GEEN BELANGSTELLING

Op één ding mag wel eens gewezen. ,,Voor de Wereldraad in het geheel geen belangstelling", zo schreef de Hoofdredacteur van „Belijden en Beleven" met het oog op ons. Dit oordeel bedoelt objectief fe zijn. Daarvoor kennen wij de schrijver. Aan de andere kant zijn wij er van overtuigd, dat zijn oecumenisch medegevoelen toch met bezwaren worstelt, die onder ons ook leven. Immers ook hij spreekt van vrees en teleurstelling aangaande de uitspraken van de Wereldraad. En hij is van oordeel, dat de Gereformeerde Kerken, of ze willen of niet, met de uitspraken van de Raad in kennis zullen komen, omdat zo de overheid als andere instanties, v/at de Raad besloot, zullen houden voor de uitspraak van de kerken, afgedacht van de vraag, wie aan het werk „van de Raad heeft medegedaan." (Belijden en Beleven, 31 Dec. 1948).

Dit laatste geldt zeker voor de Herv. Kerk, omdat deze officieel aan het werk van de Raad heeft deelgenomen. In zoverre heeft de Wereldraad vanzelfsprekend ook de belangstelling van de Hervormd-Gereformeerden, al moge daarvan naar buiten slechts zoveel zijn gebleken, dat dit voor de buitenstaander tot een negatieve conclusie leidt. Dit kon trouwens ook moeilijk anders in onze situatie.

Het gereformeerd protestantisme is echter als zodanig geenszins afkerig van de oecumenische belangen. Dat heeft het niet alleen vroeger getoond. De actie van ,,verschillen de Amerikaanse kerken, die van oordeel zijn, dat zij niet kunnen medegaan met de Wereldraad" geeft daarvan getuigenis. En dit raakt zeer beslist de grondslag.

Daarin ligt het allervoornaamste stuk der belangstelling in Gereformeerde kringen en het voornaamste argument ter beoordeling van de betekenis van de Wereldraad.

Wij onderschatten geenszins het gewicht van de totstandkoming van de Wereldraad, allerminst gelet op de betekenis, welke overheid en andere instanties aan zijn uitspraken zullen toekennen. In hoge mate is het gewicht daarvan zelfs afhankelijk.

Desniettemin is dat nog in het geheel geen waarborg voor de versterking van het aanzien der kerk van Christus op aarde, noch ook voor het welzijn der natiën.

Ten slotte zal het toch om de grondslag gaan. Dat zal ook in de Wereldraad blijken. In strikt objectieve zin uitgedrukt : de oecumenische beweging zal alleen dan haar kracht bewijzen, als zij op het fundament, dat gelegd is geen hooi, stro en stoppelen bouwt, maar goud, zilver en kostelijke stenen. (1 Cor. 3 : 9).

Het noemen van de naam van Jezus Christus is niet genoeg. De apostel zegt: Maar een iegelijk zie toe, hoe hij daarop bouwe.

Zo zou de apostel niet vermaand hebben, als ons niet een regel en richtsnoer ware gegeven voor de arbeid in het huis Gods.

In alle opzichten heeft God Zijn schepsel aan orde en regel gebonden, opdat het leven en tieren kan naar zijn aard en bestemming. Zo heeft Hij ons ook een grond en richtsnoer des geloofs gegeven in Zijn heilig Woord.

In de gemeenschappelijke belijdenis van het goddelijk gezag van de Heilige Schrift ligt de oecumenische grondslag van de kerk des Heeren op aarde.

Uit het levende Woord wordt de kerk geboren en in de prediking van en de gehoorzaamheid aan dat Woord wordt de kerk van Christus op aarde openbaar.

Wij beweren geenszins, dat er in verschillende kerken niet verschillende opvattingen kunnen zijn inzake geloofsvragen. Wij kennen allen ten dele en wij profeteren ten dele.

Dat echter is heel wat anders dan dat men meent over de waardering der Heilige Schrift allerlei, zelfs tegenstrijdige en elkander radicaal uitsluitende opvattingen te kunnen toestaan, zodat er van eensgezindheid in de meer fundamentele vragen geen sprake kan zijn.

Voor het oecumenische karakter is dat wel zeer bedenkelijk en het is zeer duidelijk uitgesproken op dit allervoornaamste punt, dat verschillende orthodoxe kerken in Amerika positie kiezen tegenover de Wereldraad en initiatief namen voor een oecumenische actie van ,,bijbelgetrouwe" Christelijke kerken.

Het standpunt van de ,,bijbelgetrouwe" kerken wordt door degenen, die het niet delen, als ,,fundamentahsme" verworpen.

Intussen tekent dit duidelijk de situatie ten aanzien van de kerkelijke vragen, zowel in ons vaderland als in de wereld.

De reformatorische confessie belijdt het goddelijk gezag der Heilige Schrift met een beroep op het getuigenis des Heiligen Geestes in het hart der gelovigen. En het is duidelijk, dat ditzelfde geloof in tal van kerken en personen over de ganse wereld nog altijd weerklank en bevestiging vindt.

Men komt in een moeilijk parket, als men met een beroep op een getuigenis van diezelfde Geest in zijn hart instemming met dit fundamentele geloofsstuk weigert.

Een rijk, dat tegen zich zelf verdeeld is kan niet bestaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen