OUD en NIEUW

Wederom oud en nieuw.

Wij zijn geneigd om weer alles te gaan zeggen, wat wij zo gewoon zijn te zeggen in die dagen.

En eerlijk gezegd, wil men wel, dat het nog eens weer gezegd en geschreven wordt. Het hoort er zo bij. Ook een traditie, maar toch niet alleen traditie.

De balans wordt opgemaakt. Ook de financiële. Dat is belangrijk, maar het is niet het belangrijkste. Het heeft invloed op de stemming, of wij wat over hielden, dan wel zijn ingeteerd, rijker of armer zijn geworden.

Dat is vooral niet het belangrijkste in het licht onzer vergankelijkheid. Wij denken aan de 39ste psalm : Immers is een ieder mens, hoe vast hij staat, enkel ijdelheid ; enkel ijdelheid ! Immers wandelt hij als in een beeld, immers woelen zij ijdellijk ; men brengt bijeen, en men weet niet, wie het naar zich nemen zal (vs. 6 en 7).

Dat is het, wat wij gevoelen, als wij bij onze afhankelijkheid worden bepaald. En dat worden wij in de laatste wegvluchtende dagen van het jaar.

Er zijn nog andere rekeningen, meer van gewicht, juist in het licht onzer afhankelijkheid. Wij staan stil bij de jacht onzer dagen, waarvan Job gesproken heeft, wij komen bij de 90ste psalm, zeventig jaren, zo wij zeer sterk zijn 80 jaren.

Overzien wij het jaar, dat welhaast achter ligt, — een jaar van arbeid en moeite, van zorg en verdriet, van vreugde en zegen, van teleurstelling en welslagen, van voornemens en idealen . . . . .

Wat is er van gekomen van al die arbeid, van die vergaderingen en conferenties, van ons zwoegen en sloven ?

Wij denken aan ons huis, aan onze werkkring, aan de kerk, aan de saamleving, aan het gemenebest, aan de wereld . . . . .

Wij denken aan onze roeping en vinden overal het ten dele . . . . .

Wat is er veel aan te kort gekomen ? Hoeveel bleef liggen ongedaan, ten halve aangegrepen, onvoltooid . . . . . Het kan ons moeilijk worden, als de rekening zo voor ons wordt gesteld, als wij zover beneden onze begroting .zijn gebleven erger nog als het komt aan de gerechtigheid, die voor God kan bestaan !

Dan wordt het ten dele niet slechts als bedroevende tekortkoming gezien, maar het wordt tot schuld.

Wij vergaan door Uw toorn en door Uw grimmigheid worden wij verschrikt (Psalm 90 : 7).

Er is geen verwachting, dat wij in de dagen, die ons nog resten, de achterstand zullen inhalen, de rekening kwiteren, en vrij uitgaan met vreugde en zelfvoldaanheid.

Wij zijn zondaars, onbekwaam tot enig goed en geneigd tot alle kwaad.

Dat wij dan op de goedertierenheid Gods hopen ! Ja, dat wij in Zijn genade vergeving en het leven vinden, want in Zijn barmhartigheid is het leven en de ware blijdschap.

Zo eindigt ook psalm 90. De liefelijkheid des Heeren zij over ons. Mogelijk is er nog een zegen in ons werk, hoe ongelukkig en ten dele ook. Mogelijk wil de Heere om Christus wi ook nog een zegen geven aan de arbeid van het nieuwe jaar, ondanks onze tekortkomingen.

O Heere, laat Uw werk aan Uw knechten gezien worden, en Uw heerlijkheid over hun kinderen. Bevestig Gij het werk onzer handen over ons, ja, het werk onzer handen bevestig dat.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen