Samuël, een zoon der Wet

EEN VERHAAL UIT HET HEDENDAAGSE PALESTINA, DOOR LOUISE ALGENSTÆEDT.

122)

Hij schrok er van en deinsde achteruit. Boven eindelijk, in het schip van de kerk, keek hij klaar en helder om zich heen en zag nu ook een kruis. Hij zag er een van goud en bezet met edelgesteenten, hij zag kruisen op allerlei plaatsen en merkte nu ook, dat velen, die binnentraden, het teken des kruises over hun borst maakten.

Nu wist hij, dat hij op verboden terrein was, en voelde hij, dat het zijn plicht was om dadelijk zich naar buiten te haasten. Maar toch — de zonde was al geschied en zijn geweten was nog niet geheel vrij tegenover dat gelukzalig bedenksel van zijn hersenen. Hij praatte zichzelf voor, dat hij eerst zichzelf nog klaarheid Bloest gaan verschaffen over wat hier geschied Was.

Nooit had hij gehoord van het begin der geschiedenis van de Evangeliën. Hij wist alleen maar van een gehangene, die Israël zou hebben bedrogen over zijn zaligheid, toen het volk hem geloof had geschonken, en wiens herinneringsplaatsen hij te Jeruzalem juist nauwgezet had vermeden. Op een of andere manier moest deze plaats toch wel wat hebben uit te staan met de verering van die man. Maar hij vond niemand, die in deze ruimte tot een wat langere uiteenzetting bereid zou zijn geweest. Zo ging hij dan maar weg en wachtte in het voorportaal op de mensen, die naar buiten kwamen.

Een kleine groep Russen, kwam in pelsjassen en met hoge laarzen, met hun theeketels aan hun gordel, wat plomp daar aan. Eén droeg een pak wijkaarsen. Twee van hen droegen lantarens, waar een halve kaars in brandde. Behoedzaam, als droegen zij de korstbaarste schat, gingen zij daarmede naar Jeruzalem terug. Zij wilden deze vlam de zee overbrengen — de ene aan de andere telkens Weer aangestoken •— tot helemaal ver in Rusland. En vlak daarachter kwam een oudere vrouw, die het Kerstlicht stil in zichzelf droeg. Zij had een gezicht, waar de vrede van af straalde.

Samuel sprak haar bescheiden aan : , , Die u hier aanbidt, zeg mij eens, wonen diens ouders hier ? " Hij was wat schuw om dadelijk precies datgene te vragen, waar het om ging en hoopte met deze woorden, die samenhingen met het eigenlijke doel van zijn komst naar hier, ook enige verklaringeir uit te lokken over datgene, wat hij had bijgewoond.

, , Zij woonden hier niet, maar toch werd Hij hier geboren: zij waren op reis".

Dit antwoord bracht weer geheel tot zijn bewustzijn het doel, waarmee hij hier gekomen was, en hij stond beduusd. Door toeval — door bijzondere leiding kon ook iets, dat heel veraf lag, tot werkelijkheid worden ! En dat was dus ook nog mogelijk. Wat hij zocht, werd steeds wonderlijker, en het scheen tegelijk steeds verder boven zijn bevatting en buiten zijn bereik te komen.

De vrouw keek hem opmerkzaam aan. Zij zag, dat hij geen aandeel had aan haar geluk, en nu mocht zij het hem dan toch niet langer onthouden. Haar geest, die in bovenaardse zaligheid had gerust, keerde nu naar de aarde terug en zag de Joodse jongen met medelijden en hefde aan. Zij begon hem te vertellen van de aankondiging en de geboorte van die man, die zij de Messias der wereld noemde. En terwijl zij sprak, merkte Samuel ook op haar gelaat, zo vol zorgen en lijden, een af schijnsel van dat wezen uit het heiligdom, waarvoor hij zijn knieën had gebogen - — en tegelijkertijd die droomverschijning, welke zijn verlangen , , moeder" noemde.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen