Samuël, een zoon der Wet

117)

De verstoring was naar de wet der natuur nog wel overheersend, maar het nieuwe leven, dat aan het opgroeien was, kwam langzaam maar toch zeker aan het licht. Dat ene had hij ook het eerst tot zijn ontzetting gezien, maar dat andere had hij zodoende toen ook niet voldoende kunnen waarnemen.

En toch had hij vele honderden mannen en vrouwen ijverig bezig gezien met hun handen in de school voor Kunstnijverheid en in de werkplaatsen der Alliance Israelite. Hij zag hen daar aan tapijten werken, en zilverdraad verwerken tot allerlei sieraden ; hij zag daar houten voorwerpen kunstig snijden en draaien, hij zag hen vlechten en borduren. Hij zag daar ook Joodse gendarmes in actie, waarvan de Turkse regering er een hele compagnie had toegelaten. Het echte leven van de stad was met een kleine uitzondering geheel Joods.

Het werkelijke leven liet zich ook niet op­ houden, het groeide stil en statig de toekomst tegen.

Ziekelijke grijsaard klagen bij de klaagmuur, maar krachtige mannen en vrouwen doen het land der vaderen weer opleven door de kracht van hun liefde en van hun armen !

Die anderen, die de stad opzochten met de warmte en alles terzijdestellende toegenegenheid en eerbied van de pelgrim, en de regering, die over dit kroonjuweel der volken de wacht hield, zij allen waren verkleefd aan het verleden, en geen van hen bouwde mee aan de toekomst. Dat deed Israël alleen. Daarom moest die toekomst ook aan Israël behoren ! Maar wat was dan toch dat centrale vuur, dat die Joodse kracht hier in beweging bracht ? Was dat alleen de liefde tot het vaderland ? Daar moest nóg iets zijn ; maar wat was dat dan ?

En nu dacht hij weer aan die eeuwige beloften, die.aan de vaderen waren gegeven, en hun gestalten en hun leven bleven de hele tijd voor zijn oog.

De zon scheen heet. De weg was eentonig en weinig druk. De ene rotsachtige helling volgde op de andere, daar tussen in lagen onbebouwde stukken, die er op wachtten om met bos en met ooft en met wijngaarden te worden beplant.

Bij een daling in de weg bevond hij zich plotseling heel dicht bij een Bedouïenenkamp. Het was het grootste, dat hij tot nu toe gezien had. Een menigte tenten stonden bij elkaar. Vrouwen waren daarvoor aan het werk — gekleed in blauwe rokken, — kinderen speelden er, en honden sliepen in de schaduw. In de nabijheid echter en verderop weidden grote kudden kamelen en schapen. Ook paarden graasden bij het kamp. Hier en daar stak een lanspunt boven de stenen uit, waar een gewapende Bedouien de wacht hield over de omgeving.

Voor een van de tenten zat, midden in het kamp, een witgebaarde Sjeik, in een rijke kaftan, met gordel en turban. Hij was een zó eerbiedwaardige verschijning, dat Samuel dadelijk zonder meer de heer en meester in hem herkende. Maar tegelijkertijd kwam ogenblikkelijk de gedachte bij hem boven, dat hij nu met eigen ogen zag datgene, waar hij gedurende de laatste uren zoveel aan gedacht had. Zó, en op die zelfde plaats, had zonder twijfel Abraham met volk en have zijn tenten gehad en bewoond, zó hadden ook geleefd de herders van Izaak, en de zonen van Jacob. O zeker, aan alles wat hij hier rondom zich zag, waren de duizendtallen jaren voorbij gegaan zonder ook maar een spoor achter te laten !

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen