Samuël, een zoon der Wet

124)

„Toen onze koning David een knaap was, wist hij toen óók al, wat Adonai van hem maken zou ? Wellicht is de Messias al in het land en weet hij op dit ogenblik nog zelf niet, wie hij is. Houd je zoiets voor mogelijk, Samuel ? "

Hij sprong op en maakte zijn hand vrij ; het werd hem benauwd om het hart. „Spreek zo niet, moeder. U weet niet, hoe groot Hij moet zijn. Wij moeten maar altijd verder nog onderzoeken. Wel kan Hij midden tussen ons zijn. Maar Hij wil gezocht wezen".

„Hij !" Met een zucht zonk hij achterover. „David zocht zijn broeders slechts op. En Saul zocht naar de ezelinnen van zijn vader. De zalfolie begeerde er geen een, totdat die over hen werd uitgegoten. Maar ga nu maar, ga en zoek, en misschien zal hij, die zoekt, gevonden Worden !" Met dit voorden stond zij op en zette borden op de tafel, terwijl Samuel bleek en diep ademend tegen de wand leunde.

Over de deuringang viel een schaduw. Sinaï kwam thuis, en gaf, toen hij hem zag, zich aan , een ongewoon vreugdebetoon over. Tegelijk was er een vragen en verwachten in zijn blik, net alsof hij dacht, dat die twee het totaal van de reiservaringen reeds hadden samengeteld, en hem dat nu kort en bondig zouden mededelen. Maar Samuel begon heel gewoon alles in volgorde te vertellen. Hoewel hij goed en ook zonder te uitvoerig te worden vertelde, scheen het toch, dat hij voor het ongeduld van zijn pleegvader te veel in bijzonderheden trad. Als hij eens even ophield, was het net alsof Tulpenbloesem iets miste, wat hij hem nog graag in de mond had gelegd, en alsof hij een zekere argwaan had, dat Samuel niet alles vertelde en niet al zijn gedachten mededeelde. Dan was het precies alsof hij wilde zeggen : èn  — nu de grote hoofdzaak! Waarom kom je nog altijd niet voor de dag met de hoofdzaak ? Hij spoorde hem aan en keek hem met een vragende blik aan, waarmede hij hem wilde doordringen, juist als Samuel weer dacht met een onderdeel van zijn reisverhaal klaar te zijn, — zodat de verteller er bijna van in de war raakte.

Hij wou niets geheim houden. Maar toen hij aan zijn verhaal over Bethlehem was gekomen, vond hij het onmogelijk om te vertellen van die plaats, waar de Madonna werd aangebeden, en ook te verhalen dat, wat die oude vrouwelijke pelgrim hem had gezegd. Hij wist immers zelf nog niet, wat hij daarvan denken moest. Alleen zijn hart had tot nu toe daarbij gesproken. Die gebeurtenis was hem te mooi en te liefelijk, om haar te gaan uitleveren aan de critiek van zijn pleegvader.

Om tijd te winnen, bracht hij het gesprek nu op dat wat hier gebeurd was, tijdens zijn afwezigheid.

En toen vernam hij, dat Sinaï weer een nieuwe opdracht had gekregen voor het vervaardigen van een afschrift van de Thora. Dat was voor een kolonie, niet ver van Tiberias. Nu, waar hij op Samuels hulp weer kon rekenen, wilde hij gauw beginnen.

Lemberger had het gezin onrust bereid. Hij en zijn zoon Fanuël dienden de kolonie werkelijk noch tot nut, noch tot sier. De jonge kerel was in een hele tijd niet meer gezien ; altijd was men er bang voor, dat hij iets ondernam, dat het hele dorp oneer of schade zou brengen.

Lemberger en Chaim leefden veel meer voor hun zaken dan voor het gemeenschappelijk belang. Hij had zelfs al bereikt, dat mensen van Schaloom in ruil voor waren, die hij hun bezorgde, nu voor zijn veld, zorgden.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen