De mogelijkheden voor de Kerk

III.

En dan denken we, om voorlopig nog zo kort mogelijk bij de gewone middelen te blijven, aan bijzondere kerkdiensten of Evangelisatiesamenkomsten, te houden in een zaal of kerk, waar eigen predikanten of bekende sprekers van buitenaf in de week voorgaan, en waar wordt gesproken over tevoren op ruime schaal bekend gemaakte actuele, pakkende onderwerpen, waarover men in de ongelovige kringen wel denkt en spreekt, als : „God en de wereldnood", „Godsdienst en oorlog", „God en de zonde", enz. enz. De ervaring heeft in sommige onzer gemeenten geleerd, dat voor dergelijke samenkomsten grote en ernstige belangstelling bestaat. Maar er zijn er óok velen, die men er met geen mogelijkheid toe krijgt om de drempel van een kerk of kerkelijke zaal te betreden, en toch ook deze mensen hebben een ziel voor de eeuwigheid te verliezen, en daarom moet ook aan hen het evangelie van recht en liefde worden gebracht, het evangelie van zonde en genade, waarvan zij in vele gevallen letterlijk niets meer afweten, zoals bleek toen één onzer evangelisten op zijn vraag, of er thuis wel eens in de Bijbel werd gelezen, tot antwoord kreeg, dat men wel eens 'n boekje in huis had gehad, dat ging over een zekere „meneer Jezus". Om deze groep te bereiken, helpen kerkdiensten of zaalsamenkomsten niets omdat men er niet komt. Maar als dit zo is, moet men deze mensen dan aan hun lot, dat is hun eeuwig verderf overlaten ? — liever dan middelen en wegen toe te passen, die ons wat ongewoon schijnen ? Wij zijn er van overtuigd, dat we tegenwerpingen en bezwaren hebben te verwachten, wanneer we gaan spreken over Tent- en Autozending en Straatprediking, om op deze wijze de afgedwaalden op hun eigen terrein te gaan opzoeken. Maar tevens staat het voor ons vast, dat de werkelijke of de voorgewende bezwaren, die men hiertegen inbrengt, geen steun vinden in de Heilige Schrift, doch in de meeste gevallen voortvloeien uit onwennigheid, soms ook uit schijnvroom conservatisme of louter uit zucht tot critiek. Maar daar zijn de verloren schapen niet mee gered. Gij zegt, dat dit alleen het vrije werk des Heeren is ? Volkomen waar, maar de Heere wil zich bij het werk Zijner reddende genade bedienen van het middel der prediking. Dat wil Hij voor u in de gewone verkondiging van Zijn Woord op de Sabbath in Zijn Huis, waarom zou Hij dat niet willen wanneer Zijn dienstknechten uitgaan in de wijken en de straten der steden, de wegen en heggen op het land, om de armen en de verminkten, de kreupelen en de blinden te noden, neen, te dwingen tot Zijn bruiloft ? Wij hoorden in een lezing van de adjunct-secretaris van de Herv. Bond voor Inw. Zending op G.G. in Nederland velen onzer gereformeerde mensen vergelijken bij een man, die reddend zwemmen had geleerd, maar die aan de kant bleef staan en niets deed dan critiek uitoefenen, toen anderen meer of minder juiste pogingen aanwendden om een drenkeling te redden. Deze mensen deden in elk geval iets, in tegenstelling met die man, die met al zijn critiek en betweterij de drenkeling kalm zou hebben laten verdrinken. Al zijn er gelukkig velen, die anders denken en handelen, op een heel groot deel onzer mensen is het aangehaalde ten volle van toepassing.

Mogen wij bepaalde evangelisatie-methoden verwerpen, alleen omdat ze vóór ons werden toegepast door richtingen, waartegen wij terecht bezwaren hadden ? Het gaat er niet om, waar het Woord wordt gepredikt, doch alleen hóe het wordt gebracht. De Heere Jezus sprak, gezeten op een heuvel, de bergrede uit; leerde vanaf een schip de schare op de oever van de zee, droeg in woeste plaatsen en langs de wegen en de straten Zijn Evangelie uit. Paulus predikte te Athene op de Areopagus, te Filippi aan de oever der rvier buiten de stad, en in de gevangenis. Waar mensen waren om te horen, daar werd het Woord uitgedragen. Wanneer de verdoolden van deze tijd de weg naar de kerk niet meer weten te vinden, dan heeft de Kerk in navolging van de goede Herder uit de gelijkenis, uit te gaan in de woestijn dezer wereld om de verdwaalde schapen te zoeken met de bedoeling, ze weer tot de kudde terug te brengen. Het bezwaar, dat de straatprediking de kerkdiensten zou vervangen, is onjuist, omdat altijd weer de bedoeling voorop staat, de van de kerk vervreemden weer tot haar terug te brengen. Dat ook de nazorg ontbreekt, mag niet doorslaggevend zijn. Wanneer de Heilige Geest deze middelen wil zegenen, zal diezelfde Geest óok zorgen voor de voortgang en de ontwikkeling van het nieuw gewekte leven, omdat de Heere nooit laat varen, wat Zijn hand begon. Wij willen verder nog even wijzen op de lectuurverspreiding.

Voorop sta, dat men zich niet uitsluitend tot dit evangelisatiemiddel moet bepalen. Wij zijn zo geneigd, de weg van de geringste weerstand te volgen. En dan is het afgeven van een of ander tractaatje zulk een prachtig middel om ons in slaap te wiegen met de gedachte, dat we „aan Inwendige Zending hebben gedaan". Zó is het niet precies. Wel kan verspreiding van godsdienstige lectuur goede diensten bewijzen ter voorbereiding van een persoonlijk bezoek, of bij wijze van nazorg, tenzij men regelmatig verspreidt, of bijvoorbeeld het maandblad ,,Om te Behouden" (uitgave van de Herv. Bond voor Inwendige Zending) telkens weer bij vaste adressen bezorgt. Dat bij de lectuurverspreiding Gods Woord zélf, of gedeelten daarvan, een ruime plaats moet innemen, spreekt vanzelf.

(Wordt vervolgd.) .

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen