Samuël, een zoon der Wet

125)

Een wat duistere vriendschap was er tegenwoordig tussen hem en Atrasch, de Moedier, wie hij alle weken waren en tijdingen bracht, en die hij vooral op de hoogte hield van de ambtsvervulling van Tulpenbloesem. ,,Hij kan zich van een rein hart geen voorstelling maken", klaagde de blinde. Atrasch had, bij zijn laatste verblijf hier, toen hij zich had te bemoeien met de toestand van de weg tussen Schaloom en Baitjisrael, ook erg naar Samuel geïnformeerd. 

t Was al voorgekomen, dat de Moedier voor gedane transportarbeid had betaald met bonnetjes voor waren uit de winkel van Lemberger. Van Jossele had men nog niets verder gehoord en evenmin een spoor gevonden van de Werkelijke dader. De zaak van de moord was dus nog altijd niet opgehelderd.

Het wachten het eerst de beide oudjes nog maar niet los. Maar de eerste dag was nu verstreken, en de volgende dag drong de arbeid zich weer op, en die het geen tijd voor lange besprekingen. De oogst nam weer een aanvang — hun derde oogst al in het dorp Schaloom. Het wapen van koning David bloeide nu met jonge rozen, midden in de groentetuin, en het was voor de blinde een bron van dagelijks genot en een begrijpelijk zinnebeeld van hun aller hoop.

Samuël werkte hard om zijn pleegvader vrije tijd voor zijn Thora te bezorgen.

Overal op de velden trof hij de vlijtige werkers aan, maar hij kwam in dezen dagen zelden met hen samen. Alleen de ene les, die hij gaf, hield hij nog trouw vol, en daarom werkte hij vaak tot in de nacht. Sedert zijn terugkomst nam het aantal leerlingen nog bij hem toe, en op de eerste Sabbat kwam haast heel het dorp samen om hem over zijn reis te horen vertellen.

Hij vertelde aan die velen, net als hij aan Sinaï verteld had, en daarbij maakte hij al die aandoeningen van toorn en afschuw weer door en deed ook niet zijn best om die te verbergen. De koopman Lemberger verloor hem geen ogenblik uit zijn ogen — die jonge man, die zo hartstochtelijk tegen de Turkse heerschappij was. Lembergers saamgeknepen kijkers glinsterden daarbij levendig en vrolijk. Hij begroette hem aan het einde ook heel vriendelijk. Maar Suze waarschuwde haar jongen, hem toefluisterend : „Als hij zijn stem zo erg vriende­lijk maakt, wees dan voor hem op je hoede, want dan zijn er zeven boze plannen in zijn hart".

Toen hij voor het eerst met zijn leerlingen samen was, waagde hij het hun ook de liefelijke geschiedenis van Bethlehem te vertellen. Alleen vertelde hij hun er niet bij, dat dat kind voor de Messias werd gehouden. Hij vertelde hun alleen maar tot aan dat punt de woorden van die vrouw over, en schilderde hun, wat hij zelf had gezien, — hij zweeg tegenover hen ook over het kruis. Hij gaf er zijn opinie niet bij en maakte er ook geen gevolgtrekkingen uit. Dit toch was de mooiste ervaring, die hij had opgedaan, eigenlijk het enige verzoenende element. Het pakte de kinderen ook. Hun wijd opengesperde ogen droomden en hun wangen brandden. Zij hadden dat kindje in de kribbe, waarvan zij niet wisten wie het was, nu reeds hartelijk lief.

Zó, maar dan zonder iets te verzwijgen, vertelde hij het ook op een avond, toen Sinaï was weggegaan, aan de blinde; geen enkele bijkomstigheid verzweeg hij voor haar en niets van dat alles, wat hij daarbij had gedacht en ondervonden, en ook niet van het kruis. Zij gaf hem geen standje. Maar zij was zó van haar stuk, dat zij een hele tijd geen woord kon uitbrengen. Eindelijk kreeg zij met moeite weer haar kalmte terug.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen