Wij en de Kerk

X.

Wat beteken ik eigenlijk voor de Kerk ? Ik behoor tot de Hervormde Kerk. Ben dus één van de stenen, waaruit de Kerk is gevormd. Maar draag ik nu ook werkelijk een steentje bij tot haar bloei ?

Wij hebben al eerder opgemerkt, dat de Heere toch iets meer van ons vraagt dan critiek, hoe gerechtvaardigd deze op zichzelf ook moge zijn. Bovendien zouden wij voortaan bedenken, dat wie over de Kerk kwalijk spreekt, ook over zichzelf spreekt. Wij belijden immers: „wij hebben gezondigd, wij en onze vaderen tevens". Dat er dus veel in onze Kerk verkeerd is, blijkt mede onze schuld te zijn, omdat ook wij niet deden, wat wij konden en moesten doen. Want zeg eens eerlijk, hebt gij uw gaven ten nutte van anderen aangewend ? En laten wij nu maar bij het begin beginnen. Gaven nemen wij nu in de betekenis van giften. De Kerk heeft geld nodig om in deze wereld te bestaan. Brengen wij gewilliglijk en met vreugde een offer voor de dienst des Heeren, ook wat het uitwendige betreft, als gebouwen, enz.

Ik meen, dat over het algemeen daarover onder ons, niet beklaagd behoeft te worden. Of .... draagt gij toch misschien niet ,,met vreugde" bij ? 

Wij zijn echter geen contribuanten van de Kerk, maar leden. Ons kerkgebouw is een zichtbaar stukje van onze gemeenschap. Door onze giften werd het gebouwd of wordt het onderhouden. De Israëlieten moesten de tienden bijdragen voor de dienst des Heeren. Dat is in onze Kerk heel wat minder !

Overigens vinden wij dat collecteren in de kerk nooit zo prettig. Misschien is het u ook wel eens overkomen, dat ge al zingend een klap op uw hoofd kreeg van een of andere collec­tant. Ook dat komt voor, tenzij dan kleine handzakjes gebruikt worden. 

Eén van deze collecten is echter bestemd voor de „eredienst", eenvoudiger gezegd voor de kerkvoogdij, die uit de opbrengst van een en ander allerlei lopende kosten heeft te betalen. Ja, maar toch altijd ter wille van de dienst des Heeren. 

Het andere zakje is misschien voor de Zending. Weer een offer wordt van u gevraagd. Maar dit is voor de uitbreiding van Gods Koninkrijk in de heidenwereld, om het bevel van Christus na te komen : „Gaat uit in heel de wereld en predikt het Evangelie aan alle "creaturen". Met vreugde zullen wij toch ons offer daarvoor brengen, wanneer wij althans iets verstaan van de rijkdom van het Evangelie van Gods vrije genade voor een arm zondaar. En weer werken mij mede aan de gemeenschap der heiligen, die mede door ons offer ook ginds in verre landen tot stand komt onder de zegen des Heeren.

Misschien is er een bijzondere collecte voor speciale noden hier of daar. Wij kennen die mensen niet en voelen er misschien daarom niet zoveel voor. Maar.... wij belijden de gemeenschap van allen die geloven, en daarom moeten wij met vreugde onze gaven aanwenden.

En dan is daar in iedere dienst nog een collecte. Diakenen gaan rond met hun zakje. Misschien ergeren wij ons langzamerhand aan al dat „hengelen" onder de dienst. Jawel, maar : vergeet dan niet, dat dit de oudste collecte is, die reeds in de eerste christengemeente gehouden werd. De discipelen hebben dat woord van Christus nooit vergeten: „de armen hebt gij altijd met u", en dat andere : „voorzover gij dat één van Mijn minste broeders hebt gedaan, hebt gij dat Mij gedaan". Vroeger zei men wel eens : ,,wie aan de armen geeft, leent de Heere, en dat is waar. Christus is de Kassier der armen. Wat gij in dat Diaconiezakje werpt, geeft gij aan Christus en Hij ziet precies wat gij voor Hem over hebt. Hij zag ook het penningske van die weduwe in de offerbus glijden.

Dit is wel een van de mooiste gelegenheden om de gemeenschap der heiligen te beoefenen. Door uw gift dient ge uw naaste, dient ge de Kerk, maar bovenal de Koning der Kerk, Jezus Christus.

Zo gezien wordt uw offer in die collectezakjes een dienst aan de Heere. En nu zult ge dat "hengelen" in de kerkdienst toch wel met andere ogen gaan zien. Hier wordt zeer direct van u gevraagd, uw geloof aan de gemeenschap der heiligen in practijk te brengen.

En . . . .  gij krijgt misschien ook wel het gevoel, dat ge tot hiertoe de Heere nog niet hebt getoond, dat ge erg veel voor Hem over hebt. Waren het misschien maar drie of vier centen per kerkdienst ? ? Wat hebt ge over voor een ijsje, voor een sigaar, en dus voor uw eigen genoegen ? En zet daar nu eens tegenover wat ge zo per week aan de Heere geeft! .Durft ge dit doen zonder u voor Gods Aangezicht te schamen ? Durft ge de Heere nog één keer in uw leven af te schepen met een cent ?

Neen, laten wij hier maar niet langer over praten, want ik krijg wel eens de indruk, dat Christus nog klagen moet: „de vossen hebben holen en de vogels des hemels hebben nesten ", of in woorden van deze tijd : de bioscopen hebben geld in overvloed, maar de kerken hebben armoe !

Laten wij daarom ook deze tak van kerkelijke arbeid, die uiteindelijk door ons „offer" verricht moet worden, met andere ogen zien en onze dankbaarheid tonen, door gewillig en "met vreugde" te offeren, gedachtig aan het grote offer dat Jezus Christus bracht aan het kruis, want Hij is arm geworden (ook naar de wereld !), opdat Hij ons rijk zou maken !

(Slot volgt).

Bovenstaand opschrift „Wij en de Kerk" was ook bedoeld voor vorige week geplaatst artikel, waar abusievelijk stond de „Kerk en wij".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen