ANGST?

Waart ook in uw omgeving de angst rond ? De angst voor een oorlog en voor alle verschrikkingen daarvan, erger dan er ooit geweest is ? De angst, in het gunstigste geval, dat uw kinderen hun leven zullen moeten slijten zonder persoonlijke en geestelijke vrijheid en onder de bedreiging van een macht, die over hun bestaan alles te zeggen zal hebben ?

Misschien doet ge mee aan het gesprek hierover en maakt uw bezorgde gezicht, dat ook anderen niet meer rustig gaan slapen, omdat zij, evenals u, niet in de gelegenheid zijn deze bedreiging te ontvluchten.

Want er wordt toch maar veel over dit alles gesproken. Soms in een toon, of het onafwendbare al is geschied, dikwijls in het houding van iemand, die het noodlot dan maar over zich heen moet laten gaan.

Niet alleen eigen vertrouwen wordt ondermijnd ook dat van anderen, van onze omgeving, in ons gezin. De vreugde verdwijnt en maakt plaats voor een beklemming en een uitzichtloosheid, die het eigen werk belemmert. En, wat erger is, die de Kerk remt in haar prediking en arbeid.

Wij willen niet zeggen : schuif de werkelijkheid van u af alsof ge er niets mee te maken hebt. Als christenen evenwel hebben wij elkaar tóch ook nog iets anders toe te roepen.

In de eerste plaats de herinnering aan de belofte Gods : Ik zal met u zijn, alle dagen, tot aan de voleinding der wereld. Wij zijn nooit, meer zonder God !

In de tweede plaats de zekerheid, dat, waar mensenbeloften falen, Gods beloften altijd worden vervuld. En tenslotte de wetenschap, dat deze gebroken wereld in Zijn barmhartigheid is opgenomen, dat de Paasmorgen triomfantelijk de redding van mens en wereld, samenleving en maatschappij, hééft verkondigd.

Duivel en duivelse machten maken, dat wij aan de belofte gaan twijfelen. Dan houdt alle verwachting op en breekt nooit meer de zon door. Terwijl er elke dag alle reden is om met opgeheven hoofd taak en plicht te doen, in het besef, dat de duivel, slechts een kleine tijd heeft, maar dat aan Jezus Christus de toekomst is van het Nieuwe Rijk.

Een christen mag bezorgd zijn om de toekomst der wereld, om die van eigen land en volk, van eigen gezin en leven. Maar hij kan nooit wanhopen. Want wat er ook gebeurt : wij zijn des Heeren !

Zeg dit eens tot uw buurman en tot uzelf, als , de angst een gesprek kenmerkt. Zeg het eens, dat ge er zeker van zijt, dat geen macht ter wereld u kan rukken uit de hand van God. En dat ge daarom in deze wereld „vrolijk" zijt!

Bovenstaand typogram werd ons onlangs toegezonden met verzoek om het in ons orgaan over te nemen.

Dat kunnen wij echter niet zonder meer doen, vanwege de oppervlakkigheid van het stuk. Voorwaar de beloften Gods zullen niet falen, en zij, die uit de beloften Gods leven, zullen niet beschaamd worden. Die beloften Gods zeggen ook, dat het rijk van de antichrist zal worden te niet gedaan, maar zij zeggen niet, dat de antichrist de profeten Gods niet zal doden.

Dit neemt niet weg, dat de ware Christen met Paulus zal zeggen : ,,Wij hebben dan altijd goede moed", ook in de verdrukking, omdat geen macht ter wereld hun zal kunnen scheiden van de liefde van Christus. Integendeel, dat alles blijkt juist in dagen van druk en vervolging allermeest.

Wie echter over de angst schrijven gaat, die zovele mensen in onze dagen beklemt, mag er toch wel in de eerste plaats op wijzen, dat dit verschijnsel gelijke tred houdt met de ontkerstening.. De historie leert, dat de angst, waardoor ook het klassieke heidendom werd gekweld, in het leven der volkeren allengs werd overwonnen naarmate de zuurdesem van het Evangelie doordrong. Men behoeft zich derhalve niet te verwonderen, dat bij de toenemende vervreemding der massa van de Christelijke godsdienst, de angst wederom beslag gaat leggen op de menigte.

Deze zal ook andermaal niet wijken dan, wanneer de vreze Gods wederom heerschappij zal nemen in de harten van velen, zodat ook de saamleving daarvan de kenmerken gaat dragen. Het geloof overwint de wereld en ook de duivelse machten, die haar verontrusten, doch vergete men niet, dat het geloof een persoonlijke zaak is. Het is maar niet een zaak van wetenschap, maar van persoonlijke gemeenschap met het leven van Gods kerk in de Christus.

En welke wetenschap ?

,,Dat deze gebroken wereld in Zijn barmhartigheid is opgenomen", zegt het persbureau der Herv. Kerk.

Wat bedoelt men daarmede ?

Zeker, God heeft zich voorgenomen in Christus alle dingen wederom bijeen te vergaderen, die in de hemel en op de aarde zijn. Dat is zo, maar wij weten, dat deze herschepping door crisis en oordeel zal heengaan.

En de Heilige Schrift geeft ons waarlijk geen grond om tot ,,vrolijkheid" op te wekken op de wijze, als in bovenstaand- geschrift geschiedt. Dat is schriftuurlijk niet verantwoord.

De Schrift zegt, dat het geloof de wereld overwint. De historie kent haar perioden, waarin de overwinnende kracht des geloofs in het volksleven zozeer domineert, dat het als zodanig een aanschijn der religie en det vreze Gods vertoont.

Doch niet zeldzaam blijft de overwinnende kracht beperkt tot de worsteling in het persoonlijke leven en dat van onze naaste omgeving. Zolang de massa nog getrouw bleef aan een traditie, welke was geworteld in de erkenning van het goddelijk gezag van geestelijke en ze­delijke normen, zolang waren ook de goederen van vrijheid en recht nog beschermd en dit gaf een grond van rust en zekerheid aan het leven, die de angst verre hielden.

De ondermijning van het traditionele bolwerk door de profeten van een z.g. vooruitstrevende geest heeft nog gedurende generaties de hechte weerstand van de volksziel ondervonden.

Zo zelfs, dat een ongegrond optimisme van het ideaal van een aardse geluksstaat, bevrijd van de banden der religïe, zich sterkte niet aan de eigen kracht, maar floreerde op de bodem ener verachte traditie.

Eerst toen de massa door deze geest van ontkerstening was aangegrepen, zou het spoedig blijken, dat zij de vitale derft, welke nodig is om aan het cultuurleven de voorwaarden te verschaffen, in de onderhouding van vrijheid en recht, welke het nodig heeft om zelfs een cultuurleven mogelijk te maken.

Met de religie naar de belijdenis der reformatie zal ook de grond en de bescherming van de hoogste goederen in de saamleving verloren gaan.

Dat uit zich reeds op een onheilspellende wijze in de angst, die velen heeft aangegrepen.

Men kan die echter niet verjagen of overwinnen met een vroom klinkende leuze, zoals in bovenstaand geschrift, welke bovendien de toets der Heilige Schrift niet kan doorstaan.

Is het geen dwaasheid, heil te verwachten van een Christendom, dat de belijdenis der vaderen met name wat het fundamentele stuk betreft, ontwijkt, terwijl men aan de kracht dier belijdenis meer dan ooit behoefte heeft ?

In zekere zin is het dezelfde dwaasheid, die de herauten van de moderne geest kenmerkte n.l. dat zij heil hebben verwacht van een cultuurideaal, waarbij men zich vóór alles van de religie zoekt los te maken, welke in de geschiedenis van het voorgeslacht haar buitengewone cultuurkracht heeft getoond.

Men gewaagt van de religie der Vaderen, doch men verwerpt hun Schriftgeloof als over­leefd en verouderd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen