Leven onder het Woord

Onwillekeurig komen ons in verband met ,,Leven onder het Woord" enige levensmomenten in gedachten van Bijbelse figuren.

Wij horen de nog jonge Samuel in overgave des harten tot de Heere zeggen: „Spreek, want Uw knecht hoort".

Wij zien de stille Maria heilbegerig zitten aan de voeten van de Heere Jezus om de woorden des levens in te drinken.

En wij denken tenslotte aan de discipelenkring tussen Hemelvaartsdag en Pinksteren. Ze waren eendrachtelijk bijeen, volhardende in het bidden en smeken, in gehoorzaamheid aan het woord van hun Heiland om van Jeruzalem niet te scheiden. Ze leefden onder en overeenkomstig het Woord en zagen uit naar de vervulling van de beloften des Woords.

De zo juist genoemde levensmomenten kenmerken zich door kinderlijke eenvoud, kinderlijke gehoorzaamheid en afhankelijkheid.

Dit zullen altijd de kenmerken zijn van een leven onder het Woord. Dan heeft het Woord heerschappij over ons hele leven. Het is iets, wat de gehele mens raakt. Zijn hart en zijn verstand, zijn gedachten, woorden en daden. zijn persoonlijk, kerkelijk en maatschappelijk leven. Dan heeft het Woord niet maar medezeggenschap, om dan misschien uiteindelijk toch maar eigen wil te volgen. Neen, dan is het in de goede zin van het woord : „Heere, wat wilt Gij, dat ik doen zal ?'

Voor velen is het Woord des Heeren vaak niet meer dan een zeer gewenste bron, waaraan ze allerlei gedachten kunnen ontlenen voor hun gedachtenspel. Ean gedachtenspel hebben ze over dogmatiek, een gedachtenspel over geestelijk leven, over geloof, bekering, bevinding, enz. Maar het blijft meestal bij spel, zonder dat het levenswerkelijkheid geworden is. Waarlijk leven onder het Woord zal slechts kunnen door de wederbarende werking van Gods Geest. Alles wat buiten Gods Geest omgaat, mist het kenmerk van waarachtig leven. Dan kan er zijn godsdienst, doch de kracht der godzaligheid wordt gemist. Dan kan er zijn een vrome vorm, zonder wezen. Dan is er in één woord : dode oppervlakkigheid.

En het is juist in een oppervlakkig christendom dat de kerk zulk een gevaarlijke vijand bezit. Dan is er wel geen gevaar voor schavot, concentratiekamp of vervolging, doch er is een veel groter, n.l. een stil aansluipend gevaar van bedwelming en verdorring.

Men meent genoeg te hebben aan een humanistisch christendom. Doch deze eigenwillige godsdienst zal blijken te zijn een rietstaf, die de hand doorboort, juist dan, wanneer de mens het meest houvast nodig heeft.

De mens, die in zulk een godsdienst opgaat, gevoelt wel dat de wereld, die toch niets anders te aanschouwen geeft dan opgaan, blinken en verzinken, geen steunpunt biedt. Het ontgaat hem niet, dat de snelvlietende stroom des tijds hem meevoert. Soms wordt zijn leven gekneusd op de klippen, waarmede de wateren van het leven hem in smartelijke aanraking brengen. Dan weer kan hij zachtkens en zonder moeite meedrijven. Maar onvermijdelijk en onverbiddelijk wordt de mens op de levensstroom meegevoerd.

Dan is er vaak bij het doorvoelen van de ijdelheid van het leven een vlucht in een oppervlakkig en modern christendom. Maar het is een christendom, dat de waarhteid van het Evangelie zoekt te verdraaien. Men wil een Evangelie naar eigen smaak, met verdoezeling van de zonde, van de erfschuld en erfsmet, van het goddelijk recht. Men wil geen zondaar worden en als zondaar de verzoening in de .gekruisigde Christus zoeken. Inplaats daarvan speculeert men op de eeuwige liefde Gods.

Zulk een leven is geen leven onder het Woord, doch een zich plaatsen boven het Woord. Er is geen gebondenheid aan de Heihge Schrift. In zelfsouvereiniteit  wenst men zelf te bepalen hoe de weg der zaligheid zijn zal.

Leven onder het Woord. Zoals er tweeërlei bekering is, n.l. een uitwendige, gelijk dit het geval was bij de inwoners van Ninevé, en een bekering des harten, zo is er ook tweeërlei leven onder het Woord. Het kan misschien alleen nog maar zijn een kwestie van opvoeding. En tóch, welk een rijke zegen kan daar reeds van uitgaan voor het tegenwoordige leven. Wat zou er al veel gewonnen zijn, wanneer een volk zo onder het Woord leefde. Wat zou het voor veel zonden en oordelen bewaren.

Gelukkig het land, gelukkig het gezin, gelukkig hij of zij, die leert buigen onder het Woord des Heeren. Wanneer de Heere niet behoeft te klagen :

Och, had naar Mijn Raad Zich Mijn volk gedragen ; Och, had Israels zaad Op Mijn effen paan IJvrig willen gaan. Naar Mijn welbehagen".

Gelukkig ook de kerk en de christelijke vereniging, welke wenst te leven onder 't Woord. Wat is het er in vele gevallen ver vandaan. Ook helaas in de kerk. Gods Woord heeft zo weinig heerschappij, vooral waar het de uitleving der christelijke beginselen betreft. Wat ontbreekt dikwijls de gesteldheid des harten, die de dichter deed vragen : „Heere, maak mij Uwe wegen, door Uw Woord en Geest bekend". ,

Kostelijk is het reeds, wanneer met het Woord des Heeren ernstig rekening wordt gehouden. Wanneer wij er van doordrongen zijn dat alleen in de weg des Woords de ware vrede en rust gevonden kan worden.

In de weg des Woords. Wat die weg is ? Dat kan in één woord gezegd worden, n.l. Christus. Hij heeft immers betuigd : „IK ben de Weg, de Waarheid en het Leven".

Maar er is een geheel leven en een eeuwigheid voor nodig, om de aanbiddelijke waardij van die Weg te leren kennen. En er is wedergeboorte, geloof en bekering toe nodig om op die Weg, te komen.

(Slot volgt.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen