ONS KERKELIJK STANDPUNT

II. (Slot).

Zo zien wij dus, dat onze opvatting over het Verbond Gods en de gemeente (of de Kerk) wel terdege invloed heeft op onze prediking. Houden wij aan Calvijn vast, dan zal onze prediking een reforrüatorische inslag hebben, die niet in de mystiek zal blijven steken (al is ook dit een stuk leven), maar die ons als „medearbeiders Gods" met forse stem zal doen roepen tot bekering op grond van het genadeverbond Gods, d.i. tot gehoorzaamheid aan de God des Verbonds op alle terreinen des levens. Zo alleen komt de eis Gods tot zijn recht.

Doordat sommigen - onder oud-Engelse invloed — deze reformatorische opvatting in de prediking hebben losgelaten, kunnen bepaalde gemeenteleden soms zo gemakkelijk, zonder enig schuldbesef vertellen, dat zij nog niet bekeerd zijn, er nog geen deel aan hebben, omdat het immers toch maar gegeven moet worden. Alsof God ons niet steeds weer roept tot bekering !

Indien men altijd de reformatorische oproep tot bekering als eis Gods en als plicht binnen het genadeverbond gehoord had, zou men niet meer zo lichtvaardig over deze dingen durven spreken alsof het toch eigenlijk Gods schuld was, dat men nog zó is Integendeel, wanneer men de eis van Gods Woord en Verbond beluisterd had, zou men zich diep schamen voor het feit, dat men de eis Gods tot Zijn dienst steeds zo in de wind geslagen had en begrijpen, dat er nog maar één weg openstaat: een ootmoedig schuld belijden voor Gods aangezicht. Ook hierin zal het bloed der schapen van de herders geëist worden !

En niet alleen voor de prediking heeft de reformatorische opvatting over de Kerk betekenis, maar ook voor ons kerkelijk standpunt t.a.v. de nieuwe Kerkorde. Op Calvinistisch standpunt zullen wij zeker niet kunnen volstaan met in de negatie blijven steken. Integendeel, wanneer wij onze roeping van Godswege — ook t.a.v. de Hervormde Kerk in haar geheel — verstaan, zullen wij met ootmoedige bewogenheid over de nood onzer Kerk, alle krachten moeten inspannen om weer te komen tot een Kerk, die Gods Woord erkent als haar énig richtsnoer en Jezus Christus als haar énig Hoofd.

Dan zijn wij zeker niet klaar met een min of meer hooghartig veroordelen van wat anderen presteerden — al dan niet met onze instemming — maar dan zullen wij ook positief moeten medewerken en ook zelf open willen staan voor critiek op grond van Schrift en Belijdenis !

Immers de beste verdediging van onze belijdenis is, dat wij er zelf geheel en al naar prediken en leven en dat wij niet — plus royalist que Ie Roy — voor gereformeerd uitgeven, waarin Calvijn het zeker niet met ons eens zou zijn. Daartoe is ernstige studie nodig van onze belijdenisgeschriften en geen napraten van wat men in de gemeente voor gereformeerd pleegt te houden. Dit ethische standpunt moet door ons veroordeeld worden.

Het uitgangspunt voor de reformatorische theologie — de Heilige Schrift als het Woord van God zullen wij ondanks alles vasthouden. Daarom zal dat Woord van God ook het laatste woord moeten hebben over de nieuwe Kerkorde, maar ook over de critiek, die wij — vanuit welk gezichtspunt dan ook — mogen hebben. Dit bedoelt geen verdediging van het nieuwe Ontwerp te zijn, maar wel een kleine critiek op veel critiek, die m.i. niet altijd de toets van Gods Woord kan doorstaan.

De Koning der Kerk zal door een (nieuwe) Kerkorde geëerd moeten worden door gehoorzaamheid aan Zijn Woord. Daarom moet er naast onze critiek een grote plaats ingeruimd worden voor het gebed der gemeente tot de Heer der Kerk, van Wien alle goede gaven en giften moeten komen.

Mede in dit verband moge ik daarom dit artikel besluiten met enkele opmerkingen uit de laatste twee bladzijden van meergenoemde brochure, die een ernstig overdenken waard zijn:.  . . . . . . „Het kerkelijk bewustzijn is mede ten gevolge van onze droeve kerkelijke toestanden veelszins verloren geraakt". (Cursivering van mij, K.).

Men wil in vele gemeenten nog wel een gereformeerde prediking . ... . doch wanneer men die eenmaal heeft, dan blijkt er over anderen, met wie men door de kerkelijke band verbonden is, o zo weinig bekommernis te zijn . . . . .  Vandaar, dat er over de breuk der Kerk ook zo weinig schuldgevoel en dus ook zo weinig verootmoediging voor Gods aangezicht is. Men voelt niet, dat de oorzaak van de diepe ellende, waarin onze Kerk verzonken ligt, mede hierin moet gezocht worden, dat men zelf zo individualistisch geleefd heeft en dat men zelf, doordat ieder loopt voor zijn eigen huis, het Huis des Heeren verwaarloosd heeft.

. . . . . Alleen in die weg, dat er ook in onze gereformeerde kringen schuldbesef en schuldbelijdenis geboren wordt, geloven wij, dat er ook schuldvergiffenis en alzo een oprichten van onze Kerk uit haar diepe val mogelijk zal zijn. Dan moet ook door ons erkend worden, niet: de Modernen en Ethischen zijn zo slecht, maar : wij en onze vaderen hebben gezondigd en gedaan, wat kwaad is in Uw ogen. Wij zijn overtuigd, dat Gods Woord alleen de Waarheid is en dat we ook kerkelijk alleen door de Waarheid kunnen vrijgemaakt worden.

De geschiedenis heeft bewezen, dat waarachtige reformatie der Kerk nooit gemaakt, veel minder geforceerd kan worden, maar altoos een vrijmachtige daad is van Hem, die . . . . .  op Zijn tijd mannen verwekt en wegen baant en middelen aanwijst, waardoor de reformatie geboren wordt . .. . .. "

Deze woorden dragen ook nu nog hun volle kracht!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen