisten immers zijn bewust, dat die „familie" het beste streven is om het streven van het proletariaat naar vrijheid te verstompen en de revolutionaire geestdrift te verkoelen. De monogamische christelijke familie is het middel der kapitalisten om de rug der arbeiders te doen buigen!

Hieruit volgt duidelijk, dat terwille van de revolutie de ,,familiegeest" moet uitgeroeid worden. Daarom dus gemeenschappelijke eetzalen, keukens, enz. Op vreselijke wijze wordt het enige wat de mens uit het paradijs is overgebleven — een gelukkig huwelijksleven door wederzijdse liefde — uiteengerukt en vernietigd, terwille van een hersenschim, die tot hiertoe enkel ellende heeft veroorzaakt.

Daarmee hangt natuurlijk ook samen de beschouwing van „het kind". De Schrift leert ons, dat kinderen een „erfdeel des Heeren" zijn, maar het enige doel voor het communistisch kind is de communistische maatschappij. De opvoeding is natuurlijk geen zaak van de ouders maar van de gemeenschap. Dit bleek in de practijk echter onmogelijk. Daarom wordt het kind door de Staat opgevangen op school. Daar mag vanzelf geen godsdienstonderwijs gegeven worden. Dit mag alleen particulier en dan slechts aan drie kinderen tegelijk, als de kinderen het zelf tenminste willen ! Op school wordt alleen de communistische moraal onderwezen. Verder wordt het kind opgevangen in de Komsomol. Dit betekent weer, dat de Kerk „onmogelijk" gemaakt wordt. Zij krijgt practisch geen kans de kinderen te onderrichten in het Evangelie van Christus. Hiermee wordt de toekomst der Kerk beslist, daar deze naast God van de jeugd afhankelijk is. Maar dit betekent uiteindelijk ook de vernietiging van een vrije menselijke samenleving, daar Kerk en Staat beide gebouwd worden op het gezin. Zo tracht het Communisme doelbewust het kind te onttrekken aan de invloed van het Evangelie, opdat het opgroeiend geslacht niet meer gehinderd zal worden door "christelijke vooroordelen", die bij de kapitalistische maatschappij thuis horen.

Ook het Nationaal-socialisme trachtte langs deze weg de toekomst voor zich op te eisen, door de kinderen aan de invloed der Kerk te onttrekken. Wij kennen dus ook deze werkwijze van een totalitair systeem.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen