Apostolaat en belijdenis

Over de verhouding apostolaat en belijdenis zijn de inzichten niet eenstemmig. Algemeen is men van mening, dat het ontwerp-kerkorde in het teken der zending staat in verband met de situatie, waarin wij ons bevinden. In de tijd der reformatie vroeg de kerkregering in de eerste plaats de aandacht tegenover het instituut, zoals zich dit onder het Pausdom had ontwikkeld. Dit volgde uit de reformatie der religie. De betrekkingen met overzeese gebieden in de 17e eeuw richtte de aandacht ook op de zending. Zelfs werd de oprichting van een Seminarium Indicum, een opleiding voor zendelingen voor Indië overwogen. Het behoeft trouwens geen betoog, dat de omstandigheden een gewichtig woord medespreken in de handelingen der kerk. Derhalve is het verklaarbaar, dat in onze tijd van.ontkerstening de zendingsroeping op de voorgrond treedt.

En als men zich afvraagt, of de zendingsroeping in de laatste eeuw het Christenvolk als geheel sterk bewogen heeft, moet men met schaamte toegeven, dat zulk een geloofsijver niet valt te roemen. Het valt niet te ontkennen, dat er heel wat zendingsarbeid door particuliere instellingen werd ondernomen en niet zonder vrucht, maar de kerk als zodanig is schromelijk tekort gekomen. Ook in het intieme leven der kerk is er geen reden om te roemen. De genade is mededeelzaam, zo zegt men, doch het onderling verkeer der Christenen droeg weinig het stempel van de hefde, die tot de naaste uitging om hem te winnen.

In dit opzichte heerste ook onder Christenen vaak een liberale geest. Al te zeer waren wij gewoon onze godsdienstige zaken particulier te houden. En naarmate het openbare leven meer en meer de kenmerken der religie inboette, sloot men zich met zijn geestelijk leven meer op in eigen kring, of ging men op in de algemeen heersende denkbeelden.

De reactie, opgewekt door de ervaringen der laatste decenniën en de ontdekking van de verregaande ontkerstening, kan dus heel gemakkelijk de golfslag in tegengestelde beweging doen overgaan en een overdreven nadruk op het apostolaat der kerk leggen.

Wie zal het weerspreken, dat de kerk moet getuigen, prediken, er op uittrekken. Dat is hoog bevel en omdat het hoog bevel is, is het ook roeping, geloofsroeping en drang jdes geloofs. Het geloof komt niet uit het apostolaat op, maar de zendingsdrang komt uit het geloof op. Als de gemeente een zendingsroeping heeft, — en wij spreken dat niet tegen — dan moet er eerst een gemeente zijn, die uitzendt. Wij zien in de Schrift, hoe in Antiochië deze dingen leefden en de roeping van Paulus en die van Antiochië samenvielen. De zendingsprediking is een prediking uit geloof tot geloof, gelijk trouwens alle predfking en alle getuigenis.

Het geloof nu is er niet zonder belijdenis, en zending is er niet zonder geloofsgehoorzaamheid. Veeleer is het zo, dat de zending geboren wordt uit de grote blijdschap des geloofs, die iets van dat mededeelzame heeft, waarvan de engelen hebben gesproken is

Efratha : Ik verkondig u grote blijdschap, die al den volke wezen kan. Waar die blijdschap wordt gekend, kan zij machtig worden en heerschappij nemen, zodat ook de enkeling begint te getuigen en zending gaat drijven. Doch zelfs in dit spontane uitgedreven worden door het geloof, belijdt het toch iets. Het heeft wat te zeggen vanuit het leven des geloofs, of eigenlijk : dat geloof is aan het woord, en wat nog meer zegt: dat geloof is aan het woord en spreekt vanuit zijn objectieve werkelijkheid. Het is maar niet een subjectieve bewogenheid, doch een gedreven worden vanuit die objectieve werkelijkheid, welke machtig is zich ook voor anderen te ontsluiten en hen te doen delen in de voorrechten der goddelijke genade. Het geloof is een vaste grond der dingen, die men niet ziet. Maar die dingen, die men niet ziet, zijn werkelijkheden, goddelijke werkelijkheden, op welke alzo ook de belijdenis des geloofs is betrokken. Uit die werkelijkheden leeft de zendeling en hij getuigt daarvan. Uit die werkelijkheid leeft ook de kerk, zowaar zij geboren wordt uit het Woord.

Het belijden kan men dus maar niet bij het apostolaat achterstellen en zeker niet, waar het de zendingsarbeid der kerk betreft. De zendingsarbeid leidt tot de openbaring der kerk, waar zij nog niet openbaar was. Waar de grote Apostel zich openbaart in het hart des mensen, begint de kerk openbaar te worden en van de grote Herder der schapen te getuigen. Dan weet zij echter geleerd door Zijn Woords en Geest ook, wat zij getuigt en belijdt en wat zij anderen te zeggen heeft.

De zending heeft immers niet maar een mensenwoord, doch Gods Woord te brengen. Zij brengt het, gelijk zij dat ook ontvangen heeft met de opdracht om het te bewaren en te onderhouden, al wat de Heere geboden heeft. Dat heeft de kerk ook hen te leren, tot wie zij uitgaat met haar prediking. In het zendingsbevel ligt alzo opgesloten, dat de gezondene weet, wat de Heere geboden heeft te onderhouden. Op dat onderhouden mag wel eens de nadruk vallen, opdat het niet teloor ga. Om dat onderhouden gaat het in de strijd tegen ketterijen en vreemde leringen. Dat onderhouden wijst ook op het blijvende te midden van alle verandering. Uit de geloofsgehoorzaamheid om te onderhouden is de belijdenis der kerk geboren. Dat onderhouden staat in het zendingsbevel en daarom staat de zendingsroeping onder de belijdenis.

Het belijden gaat aan het onderhouden en leren onderhouden vooraf. De belijdenis is het draagvlak des geloofs en van al het handelen der kerk. Daarom eerst de belijdenis en dan de zending.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen