Samuël, een zoon der Wet

149)

De beide geiten van Jossele, die het verlopen jaar met twee vermeerderd waren, werden in de goed dichtgemaakte en gereinigde stallen ondergebracht.

Er werden voorraden droog voeder en graan teruggebracht. Het dak werd nog wat verbeterd, de doomlaag werd vernieuwd, daar werden graszoden over gelegd, dat alles werd eerst natgemaakt en toen met een kleine handwals geperst. Nu zag Mandel zelfs zonder onrust, dat Rea zich daar met de vreemde ophield. Hij zag blij, hoe die twee met de aan vrouwen eigene slimheid, die ook een grapje maar moeielijk achterwege kan laten, allerlei hindernissen en geheimzinnigheden nog uitdachten, om de vreugde van het vinden en ontdekken voor de thuiskomende nog te vergroten. Nu waren zij eerst recht in haar element.

Laat in de middag begon Mandel uit te kijken. Ver over Baitjisrael kon men de weg op zien.

Toen de zon achter het bergwoud schuil ging, zag hij Jossele met zijn rijzige gestalte daar aankomen. Hij gaf de vrouwen een teken, en zij zetten de pannen op het vuur. Toen de voetganger dicht bij Baitjisrael was, deden zij zout in de aardappelen, en lieten ze koken. Een keurig tafellaken lag over de tafei, die eigenlijk de deksel van een kist was, en die nog nooit zo'n versiering had gedragen. En behoorlijk tafelgerei gaf de plaats te kennen voor twee, die hier zouden eten.

Ja, het was Jossele werkelijk! In zijn volle lengte kwam hij boven de avonddamp uit. Nu was hij zo dichtbij, dat de vrouwen niet meer de weg tussen de twee huizen terug konden gaan, zonder door hem te worden gezien.

Pas op het allerlaatste ogenblik gingen zij de deur uit, en slopen nu achter het stalletje, waar zij wegschuilden.

Zij hoorden hem over de stenen aankomen, en hoorden zijn verbaasd gemompel over de opgeruimde omgeving van zijn hut. Toen ging hij naar binnen, en daar hoorden zij hem snikken en luid de naam van zijn meisje roepen. Tussen lachen en schreien door scheen hij zich telkens te verbazen over allerlei nieuwe dingen, die hij hier vond. ,,Malke, — Malke, je bent hier ! Ik weet het zeker !" riep hij. Malke en Rea achter het stalletje proestten als kinderen. Het begon er al erg op te lijken, dat hij de spijzen koud liet worden.

Hij kwam weer naar buiten, zocht rondom het huis, trad toen de geitenstal binnen, riep de dieren bij hun namen, en vroeg hun, of zij Malke niet hadden gezien, en of zij niet hier was geweest ? Hij keek achter rotsblokken. Hij snuffelde achter de staldeur, zocht in het hooi, en zag om de hoek, èn stond voor hen ! Toen sprong Rea op en stormde weg ; — trouweloos haar kameraad, voor wie zij te zorgen had, in de steek latend.

Enige dagen verliepen. Malke Gwinner was weer naar de stad teruggekeerd. Jossele had de Thoraschrijver gesmeekt om zijn ambt toch nog in ieder geval te blijven waarnemen voor hem en zijn bruid, door hen te trouwen.

Het was alsof deze taak Sinai wekte uit zijn stemming van gehele gebrokenheid. Ook als Moechtar had hij nog iets bijzonders te doen. Daarom kon hij die twee ambten ook niet zo gauw vaarwel zeggen, want Lemberger had verklaard, dat hij van zijn terrein afstand wenste te doen, dat hij zijn boeltje wou verkopen en met Chaim naar Rusland terug wilde keren.

Sinai nam die tijding in ontvangst zonder hem ook maar enigszins te bestraffen. Wie was hij, dat hij anderen zou oordelen ? ! Anderen waren er, die beweerden : laat hem toch zijn gang gaan ; hij is bestemd om een zwerver over de straten te zijn ; en hij zal nog eens ergens aan een wegkant sterven !

Zelfs verdedigde hij hem nog : ,,Dan wordt hij tenminste geen verrader van zijn geloof!"

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen