EEN KRANIG VERWEER

In ,,De Gereformeerde Kerk" van 6 Januari 1949 beantwoordt dr. G. P. van Itterzon een brief vain de I.K.O.R.-secretaris, de heer G. W. C. Verheul, die deze geschreven heeft naar aanleiding van een rede over het ontwerp Kerkorde voor de N.C.R.V. Omroep.

De beantwoording is een uitvoerig artikel geworden, waaruit in de Chr. dagbladpers aanhalingen zijn geciteerd.

We zijn dr. van Itterzon dankbaar voor dit kranig verweer.

We krijgen n.l. door dit artikel o.m. een indruk van de opvattingen van het I.K.O.R. inzake het radio-bestel aangaande de kerkelijke en geestelijke uitzendingen.

We constateren bij het I.K.O.R. in deze een volslagen gemis aan begrip van pastorale zorg voor eigen gemeenteleden.

Zo is het I.K.O.R. een afspiegeling van het eenzijdige streven van onze kerk tegenwoordig : kerstening, terwijl eigen, gemeenten aan bloedarmoede lijden.

Ik citeer uit de brief van de I.K.O.R.secretaris :

,,De Ned. Herv. Kerk wil de radio zien als een hulpmiddel bij de kerstening.

1e. omdat voor pastorale zorg het apparaat zich niet leent, want of het contact is te eenzijdig, of te onwerkelijk, óf (V.P.R.O.) men kweekt een radio­ gemeente, die noch gemeente noch kerk is.

2e. Omdat de radio — mits door de kerken zelf gehanteerd - wel in staat is het eerste contact met de kerk tot stand te brengen.

Voor dit doel zijn echter de kerkdiensten uitermate ongeschikte vormen, want

a. Technisch gezien is een kerkdienst een slecht radio programma.

b. De predikanten kunnen nimmer tegelijk spreken tot een gemeente vóór zich en de onzichtbare, individuele luisteraar in de huiskamer.

c. De gemeenten zijn door een jarenlange verkeerde traditie niet meer in staat hun verantwoordelijkheid te beseffen in het geval, dat uit hun kerk wordt uitgezonden.

Het zou dus vanzelfsprekend zijn dat de kerken zich van andere, meer geschikter vormen gingen bedienen bij de verkondiging van het Evangelie."

Tot zover de heer Verheul.

In de rede voor de radio heeft dr. van Itterzon zeer terecht er op gewezen, dat de kerk naast haar zendingstaak, ook de roeping heeft door middel van de radio haar eigen trouwe kerkleden te bereiken ; naast de zendingstaak ook de pastorale taak.

In de beantwoording van de heer Verheul merkt dr. van Itterzon o.m. op :

„Geruime tijd reeds klagen de zieken steen en been over het I.K.O.R. Daarin zijn ze niet alleen, want ik ken namen van hoge synodale ambtsdragers, die er precies zo over denken. Wat de zieken willen is geen ziekenuurtje op Zondag, maar een heuse kerkdienst. Er zijn er, die in jaren niet naar de kerk zijn geweest en het een goddelijk geschenk vonden, dat zij via de radio op Zondag als het ware in de kerk zaten en meeluisterden en meebaden en meezongen en mee de zegen des Heeren ontvingen.

Aan zieken en ouden van dagen en alle groepen, die ik in mijn radio-antwoord opsomde, denkt het I.K.O.R. niet meer. Alles draait om de buitenkerkelijken en de radio wordt blijkbaar alleen gezien als een middel om ,,het eerste contact met de kerk tot stand te brengen". Vandaar dus dat de echte kerkdiensten zijn vervangen door: Zondagsschooluurtjes, discussies in jeugdgroepen, reportages enz. Vandaar ook, dat onze Hervormde zieken, die op hun ziekbed wel iets anders nodig hebben dan Zondagsfschooluurtjes en jeugddiscussies regelmatig het I.K.O.R. afzetten. Als zij het al aanzetten !"

Wij zeggen dr. van Itterzon dank, dat hij klaar en onomwonden heeft uitgesproken en geschreven wat door talloos velen zo aangevoeld wordt.

Dr. van Itterzon heeft zich zo de tolk gemaakt van vele Hervormde zieken en ouden van dagen, die het I.K.O.R. niet meer aanzetten en alleen maar luisteren naar de kerkdiensten der gescheiden kerken.

De predikanten, die de zieken bezoeken, kunnen mede getuigen.

Onze zieken genieten niet van de hoog liturgische diensten, luisteren zelfs niet meer naar de experimenten van de kleine groep aanhangers der liturgische beweging, ze wensen een „gewone" dienst, waarin op de prediking het accent valt, ze willen een dienst des Woords met de Dordtse liturgie, een dienst, waarin ze kunnen meezingen, meebidden, meeluisteren.

Het I.K.O.R. leeft niet onder ons volk, zeker niet onder het positief belijdende volksdeel.

Ook het vrijzinnig element is niet tevreden met de gang van zaken, ook dat wil niet meedoen aan het valse eenheidsstreven, dat de richtingen weg doezelt. Verschillende vrijzinnigen willen hun uitzendingen als vrijzinnig zien aangeduid.

Het I.K.O.R. is een lastig aanhangsel van de ,,doorbraak", die mislukt is.

En daarom : Verlos ons van het I.K.O.R.! Dan maar weer terug naar de N.C.R.V. ?

In zekere zin wel.

Het I.K.O.R. heeft de pretentie van „de kerk zendt uit", „de kerk spreekt in de aether".

Maar wat spreekt de kerk ?

Wat is het getuigenis der Waarheid ?

De Wearheidsvraag is in onze kerk nog niet opgelost, de Heusdense informatie wacht nog steeds op antwoord. 

Wij als Gereformeerden achten een kerkeiijk getuigenis alleen kerkelijk, als dit gebonden is aan Schrift en Belijdenis.

Daarom kunnen we niet instemmen met het kerkelijk karakter van het I.K.O.R. als deze omroep vrijzinnig, Barthiaans en orthodox zonder nadere aanduiding en onderscheiding voor de microfoon laat spreken.

Maar de N.C.R.V. dan? Laat de N..C. R.V. ook niet Baptisten, Evangelischen, mannen van het Leger des Heils etc. spreken ?

Zeker, maar de N.C.R.V. matigt zich niet de pretentie van het kerkelijk spreken aan. zij laat die verantwoording over aan de deputaten der kerken en wil alleen zijn een dienend instrument, opdat de kerken ook in de aether hun taak zouden kunnen vervullen. Bij de N.C.R.V. draagt iedere kerk en gemeente haar eigen verantwoording, terwijl gestreefd wordt naar de algemene orthodoxe grondslag.

En nu de practijk ?

De vrijzinnige prediking heeft er wol bij gesponnen. De vrijzinnigen hadden al hun V.P.R.O. nu kunnen ze ook nog gebruik maken van het I.K.O.R. in welk radioverband ook de Remonstranten, Doopsgezinden en Protestantenbond meedoen.

En hoe staat het met de Geref. gemeenten in onze kerk ?

Wij willen niet toetreden tot het I.K.O.R. om des beginsels wil, daar wij het I.K.O.R. niet als kerkelijk erkennen.

Wij kunnen niet gebruik maken van de N.C.R.V. des Zondags, omdat de Synode besloten heeft dat de Herv. Gemeenten alleen van het I.K.O.R. gebruik mogen maken bij hun kerkdienstuitzendingen.

En zo zijn we sinds 1945 met kerkdiensten uit onze Herv. Geref. gemeenten niet meer in de aether geweest.

Tot grote spijt van onze zieken.

In deze wensen wij „de tijd van voor 1940" weer terug ! 

We herinneren ons nog de mooie uitzending van de kerkdienst 1939 van de Herv. Gemeente te Genemuiden.

Veel zegen is er toen ontvangen in den lande.

In weerwil van de opmerking van de heer Verheul, dat technisch gezien de kerkdienst een slecht radioprogramma is.

Met welke maatstaf meet de heer Verheul ?

Is de Dinsdagavondtrein en de Zaterdagavond uitzending zo'n best programma ?

Met dit al: Verlos ons van het I.K.O.R.!

Terwille van ons Protestants belijdend volksdeel. 

Terwille van onze Herv. zieken, die steeds meer gaan luisteren naar de kerkdiensten van de gescheiden kerken.

En daarom ook : terwille van onze Herv. Kerk!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen