Samuël, een zoon der Wet

116)

Voor Israël was uit de oude tijd niets overgelaten dan de Klaagmuur en het dal Hinnom. En voor de toekomst bleef over: het wereldgericht, dat dan door de leugenprofeet en — door die ander zou worden beheerst

In Jeruzalem kon hij niet bidden ; de vrome stemming van overgegevenheid en ootmoed, die bij het gebed betaamt, kon hij hier niet vinden. Wat hij zo nu en dan nog tot God sprak, was alleen maar een vurig ijveren, een brandende toorn, die hij ten hemel slingerde, — een oproep tot de strijd en een in-opstand-komen. In Jeruzalem kon hij niet langer blijven, ofschoon hij verlof had gekregen om in de Jeschiwoth, nabij de grote Aschkenasim-Synagoge, te gaan toeluisteren. De scherpzinnige discussies van de candidaten voor het Rabbinaat met elkaar en met hun leermeesters trokken hem niet aan, en gaven hem allerminst enige verheffing. Zij zaten zó diep verstrikt in de Talmud en in de Thora, dat zij voor de vragen, die Samuel 't meest op het hart brandden, oor noch tijd schenen te hebben. Vergeefs hoopte hij, dat hij bij het onderwijs zou vernemen, hoe de schreiende tegenstellingen in alles wat men hier ter plaatse zag, te rijmen waren, en vanuit welk gezichtspunt zij moesten worden bezien, en ook : welke houding een goed Israëliet daartegenover behoorde in te nemen, en wat zijn hoop voor de toekomst mocht zijn. Hij zag de Opperrabijn wel van gezicht, maar toch waagde hij het niet om bij hem gehoor te vragen, toen het ogenblik daartoe gekomen was. Vol eerbied keek hij hem na, toen hij voorbijschreed.

Eens op een vroege morgen wandelde hij de Jaffa-poort uit met het doel om een bezoek te gaan brengen aan Hebron en Bethelehem. Aan de graven der aartsvaders wenste hij zijn boordevol hart uit te storten, en hij hoopte daar moed en kracht te ontvangen. Daar moest hij immers ook die groeten van zijn pleegouders heenbrerigen, en daarvandaan zou hij ook indrukken voor hen moesten meebrengen. En naar Bethelehem moest hij, om zelf uit te zien naar Hem, die daar zou moeten worden geboren en om Wiens wil hij menig keer met de gemeente had gesmeekt : „O God, zend ons spoedig de zoon van Jozef, de Bethlehemiet", of met het lied van Halevi Alkabez :

„Richt op uit het stof, uw hoofd, mijn volk, En omgord uwe lenden met vrolijk gewaad l Want zie, daar nadert uit Bethlehem : De spruite van David, als Verlosser en Raad".

Buiten de stad haalde hij reeds dadelijk vrijer adem en zijn hart werd ook weer wat meer toegankelijk voor de hoop. Het lang uitgestrekte armhuis bij de kolonie van Montefiore voorbij, dan langs het station bij het klooster der Clarissen — zo kwam hij langzamerhand in vrijer omgeving en haalde hij de welriekende morgenlucht met flinke teugen in.

De al te sterke indrukken van de laatste tijd kwamen nu als vanzelf weer een beetje op hun plaats en ordenden zich, en zijn oordeel werd wat kalmer. Het verblijdende, dat hij toch ook gezien had, kreeg nu wat meer betekenis voor hem. Hij zag de hospitalen en de weeshuizen, de scholen van allerlei aard, die Joodse harten hadden gesticht en die Joodse mensen leidden. Hij zag het volkshuis en de Joods-nationale Bibliotheek. Dat was olie voor zijn hartewonden. Hij had ook de breedgebouwde Joodse voorsteden gezien, waar een bescheiden welstand heerste.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen