Samuël, een zoon der Wet

104)

En Mandel ging in Schaloom en Baitjisrael ieder huis binnen en smeekte : ,,Denkt er om, dat hij van ons bloed is ! Zorgt er voor — bij het leven uwer moeder! Kijkt overal rond en luistert goed toe ! — Hij heeft alleen maar mij willen redden !"

Overal, waar hij kwam, deden ze onder invloed van hem hun best. Alleen zijn eigen vader nam de zaak vrij onverschillig op. Het was hem genoeg, dat de zorg over Mandel tot een goed einde was geraakt. Die Jossele, die geen invloed en ook zo weinig behoeften had, telde bij hem niet veel.

De soldaten, die wacht hielden, waren weer teruggenomen naar Haïfa, en de beide dorpen haalden nu ruimer adem. De winter liep ten einde zonder dat zij van de Fellah-bevolking vijandelijkheden ondervonden. De moord bleef nog wel in verse herinnering onder hen en hij hield ook het verlangen naar verzoening bestendig wakker, maar het scheen toch alsof de opmerkzaamheid zich werkelijk wat meer richtte op het vinden van nieuwe sporen. Mandel liet de hoop nog niet zinken, dat het aan de hier woonachtige mensen gelukken zou, de echte dader te ontdekken.

Wéér kwam de tijd van de gloeiende wind en de zeldzamer wordende spade regens. De oogst werd geborgen en de droogte en dorheid kregen nu weer de overhand, terwijl het zomergetijde verdween. Het al sterk ingekorte tijdperk, wanneer er niets wilde groeien, liet toch heel wat tijd nog, die door de Fellahs werd gebruikt tot luilakkerij en door de Joodse boeren tot het aanbrengen van allerlei verbeteringen. De derde vroege regen, die zij hier te lande beleefden, viel reeds op gezuiverde en geheel gereed gemaakte akkers.

Nu was de tijd daar, waarop Samuel Jeruzalem zou mogen zien. Enige weken later was de voorjaars-Sirocco te verwachten en de Paastijd moest hem weer thuis vinden. De daar tussen liggende weken zou hij benutten voor de hem beloofde tocht. Hij was juist bezig om bij het huisje vroege meloenen en knollen te poten, toen Sinaï hem dit kwam mededeelen. Een blos van vreugde kleurde hem tot onder zijn haar, maar hij wist zichzelf te beheersen en ging toch nog met zijn werk door. Toen zijn pleegvader zich had omgekeerd, trok hij midden over het enige bloembed de lijnen van het Davidswapen, en plantte daarin toen stekjes van maandroosjes, die hij van eigen verdiend geld uit de stad had laten komen. Zij hadden eigenlijk moeten dienen om in potten te komen en om dan Suze bij haar naderende verjaardag te doen genieten van haar geur.

Heel kalm, maar vol vreugde trof de oude de toebereidselen voor Samuel's reis. Deze tocht zou iets ongehoords groots tot stand kunnen helpen brengen, als werkelijk dat haast onzegbare waarheid mocht blijken. Het was immers noodzakelijk, dat de verlosser van het volk het middelpunt van de natie leerde kennen met al zijn herinneringen en met de kracht, die daarvan uitging. Geen woord over haar hoop kwam echter nu reeds over haar lippen. Sinaï gaf hem in opdracht, om ook de opperrabijn op te zoeken en van hem verlof te vragen om toehoorder te mogen zijn op een van de Talmudscholen. Bovendien waarschuwde hij hem voor allerlei, dat hij te Jeruzalem niet moest bekijken , en ook niet mocht aanhoren.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen