Wat anderen schrijven en wij er van denken

Onder dit opschrift heeft de bekende schrijver Arthur Koestler in de ,,Weltwoche" het een en ander meegedeeld over de heerschappij van de rabbijnen in de nieuwe Staat Israël. Volgens zijn oordeel staat het leven in Israël onder de druk van een kerkelijke macht, zoals die heden ten dage nauwelijks haar gelijke vindt. De kranten gebruiken weer de Joodse tijdrekening. In de hotels wordt alleen aan vertegenwoordigers van de UNO en van de pers varkensvlees geserveerd; alleen ritueel geslacht vlees mag worden ingevoerd, als gevolg waarvan er sedert het eind van het Britse mandaat geen vlees meer te krijgen is. Van Vrijdagavond tot het eind van de Sabbath zijn alle openbare verkeersmiddelen verboden ; daar taxi's en particuliere auto's wel mogen rijden, treft dit verbod in de eerste plaats de minder welgestelden. De universiteit in Jeruzalem heeft geen faculteit in de medicijnen, voornamelijk daarom, omdat volgens de Mozaïsche wet het plegen van sectie op lijken niet is toegestaan. Koestler is van mening, dat indien de Orthodoxe partij haar wil doorzet, de staat Israël terugvalt tot levensvoorwaarden, die eeuwen voor Christus heersten. De oorzaak daarvan dat een minderheid als de Orthodoxe groep het heft in handen heeft, ziet Koestler ten eerste in de politieke gesteldheid, zodat de arbeiderspartij aangewezen is op de steun van de Orthodoxe groep, voorts in het feit, dat het leven van de Joden als aparte groep tot nog toe uitsluitend aan hun godsdienstige gemeenschap verbonden was.

,,Wanneer de Mozaische wet niet meer van kracht is, wanneer de godsdienstige tradities verloren gaan, welke geestelijke banden blijven er dan nog over?" Toch gelooft Koestler, dat de Orthodoxen er alleen maar in de eerste jaren van de Staat hun invloed zullen kunnen versterken en in de nieuwe grondwet het verbod van het burgerlijk huwelijk en het reizen op de Sabbath kunnen doorzetten.

Men kan gerust nu reeds zeggen, dat deze toestand vijf, hoogstens tien jaar zal duren. Dan zal de jonge generatie, die in het land zelf geboren is, die reeds in het leger van Israël een grote rol speelt en die niet leeft uit de herinnering aan ghetto's, haar eigen zeden en tradities ontwikkelen en door middel van een heftig bestreden, maar onbloedige revolutie, de secularisering van de Staat volvoeren."

Het is de vraag of de ontwikkeling wel zo eenvoudig zal verlopen, als Koestier veronderstelt. Het „Kirchenblatt für die reformierte Zweiz" merkt naar aanleiding van het bovenstaande op, dat de nieuwe staat Israël ten slotte zijn ontstaan dankt aan het feit, dat het Joodse volk niet loskomt van de goddelijke belofte. We zouden hier de vraag kunnen stellen in hoeverre er ook sprake is van een vervulling dezer belofte. Het is zeer zeker een opmerkelijk feit, dat het Jodendom nu vrijwel in zijn geheel in het oude land een nationaal tehuis zocht op te richten, nadat het geslachten lang zijn heil gezocht heeft in een poging om zich in meerdere of mindere mate op te lossen in andere volkeren, voornamelijk die van het Westen. Wanneer er evenwel sprake kan zijn van een zodanige vervulling dier belofte, dan zal dit in ieder geval niet buiten wederkeer tot de Heere en erkenning van zijn Christus om kunnen gaan. En daarvan is nog geen sprake. In dit licht komt het ons voor, dat het huidig Zionisme veeleer is te waarderen als een poging van het Jodendom om zich te ontworstelen aan de hand van die God, Die hen stelde tot een teken, dat Hij even waar is in Zijn bedreigingen als in Zijn beloften.

We kunnen ons dan ook aansluiten bij genoemd kerkblad, als het zegt :

,,Koestier echter wil Zion weer herstellen, maar nu niet als de stad Gods, maar als een moderne Staat. De strenge aanhangers van de Mozaische wet zijn consequent, wanneer zij het welzijn van het volk afhankelijk maken van de vervulling van de wet, consequenter in ieder geval dan de jonge generatie, die deze eenvoudig terzijde wil schuiven. Welke richting de overhand zal behouden en hoe de toekomst van Israël zal zijn, dat is niet zo gemakkelijk te zeggen als Koestier meent, 't Kon wel eens zijn, dat de bedreigingen van de oude profeten tegen het volk, dat zijn God vergeet, ook nu nog niet hun kracht verloren hebben."

Alleen geloven we er nog aan toe te moeten voegen: dat ook de wetshandhaving van de Joodse orthodoxie in de grond een poging is om zichzelf tegenover God te handhaven. Het Joodse volk zal niet allereerst tot de wet van Mozes, maar tot de God, Die deze wet gaf en tot Zijn Christus moeten komen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen