Samuël, een zoon der Wet

131)

,,En wat zullen de Christenen ontvangen ? " ,,Mijn jongen, breng mij niet in verzoeking, om dat precies aan te geven. Nog zien wij door een spiegel in een duistere rede, — maar dan zullen wij zien aangezicht tot aangezicht. Hij heeft ook hen aangenomen ; Schaliachs, die Joden waren, Joden, die het Evangelie geloofden, hebben hen tot het geloof gebracht. Hij wil alle mensen zalig maken. Maar Zijn volk, waaraan Hij gezworen heeft, blijven wij. Geloof je nu nog, dat wij afvalligen zijn, mijn jongen ? "

Samuel bleef tot aan de avond, ja, tot in de nacht.

Toen hij de terugreis aanvaardde, was de Noordwestelijke hemel nog helder van het laatste schijnsel van de zon. In het Oosten begonnen de sterren op te gaan en gaven een mat licht door de Meinacht, zodat hij de weg en de richting kon blijven zien. Hij had nu alle gelegenheid om de verkregen indrukken te verwerken.

Nooit had iets zijn geest zó aangegrepen als dit. Alle dingen waren nu als het ware te onderstboven gekeerd. Dat tractaatje, dat „Hope Israels" betiteld was geweest en dat die doortrekkende mensen hadden uitgedeeld, had de voormalige herbergier hem afgenomen, en heel rustig aan flarden gescheurd. Samuel had zelf gezien, hoe hij met een schaar de heilige naam daar zorgvuldig had uitgeknipt, om die te verbranden en daarna de restantjes in de aarde te begraven. Dat deze Minim 'n ,,Joods hart" hadden als slechts de besten in Israël, juist om die hoop van hen, — dat was het wonderlijke.

En dus mocht hij ook een Joods hart behouden, als hij tot hen overging. Die man daar stond dat toe, en dat was het verrassende, dat hem nu duidelijk was geworden.

Dat "Joodse hart" is 'n geschiedkundige traditie van duizenden jaren, en de uitdrukking van de hechtste saamhorigheid. Met ieder gevoel en iedere gedachte was Samuel kind van zijn volk. Geen geweld en geen idee op aarde kon hem uit dat verband losmaken. Als een plant leefde hij niet alleen met zijn hoofdwortel, maar ook met alle zijwortels tot in zijn laatste vezels in de bodem van zijn volk. De her­inneringen van zijn volk hadden hem gevormd en aan zijn geest inhoud en kracht en idealen gegeven. Zijn minachting was altijd ontzettend groot geweest voor die afvalligen, die dit alles prijs gaven. Hij kon hun alleen maar motieven van aards voordeel toeschrijven en hij zag in hen slechts verraders. Want bracht niet ieder, die afviel, hem een wond toe ? Als hij van het Jodendom moest afgaan, zou het verlangen hem verteren. Als hij nog eens dacht aan die Russische edellieden, die zo aan hun stamboom vast hielden ; en toch: al hun trots, die nog maar een paar eeuwen betrof, was niets vergeleken bij zijn trots, die hij voelde als zoon van Israël.

Toen hij de stille huizen der Baitjisraelieten achter zich had, vlamde in het Noordoosten een prachtige lichtglans op, die het leven op de velden wekte. De grote rode zon drong al spoedig door de nevel heen en verjoeg die geheel. Dauwdruppels flonkerden op de gewassen. Bij honderden vlogen de leeuweriken op uit het hoge gras en begonnen hun luchtdans voor de dag. Onder de stenen openden hagedissen haar ogen met de gele weerschijn en klauterden naar de oppervlakte, waar de zon ze reeds verwarmde.

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen