Samuël, een zoon der Wet

130)

Hij is alleen de sleutel tot Erets-Israël, en in Hem worden al onze profetieën vervuld. Die van ons ! Wat vind je : Moeten wij dan niet bijeenblijven ? Ik ben van mening, dat wij moeten — ieder van ons, die als Joods kind geboren is". '"

„O, eeuwige God, laat de wereld nog niet wankelen! Behoud gij ons ! Als dat waar is, dan zijt gij geen Meschummads, en dan mag ik wel tot u behoren. Maar laat mij nu gaan, laat mij daarover buiten nadenken, de lucht is me hier te eng, en het is mij te veel. Ik wil er later graag nog wat meer van horen".

Samuel stormde naar buiten zonder te groeten, door het gewirwar van de straten naar 't strand, en eerst daar keek hij op.

De zee lag nog stil, de oever stond zo vast, 't verblekende groenblauwe hemelgewelf spande zich zo rustig uit, alsof het morgen was. De natuur zag dus bij zijn worsteling toe, zonder daaraan deel te nemen ; hij zou het helemaal alleen hebben uit te vechten. En toch stemde hem dat, wat hij zag, alles zo vreugdevol, als een goedkeuring op datgene, wat die Joden-christenen over de eeuwige genade en het verbond van Gods vrede gezegd hadden.

Hij wandelde de steiger op en neer, en liet al die profeten en uitleggers eens voor zijn geest voorbijgaan. Maar spoedig scheen 't hem toch verkieselijker om de levende uitwisseling van gedachten met die eigenaardige mensen voort te zetten. Als hij zich op hun standpunt stelde, begreep hij best dat hun geloof een sleutel voor hen was tot oplossing van al die raadselen van zijn volk. Maar dan moesten zij hem het gebruik van deze sleutel nog veel meer tonen, vóórdat hij het aandurfde om die sleutel zelf ter hand te nemen.

Met een vraag trad hij weer bij hen binnen. ,,Gij zegt, dat Hij ook den enkele zalig maakt, maar hoe denkt gij dan over de Meschummads? Verdoemt gij die ? "

De schoenmaker, die rustig al die tijd aan zijn werk was gebleven, zag er niet uit, alsof hij persoonlijk placht te verdoemen, en ook zijn vrouw scheen geen vaardigheid te hebben gekregen in het slingeren van scheldwoorden of vervloekingen. Op dit ogenblik dekte zij de tafel voor het avondeten, en dus nodigde zij Samuel uit om mee, te eten. De man legde nu zijn arbeid neer, wies zijn handen en sprak het gebed uit. De kinderen kregen hun deel aan brood en fruit, en zaten gezellig en vrolijk aan tafel, terwijl zij het gesprek der groten niet stoorden.

„De Meschummads vlieden, en nemen dan hun geloof als een roof mee", zei de man zachtaardig. „Zij vernietigen ons volk en dienen tot oplossing, in plaats van daarin te blijven en dan van-binnen-uit als een zuurdesem met hun geloof Israël te doortrekken. De onzen vergeven hun dat niet en gunnen hun niet graag meer overvloed. God zal het hun vergeven, als zij oprecht zijn. Hij zal er ook rekening mee houden, dat het soms zwaar voor hen is om anders te handelen, en Hij zal hen ieder apart zalig maken, door Zijn geliefde Zoon Jeschua. de Messias. Maar als Hij wederkomt in Zijn rijk, dan zullen zij niet tot Israël behoren.

Dan zal er zijn een christelijk Israël, en dat zal dan anders zijn dan de volken, en dat zal in het eind Zijn volle troost ontvangen. Maar dan zijn zij vreemd. Zij zijn op de loop gegaan, en men heeft hen veracht, en hun woord heeft geen kracht gedaan, en zij hebben hun broeders ook niet geholpen. Jeschua zal hun genade geven met de heidenen. Maar aan die overvloeiende genade vóór Israël hebben zij geen deel".

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen