Leven onder het Woord

II. (Slot).

Leven onder het Woord is leven onder Christus. En leven onder Christus is een leven om jaloers op te worden.

Of is het niet om jaloers op te worden, wanneer wij zien hoe temidden van een wereld, met al haar schijn-schoon, maar ook bittere en smartelijke werkelijkheid, hoe temidden daarvan er een volk is, dat eeuwigheids-perspectieven heeft. Dat, wanneer het op zijn plaats is, getuigenis mag afleggen van de levende hope, door God in het hart gewerkt.

Zeker, dat leven heeft zijn wisselingen en worstelingen. Enerzijds zonde- en schuldbesef, ongeloof en kleingeloof, twijfel en ontrouw. Maar anderzijds loopt daar door het leven de gouden lijn van Gods genade, waardoor zij ontvangen schuldvergeving, verlossing en geloof. Terwijl zij zich omgeven mogen weten door de eeuwige trouw huns Gods, Die nooit laat varen Zijner handen werk.

Naast de droefheid naar God, die hen doet klagen : „Gedenk niet meer aan 't kwaad, door ons bedreven", Onz' euveldaan word' ons uit gunst vergeven" — daarnaast is er ook de vreugde des heils, die hen doet zingen :

Gij hebt m' in 't hart meer vreugd gegeven Dan and'ren smaken, in een tijd Als zij, door aards geluk verheven. Bij koorn en most wellustig leven, In hunne overvloed verblijd.

Neen, het leven onder het Woord, zoals de levende gemeente des Heeren dat leert kennen, is geen triest leven, zoals men wel eens wil doen voorkomen. Hetgeen echter niet zeggen wil, dat het het leven is van een z.g.n. vrolijk christendom.

Het is het leven waarin de echte, geestelijke blijdschap gesmaakt wordt, waardoor ook de dingen van het dagelijkse leven op een veel hoger vlak komen te staan. De blijdschap van het alledaagse leven wordt er door verdiept en de droefheid wordt er door geheiligd. Wie iets van de goddelijke blijdschap in Christus leerde smaken, waartoe het Woord Gods hem de weg wees, die wil die grote genade Gods niet inruilen, zelfs niet tegen alle schatten der wereld.

De dichter van Psalm 89 had er iets van begrepen, toen hij zong : „Hoe zalig is het volk, dat naar Gods klanken hoort". En onder dat geklank leeft.

Leven onder het Woord. Het is niet onverschillig hoe men daaronder leeft.

Ook bij hen, die door een oprecht geloof met Christus verbonden zijn, kan helaas soms nog een slordige levenswandel gevonden worden. Daardoor wordt Gods Naam onteerd en de zaak van het Koninkrijk Gods afbreuk gedaan. „Wandelt dan waardiglijk der roeping, waarmede, gij geroepen zijt", zo klinkt het Gods gemeente tegen.

Niet onverschillig is ook de lijn, waarlangs het geestelijk leven en denken zich beweegt. Die lijn kan zo dikwijls een onschriftuurlijke lijn zijn, zo ver af van het abc des geloofs.

Leven onder het Woord toch, is een leven des geloofs. Het is de treden zetten in het spoor van Hem, Die de Overste Leidsman en Voleinder des geloofs is.

Leven onder het Woord. Het is een leven van gebed, een leven van telkens herhaalde, schuldbelijdenis, een leven bij de beloften, een uitzien naar de Beloofde.

Leven onder het Woord. Het is de weg van zelfverlochening, van ootmoed, van minder zonden doen en groter zondaar worden. Het is de weg van heiligmaking.

Neen, het is waarlijk niet onverschillig, hoe men leeft onder het Woord. De geschiedenis der kerk in de loop der eeuwen legt daar getuigenis van af. Wij denken aan de Wederdopers en aan allerlei secten, welke voorgaven door. de Geest geleid te worden. Die vaak met de geest begonnen, doch met het vlees eindigden.

Wij denken aan het gevaar van overgeestelijkheid. Vaak gekenmerkt door geestelijke hoogmoed, waarbij anderen geoordeeld en veroordeeld worden op gronden, die zo onschriftuurlijk mogelijk zijn.

Zo zijn er zovele vossen, die de wijngaard des Heeren verderven willen. Drie voorname vijanden in de boezem der kerk zijn wel een oppervlakkig christendom, een dode orthodoxie en overgeestelijkheid.

Wat de kerk en ieder persoonlijk nodig heeft is een door Woord en Geest gewerkt geloofs­ leven, dat leert buigen en leven onder Gods Woord. Zulk een geloofsleven zal niet onvruchtbaar zijn of blijven.

Door zulk een levend geloof bezield, zal, ook oojk al kent men zijn tijden waarin de eenzaamheid opgezocht wordt, men toch, niet als een monnik gaan leven. Dan zal men zijn roeping verstaan. De talenten die God geschonken heeft, en ieder heeft minstens één talent van Hem ontvangen, men zal die talenten gaan besteden in de dienst van het koninkrijk Gods.

En als de kerk in het midden der branding verkeert, wanneer zelfs van binnen uit de fundamenten worden aangetast, wanneer de wereld in kerk, vereniging en huisgezin meer en meer de overhand krijgt en de wereldgelijkvormigheid als de kanker het geestelijk leven aantast, — dan zal daar, waar een leven gevonden wordt onder Gods Woord, steeds sterker gehoord worden de oproep tot wederkeer tot de oude paden.

De oude paden — door de apostelen en profeten gewezen.

De oude paden, waarop de reformatoren, door Gods genade, de diep gezonken kerk weer, hebbein teruggevoerd.

De oude paden — waarlangs God Zijn gemeente leidt tot de Stad die fundamenten heeft, welker Kunstenaar en Bouwmeester God is.

Leven onder het Woord is in de praktijk van het leven niet altijd gemakkelijk. Dan zal er vaak ,,Neen" gezegd moeten worden, waar de overgrote meerderheid „Ja" zegt, en andersom.

Leven onder het Woord, niet altijd gemakkelijk, omdat het vraagt zelfverloochening en opoffering. Vaak is het een alleen staan om des beginsels wil. Maar toch, ondanks dit alles, blijft het waar : „Hoe zalig is het volk, dat naar Gods klanken hoort".

Vraagt het aan de martelaren, die zingend en lovend de brandstapel beklommen. Vraagt het de levende lidmaten van de strijdende kerk, vraagt het de ontelbare schare van de triumferende kerk en zij allen zullen het u zeggen dat Mozes' keuze ook hun keuze is, dat ze liever verkiezen met het volk van God kwalijk behandeld te worden, dan voor een tijd de genieting der zonde te hebben, achtende de versmaadheid van Christus meerdere rijkdom, dan de schatten der wereld.

De kerk in druk, zowel als de kerk in haar bloeitijd, heeft steeds weer haar kracht geput uit het Woord des Heeren.

Nog heeft dat Woord niets van Zijn kracht verloren.

Nog is het een Krachtbron voor hen die nederig knielend zich daarbij nederbuigen. Want het is het Woord van Hem, Die de moeden kracht geeft en de sterkte vermenigvuldigt van hen, die geen krachten hebben. De jongen zullen moede en mat worden en de jongelingen zullen gewisselijk vallen. Maar die de Heere verwachten, zullen de krachten vernieuwen. Zij zullen opvaren met vleugelen gelijk de arenden, zij zullen lopen en niet moede worden. Zij zullen wandelen en niet mat worden.

God geve ons allen te leven onder Zijn Woord.

Dan zal dat Woord ons zijn een Lamp voor onze voet, een Licht op ons pad, een Gids door ons leven.

En zo, door het Woord gebracht tot Christus, en door Gods Geest bediend uit Christus, zullen wij zijn kinderen des Vaders.

En steunend op de staf des Woords, die tevens is de staf des geloofs, gaan de kinderen des Vaders hun pelgrimstocht, met het aangezicht naar Jeruzalem, naar de Godsstad met de paarlen poorten en de gouden straten, waar het Lam, dat geslacht is, en waarvan het Woord op iedere bladzijde spreekt, zal worden toegebracht de lof, de aanbidding en de dankzegging.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen