Uit het Verslag

II.

Apostolaat en belijden.

Er komt een discussie over de verhouding van apostolaat en belijden en in verband daarmee over de volgorde in de artikelen van de Kerkorde. Het apostolaat voorop, dat is een visie, die sterk aan deze tijd is gebonden, maar de Kerkorde is voor langer dan het heden. Logisch moet het belijden voorop gaan en theologisch ook ; als men uitgaat, moet men een boodschap meekrijgen. De gemeente komt in het gedrang, het oog is te sterk allereerst en allermeest op de wereld gericht, maar de gemeente zelf moet beveiligd worden tegen de dwaling en moet zelf telkens weer tot Christus gebracht en bij Christus behouden worden. Hier is gevaar voor activisme en werkheiligheid. Daartegenover wordt gesteld : Eerst het gezicht op Christus, d.i. op het apostolaat. De bezinning en formule komt daarna, maar heeft een betrekkelijke waarde ; de belijdenis put de Schrift en put Christus niet uit, zij is, bij alle gewicht, secundair. De Kerkorde zou bij verandering in de volgorde ook structuëel gewijzigd worden en veel van zijn eigen karacter verliezen. Logisch o.i. in gemeenschap met de Logos. Daarom een andere structuur dan in de wereld. Art. 10 zonder art. 8 dreigt in confessionalisme vast te lopen.

De hoogleraren Berkelbach van der Sprenkel en Van Ruler, voorzitter en lid van de Commissie voor de Kerkorde, geven vanuit de visie en de structuur der gehele Kerkorde nog uitvoerig licht op de apostolisch-confessionele bepaaldheid. Volgorde is geen rangorde, maar die heeft ook betekenis. Belijden en apostolaat zijn identiek in de wortel. Er is hier echter een zoeken naar een nieuwe katholiciteit. De reformatorische posities zijn gedompeld in het wereldzendingsbewustzijn van de negentiende eeuw. De apostolische visie vloeit voort uit de opvatting van de prediking als de kern van het hele Kerk zijn. De Kerk kan het Woord Gods niet in zichzelf opnemen en dan uitdragen, het Woord gaat zijn eigen gang en de Kerk is daarin volstrekt dienstbaar.

Uit de Synode wordt nog het volgende naar voren gebracht. Naar Nieuw-Testamentische logica moet toch het belijden voorop gaan, trouwens ook prediking en eredienst behoren hierbij, het samen aanzitten aan het Avondmaal. De visie van de nieuwe Kerkorde is inderdaad een novum en moet als zodanig worden beschouwd. Een andere spreker acht voor het apostolaat en terwille van dit apostolaat de stimulans van het belijden, het zich vastgrijpen aan het evangelie, noodzakelijk. Een derde zegt: dat belijden is van blijvende aard, maar de zending is van voorbijgaande aard.

Nu volgen de adviezen van de Scriba en van de Assessor. De eerste legt de nadruk op de betekenis van deze beslissing met het oog op de wereldkerk ; de apostolische houding zal ten getuigenis zijn in wijde omtrek. De tweede dringt aan op een principiële beslissing, d.w.z. elk lid der Synode stemme naar eigen inzicht over deze zaak, ongeacht de vraag, of het oordeel van de kerkelijke vergaderingen zal worden gehoord ; de Synode zelf spreke zich in dezen uit. Beide adviseurs, nog geassisteerd door de Voorzitter van de subcommissie voor de ordinantie over het apostolaat, pleiten met klem voor de volgorde : eerst art. 8, dan art. 10. De: Synode besluit aldus met 34 stemmen vóór en 10 tegen.

Dienstboek.

Aan de Commissie voor de Formulieren, aan de Raad voor Kerk en Eredienst en aan de Commissie voor de Kerkorde zal worden meegedeeld, dat de Synode de totstandkoming van het Dienstboek zeer urgent acht. Enige bepalingen in de Kerkorde kunnen moeilijk aangenomen worden, wanneer men omtrent de inhoud van het Dienstboek in het onzekere verkeert.

Overgangsbepalingen.

Aan de Commissie voor de Kerkorde zah gevraagd worden om reeds nu overgangsbepalingen te ontwerpen ; daardoor zal de behandeling van Kerkorde en ordinantiën belangrijk worden gesteund. Allerlei beslissingen zijn moeilijk te nemen, wanneer men niet weet, hoe men in de overgangstijd denkt te regelen.

Er ontspint zich een discussie over taal en stijl van het ontwerp. Die taal en stijl zijn vaak archaïstisch en ontleend aan een vreemde taal, niet gangbaar onder het volk en het kerkvolk. Dit is een bezwaar voor een Kerkorde, die men onder de mensen wil brengen en niet alleen door ingewijden wil laten hanteren. Ook is de zinsbouw vaak bijzonder ingewikkeld en samengesteld. Maar de critiek is hier wel gemakkelijker dan de kunst. Bij de behandeling van de artikelen, stuk voor stuk, zal hier aandacht aan besteed worden. Een lid stelt voor, dat de Synode zelf begint met niet alleen in theologische termen en taal te spreken, maar zo, dat in de Nederlandse taal voor eenvoudigen verstaanbaar wordt gesproken ; deze eenvoudigen zitten namelijk ook in de Synode.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen