Samuël, een zoon der Wet

134)

De hele tijd lette hij er op of Samuels hart reeds naar die nieuwe leer soms neigde, en toen het werk hen riep en er aan het gesprek voorlopig een einde moest worden gemaakt, liet Samuel hem achter in een spanning, die bij zijn poging om zich kalm te houden, hem nog maar ernstiger moest schokken. Bij de Thorarol verschreef hij zich één keer, en hij had heel wat moeite om de fout te verbeteren. Langzamerhand gaf daarop de heilige arbeid hem weer zijn zelfbeheersing terug, — en hoe langer 't duurde, hoe kalmer hij werd. Hij zei tot zijn vrouw, dat een candidaat-rabbijn wel de verschillende afwijkende leeropvattingen moest kennen en daarmee ook moest weten klaar te komen, en hij hoopte, dat de besprekingen te Haïfa zouden helpen om Samuels geest te vormen en te scherpen, zijn overtuiging te bevestigen en hem daarin nog zekerder te maken, zodat hij straks tegen alle gevaren.zou zijn opgewassen. Ja, tenslotte werd hij er zelfs vrolijk over, — men hoefde alle hoop immers nog lang niet op te geven. Hij vond nu zijn bezorgdheid, die hij eerst had gekoesterd, dwaasheid. Moest niet de Redder van Israël ook allen goed kennen, die hij straks zou hebben te overwinnen ? Misschien was juist de ontmoeting met deze dwalende mensen een mijlpaal op Samuels weg.

Maar de oude vermoedde en voelde dieper, wat in haar grote jongen plaats had. Zij voelde dat hij reeds op weg was om zich gewonnen te geven.

De volgende Sabbat stond hij te bidden, en hete tranen liepen over zijn wangen. De anderen letten niet op hem. ,,Men moet de ziel zó sterk spannen, dat zij daar boven binnen dringt", dacht hij. ,,Ook van het gebed dringt slechts de diepste inhoud naar boven, zoals bij brandende houtblokken de rook. Laat dan mijn leven hier op aarde maar as blijven, als slechts mijn gebed door Hem wordt aangenomen". Hij wou de wensen van allen met de zijne verbinden, om de Koning als het ware af te smeken ; als een stormwind zou dat gebed daarheen bruisen en aan de hemeldeuren rukken. Een laatste poging nog ! 

Maar toch had hij niet meer het vroegere vertrouwen op zijn gebed. Als dat moedertje in Bethlehem, en als die vrienden te Haïfa gelijk hadden, dan was zijn gebed dwaasheid en dan maakte al die inspanning de zonde van zijn gebed nog maar groter. En dan was het ook niet goed om te spreken uit naam van anderen. Dit ,,als" was reeds een macht tegenover hem. Het zou dan beter zijn om stil te worden en net als de anderen te wachten, en dus bad hij eindelijk niets dan dit: „Openbaar Hem ons, Heere God ! Toon ons Hem spoedig !"

Op de avond van deze sabbat, toen hij over het veld ging, zag hij een gestalte het terrein van Lemberger naderen, die hij voor die van Fanuël hield. Hij schrok ervan en maakte dadelijk rechtsomkeert.

Ook Fanuël, die in lang niet thuis was geweest, stelde er de eerstvolgende dagen helemaal geen prijs op om de andere kolonisten te ontmoeten.

Overdag sliep hij veel, maar hij werkte ook wel zo nu en dan eens een kort ogenblikje op het verst-afgelegen deel van het terrein van zijn vader, bij dat moeras. Soms ging hij des avonds weg en keerde hij pas 's nachts terug. Dan bracht hij een vers geslachte kip, brood, vruchten en groenten mee, die hij in de buurt zei gekocht te hebben.

Lemberger had daar niets tegen en toch was hij er wat benauwd om en waarschuwde hij hem. „De Thoraschrijver wil allen net eender hebben, we moeten hier allemaal boeren zijn, — allemaal boeren ! Als een van ons iets anders wil doen, dan gaat hij dat tegen. Wij had­ den hem indertijd niet moeten kiezen. Ieder kind kan toch wel zien, dat hij veel te oud is". „Zorg dan van hem af te komen. Laat hem eenvoudig afzetten ! Stuur een verzoekschrift aan de Kaimakam. En dan liefst in „Engelschrift", spotte Fanuël. Sommigen, die niet lezen kunnen, zullen daar wel hun naam onder willen zetten. En het gelijk is aan uw kant — een winkel en een herberg horen bij elkaar !" ,,Maar hij is zo hard als steen, die hoogmoedige !" In een toorn, die plotseling bij hem uitbrak, balde Lemberger zijn vuist. „Hij moet hier vandaan Hij moest eigenlijk onder de grond !"

Fanuël keek hem grinnikend aan. , , Als u zo tam blijft, dan zal het alles nog precies andersom uitkomen. Het zal spoedig aan de dag komen, wie van u beiden Zie, daar komt hij net het veld over, juist nu wij over hem bezig zijn, nu kunt u het dadelijk met hem uitmaken. Ik ga in de stal — dan kunnen jullie samen een potje vrijen !"

Maar in werkelijkheid ging hij achter het huis staan om het gesprek te, kunnen afluisteren, en al spoedig was Tulpenbloesem aan de deur. Hij kwam om eens in informeren naar Fanuëls verblijf hier en naar hun inkomen, omdat hij de belastingbiljetten moest invullen. Lemberger loog ten bate van zijn zoon, zoveel hij maar kon. Maar ook hijzelf probeerde zoveel mogelijk door de mazen van het belastingnet heen te glippen en ontkende nu ook weer allerlei bronnen van inkomst, die hij vroeger had opgegeven. Als men hem geloofde dan leefde hij dagelijks van water en brood, en had hij al weken lang geen enkel geldstuk langer dan één dag in zijn bezit gehad. Zijn zaak scheen alleen van verliezen te bestaan. Maar Tulpenbloesem wist, dat het gemis van de opbrengst van veldvruchten, dat hij te wijten had aan zijn nalatige verzorging van de bodem, rijkelijk werd goedgemaakt door verkoop van waren, en dus kon hij voor zijn geweten niet toegeven, dat Lemberger thans een vrijstelling kreeg, waar hij geen recht op had.

(Wordt vervolgd.) 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen