Samuël, een zoon der Wet

109)

Hij kreeg nu een rilling bij het zien van die kale top daar boven, en voor niets ter weteld zou hij daar een nacht hebben willen, doorbrengen.

Nu wist hij dus, dat die vloek en die zegen driemaal duizend jaar reeds hadden overleefd en dat zij alleen maar stilte nodig hadden om weer te klinken. Want hier leefden ze nog !

Hier waren die almachtige woorden het wijde land in gesproken en niets kon ze nu meer uit dit land wegnemen. Alleen de voorwaarden Waaraan het een zowel als het ander verbonden was, konden worden vernietigd of konden worden nagekomen, en dat was het enige waar aan men zelf iets kon veranderen, maar nooit aan Gods gerechtigheid en aan Gods trouw.

De vurige wens bracht hij zó onder woorden : „O, dat Jozef leefde, die de Redder van Zijn broeders werd !" Hij zag neer op het met witte doeken bedekte en overigens dakloze gebouw, dat hem bij het stijgen was aangewezen als het graf van Jozef. Maar het leek zo erg op een Mohammedaans heiligdom, dat het Samuel niet veel vertrouwen kon inboezemen. Hij wou zeker zijn van de waarheid. Steen en muren konden liegen. Aleen de stemmen van die twee bergen logen niet.

Nu trok hij verder, geheel vervuld van het daareven doorleefde.

Hoe verder Zuidelijk hij kwam van Samaria, des te armer werd het land, des te zeldzamer, kleiner en armelijker werden ook de dorpen en des te eenzamer de wegen. Rondom het lijk van een ezel zag hij gieren, die dansend en met de vleugels klepperend aan het taaie vlees knauwden. Hagedissen liepen over de weg. Geiten zochten op de bodem, zo rijk aan stenen, het weinige groen. Tegen de avond naderde hij tussen planten als : wijnranken, olijven en vijgebomen van grillige vorm, langs, een slecht en erg rotsachtig pad, het dorpje Betin — Bethel — dat „huis Gods", zo rijk aan herinneringen ! Hier sliep hij de derde nacht in een Joods huis.

En daarop volgde toen het laatste deel van zijn tocht, waarop hij iedere keer, als het pad klom, en iedere keer als er een heuvelrij werd overwonnen, verwachtte Jeruzalem te zullen zien.

Dat hij de stad naderde, merkte hij aan het toenemend aantal toeristenwagens en tentkaravanen, aan het zingen van de pelgrims, die hier doortrokken, en aan het witachtig kalkstof, dat wielen, hoeven en zolen deden opstijgen. De gelaatstrekken der mensen deelden hem hun zielespanning mede. Arabische dorpen, waar heilige bomen bovenuit staken, liet hij aan zijn rechter- en linkerhand liggen, — hij bekommerde zich daar nu helemaal niet om. Wat anders onweerstaanbaar zijn nieuwsgierigheid zou hebben geprikkeld, kreeg thans in het geheel geen macht over hem. Alleen maar dat éne : Jeruzalem, de heilige stad, diè wou hij zo spoedig mogelijk aanschouwen ! Zo spande hij zijn ziel als een, boog, zo legde hij zijn wil als een pijl daarop en voelde hij er niets van, dat hij de beide vorige dagen eigenlijk reeds te veel had gelopen.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen