Samuël, een zoon der Wet

120)

„De stad zal moeten worden in bezit genomen", dacht hij verder. „Zij zal moeten worden bevolkt, en worden vergroot, als men tenminste niet hen wil verdrijven, die haar thans bezet hebben. Men zal goed doen, daar dadelijk maatregelen voor te treffen."

Hij zag Grieken, Armeniërs, Kopten, Syriërs, en Europeese reizigers, van allerlei taal. Hij zag de ingeboren Bethlehemieten zich trots gedragen, licht van voet, en mooi van gelaat als zij waren.

En ook hier droeg het hele leven godsdienstige motieven, en het concentreerde zich alles om een hoop gebouwen in het Oostelijk deel van de stad, die er als een soort vesting uitzagen. Door heilige eerbied gedreven, kwamen de vreemdelingen; en de hier woonachtigen bewaarden met stille waardigheid hun schat, verpleegden deze pelgrims, en vervaardigden zinrijke souvenirs van parlemoer, koraal of gebeitst vijgenhout, die zij trachtten te verkopen. Maar het was hier niet die concurrentie en dat winstbejag, als hij elders had aangetroffen. Eén van zin vereerden zij een heiligdom, dat voor allen vrijwel dezelfde betekenis scheen te hebben, en waarvan de inhoud aan Samuel juist geheel onbekend was. Ook Sinaï Tulpenbloesem moest daar niet van geweten hebben, of hij moest misschien niet hebben verondersteld, dat Samuel deze plaats zou bezoeken, want hij had hem voor haar noch gewaarschuwd, nog enig advies gegeven, terwijl hij toch met betrekking tot Jeruzalem hem juist een overvloed van raadgevingen en verboden had meegegeven.

Samuel zat er over na te denken, aan wien men dan toch zo met ernst dacht, en hij nam eindelijk aan, dat het toch wel koning David zou betreffen, ofschoon hij van geen bijzondere herinnering aan hem in dit oord van zijn geboorte en jeugd afwist. Dat men de Joden, wier koning en zanger hij geweest was, verre hield, vond hij, na alles wat hij beleefd had, al geen wonder meer. In het Russisch hoorde hij het hoofdgebouw de „kerk van de geboorte" noemen. Hij volgde enige Russische reizigers, en betrad, achter hen binnengaand, door een heel sobere en door een muur half onzichtbaar geworden ingang, in de hoek van het voorhof de tamelijk donkere voorzaal, en daarop het tweede schip van de kerk. Het was avond geworden, en kaarsen verlichtten het wijde en onregelmatige gebouw. Samuel ging aarzelend en in een vage stemming van eerbied en ontzag voorwaarts, maar stond ook zo nu en dan stil om anderen te laten voorgaan. Hij deed dat vooral, toen hij in het Russisch hoorde fluisteren, hopend, dat hij nu zou verstaan, waarover het hier ging. Zo ging hij met de andere mensen ook naar de krypt, zag het schijnsel der vijftien zilveren lampen uit de geboortenis van de marmeren wanden weerglansen, en lette op de gebaren der andere bezoekers. Vóór hem en achter hem klosten hun eerbiedige stappen. Maar plotseling hoorde hij die zolen niet meer, doch een zacht geruis van de klederen van neerknielenden, — zij lieten zich allen op de knieën zinken, nu volgde een gemompel van berouwvolle stemmen, dat als een gesteun door de ruimte weerklonk. Zij kusten allen één steen.

Met rozekransen en kaarsen in de handen stonden de anderen op de achtergrond tot de beurt aan hen kwam om zich neer te werpen, verder te kruipen en de steen te kussen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen