Samuël, een zoon der Wet

111)

Uit de verte achter hem klonk het geestdriftige lied van een herder. Aan de hemel kwamen de sterren éen voor éen te voorschijn. Hij hield de gebedsriemen nog aan zijn hoofd en armen, en onophoudelijk kwamen woorden van belofte in zijn herinnering boven. Eindelijk wierp hij zich opnieuw op zijn knieën onder de boog van de Damascus-poort.

Daarop ging hij met schuwe tred verder, tot dat hij het eerste Joodse onderdak gevonden had. Daar sliep hij zonder te dromen tot aan het morgenlicht.

Toen hij, zittend bij brood en koffie, al vroeg de waard zag binnenkomen, straalde hij hem blij tegen, met iets van gelukzaligheid over zich. Die man zou nog wel niet vaak een zo jong pelgrim in zijn eentje hebben geherbergd. Hij had schik in Samuel, wees hem gewillig de weg, gaf hem allerlei inlichtingen en stuurde hem ook een blik vol medelijden nog achterna, toen de grote jongen zich op weg begaf om het eerst van alles de Tempelberg te gaan bezoeken.

Want hij wist, dat de indrukken daar op een jong hart, dat één en al eerbied was, als mokerslagen zouden neerkomen.

Samuel wist van de vernedering dezer stad niets anders, dan dat de tempel verwoest en verdwenen was, en dat op de plaats van dat heiligdom een valse godsdienst zich had genesteld. Op deze aanblik was hij dus voorbereid, maar niet op datgene, wat hij op zijn weg daarheen nog verder te zien kreeg.

Telkens weer stond hij stil en vroeg zich af, of dit nu heus diezelfde stad was, die hij de avond tevoren op de berg had zien liggen, en of dit gewirwar van nauwe en onuitsprekelijk vuile stegen en deze kromme rijen van donkere en armzalige huizen, slechts door een wonder voor een korte tijd met de glans van iets als een hemelverschijning waren omkleed. Het was zeker zo, dat zijn ogen met een vluchtige open­baring uit de bovenzinnelijke wereld gezegend waren geworden, — net als zijn oren die nacht op de Gerizim !

Hij vroeg zich af, of de bewoners van deze stegen zich wel bewust zouden zijn dat het heilige bodem was, waar zij hun afval op neerwierpen, al dat vuilnis uit hun huizen, die dooie katten en dat vergane en rotte fruit!

't Was toch onmogelijk, dat zij dat wisten ! Zelfs in Rusland had hij zo'n onverschilligheid niet aangetroffen !

En toch moest hier iets geweldigs zijn, dat al deze gestalten, in rok, kaftan en kumbas, met turban, fez of strohoed, met gelijke kracht vervulde, hetzelfde, wat hen ook hierheen had getrokken! Zij zagen er begerig en tegelijk vastbesloten uit, en zij waren zo plechtig ernstig. Hoe langer hoe meer begon hem dat op te vallen.

En terwijl hij tussen uitdragerswinkels en vuile kramen door het gemengde kwartier ging, en ieder huis opnam, viel het hem op, dat er geen enkel was, dat zich door een opschrift of door enige andere aanduiding als plaats van vermaak of genot verried.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen