Samuël, een zoon der Wet

110)

Eindelijk, tegen de avond, zag hij een kleine groep pelgrims, die voor hem uitliepen, even van de straatweg afgaan en links een lage heuvel beklimmen. Toen zij boven waren, zag hij uitgestrekte armen naar het Zuiden reiken, op hun knieën vallen en aanbidden.

Hij begreep aanstonds, dat zij nu reeds zagen, wat ook hij begeerde te zien, en ging hen achterna.

Tegelijk echter groeiden een vage onrust en onzekerheid bij hem tot iets ondragelijks. Hij werd daarheen getrokken en hij had tevens een gevoel, alsof deze aanblik hem zou doden. Ook vond hij zichzelf niet waardig, om dit alles te genieten en ook nog lang niet genoeg voorbereid in zijn binnenste, en daarom was hij nog wat bevreesd en beschroomd.

De ontroering maakte hem besluiteloos. Te kort en te weinig had hij zich thuis op dit ogenblik voorbereid.

Enkele minuten aarzelde hij. Eindelijk nam hij met bevende handen uit zijn reiszak de gebedsriemen en slingerde die om zijn voorhoofd en benedenarm. Zachtjes sprak hij, terwijl hij voortliep, de slotwoorden uit van een van die liederen Hamaaloth, — een lied „der optochten", hoewel de woorden geen bijzondere betrekking hadden op wat hij nu verwachtte te zien : „De Heere zal u zegenen uit Zion! En gij zult het goede van Jeruzalem aanschouwen al de dagen uws levens, en gij zult uw kindskinderen zien. Vrede over Israël!"

Zo ging hij onder een aanhoudend herhalen van deze woorden stap voor stap hoger — en toen begonnen al van verre over de heuvel torens, minaretten, koepels en ook daken zichtbaar te worden. Zij kwamen eerst tot op de helft te voorschijn, en toen helemaal. De muren van de stad rezen op als uit de aardbodem ; de hoogvlakte, die het heiligdom droeg, kwam nu ook te voorschijn, en Jeruzalem lag daar vóór hem, geheel bestraald en als overgoten door het vuur van de ondergaande zon.

Samuel viel verrukt op zijn knieën en legde zijn gelaat op de witte grond . . . . . .

„Is 't niet een wonder, dat de mens na het gebed toch in leven blijft ? dacht hij later, wanneer dit ogenblik hem weer in de gedachten kwam. ,,Naar de natuur moest hij sterven, omdat hij al zijn kracht in het gebed heeft uitgestort. Maar het zal wel dit zijn, dat Gods Aangezicht hem het leven teruggeeft!"

Toen hij weer opstond en eens goed probeerde te zien, had het zonnelicht een nog sterker rode kleur aangenomen en wierp als het ware vuur over de vensters en over de koepeldaken. Maar hij merkte niet dadelijk, dat de zon dit deed. Hij meende te zien, wat de Eeuwige door Zijn profeten deed beloven : „Gij verdrukte, door onweder voortgedrevene, ongetrooste, zie. Ik zal uw stenen gans sierlijk leggen, en Ik zal u op saffieren grondvesten en uw glasvensters zal Ik kristallijnen maken, en uw poorten van robijnstenen, en uw ganse landpale van aangename stenen".

En weer aarzelde hij, toen het tijd werd zijn weg voort te zetten, omdat hij vreesde, die heilige stad met al haar schittering binnen te gaan. Eerst toen de laatste schemering verdwenen was, ging hij verder, terwijl het donker nu snel viel.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen