IN KORTE TREKKEN

Kortgeleden schreef de heer v(an) S(chouwenburg) in het weekblad „de Hervormde Kerk" over de emigratie van Nederlanders naar Canada. In het betreffende artikel waarschuwt hij tegen overdreven voorstellingen. Het goud ligt er, zo gezegd, niet op het lanid. Het is hard werken en verder is het een zaak van aanpassing. Aanpassing o.a. ook aan ander kerkelijk leven. Alhoewel de schrijver meent, het ook anders te kunnen zeggen :

Misschien is het veel meer de ontdekking dat de United Church van Canada, waaraan de Hervormde Kerk niet zonder reden de geestelijke verzorging harer emigrerende leden verzocht te behartigen —, misschien is het de ontdekking, dat deze Kerk in veel is en biedt, wat de Kerk ,,thuis" bood. Alleen, de scherpe kanten en tegenstellingen van ,,thuis" zijn er af. De belijdenis, waarin zij is gefundeerd en die geen andere is dan die van onze Kerk, is er nooit een reden om, in één verband, toch uiteen te gaan.

Sommigen noemen dat ,,vrijzinnig" (liberaal), maar het is het zeer bepaald niet. Sommigen zeggen, dat de Christian Reformed Church .— een kerk met nauwelijks 3000 leden op de 13 millioen inwoners, het aangewezen tehuis is voor de Ned. Hervormden. Dat is onjuist. De United Church komt aan de Hervormde Kerk het meest nabij, is er waarschijnlijk in het geheel niet van onderscheiden, als wij deze kerk op haar levensbesef toetsen.

De heer v. S. vindt dan ook, dat men Hervormde emigranten zich over de vraag, bij welk kerkverband zij zich in Canada zullen aansluiten, niet moeten laten voorlichten door een of ander lichaam, dat zich daartoe opwerpt, maar door de Hervormde kerk zelf Want ,— zo zegt hij : ,,Het is immers belangrijk, dat een Hervormd gezin, dat hier nooit eigen Kerk zou verlaten, ook in de vreemde niet aan dat eigene onttrokken wordt". En dat eigene schuilt dan, als we het goed begrepen hebben, in het levensbesef, dat de heer v. S., als hij die Kerk daarop toetst, in de United Church of Canada terugvindt.

Het wil er bij ons echter nog niet in, dat de vraag bij welk kerkverband wij ons hebben aan te sluiten, voornamelijk beantwoord wordt door de vraag of het levensbesef van die Kerk dat van onze eigene nabij komt. De belijdenis noemt als kenmerk van de ware Kerk allereerst de reine predikatie des Evangelies, waarmede onlosmakelijk het kenmerk van de reine bediening der Sacramenten, alsmede dat van de kerkelijke tucht is verbonden. Wanneer men door omstandigheden als emigratie het oude kerkverband, waarin men zich geplaatst wist, moet verlaten, zal 't zaak zijn de kerken, waartussen men zal hebben te kiezen, in 't bijzonder op die kenmerken te toetsen.

Voor het overige was het niet ondienstig, wanneer we eens van de hand van de heer V. S. een duidelijke uiteenzetting mochten ontvangen over dit Hervormde levensbesef, dat in ,,de Hervormde Kerk" wel meer genoemd, maar toch nog veelszins in de nevelen gelaten wordt. Die begeerte is, om zo te zeggen, sterk geworden, toen we dezer dagen de Chr. Hist. ,,Nederlander" toegezonden kregen en daarin het volgende lazen in een artikel, dat door de heer Van Sinderen uit Leeuwarden geschreven werd :

»Op Woensdag 9 Febr. j.l. waren we in de gelegenheid, doordat de griep ons aan huis bond, een causerie over Karl Barth te horen voor de VARA-microfoon. De spreker, die deze grote theoloog behandelde, was de heer N. J. G. van Schouwenburg, redacteur van het weekblad ,,De Hervormde Kerk".

Dat de spreker zijn kans waarnam om de Christelijke politieke partijen aan te vallen, och, we nemen het hem niet kwalijk. Maar dat hij het op zo'n insinuerende, beneden critiek zijnde manier deed, heeft ons bedroefd. Waarom was het nodig, van de Christelijke organisaties en politieke partijen, te spreken als verenigingen die God tot ere-voorzitter hebben gemaakt" ?

Dat het Christelijk organisatiewezen bestreden werd en 't feit, dat Barth socialistisch benut werd om propaganda voor het socialisme te maken, wel, dat móést de heer Van Schouwenburg wel doen, omdat hij voor de Rode Omroep sprak. Maar het gebruik van profane opmerkingen als hierboven, dik gedrukt, neen, dat begrijpen we niet, tenzij voortkomend uit diepe haat tegen alles wat Christelijk is óf uit teleurstelling over het feit, dat het eenvoudige, trouwe kerkvolk niet de overspannen doorbraak-idealisten is gevolgd*.

Is dit nu een uiting van dat Hervormde levensbesef ? We hopen nog, dat de heer Van Schouwenburg het anders bedoelt en het zo niet gezegd heeft. Want deze manier van uitdrukken en wijze van doen, 'kunnen we beslist niet Christelijk noemen. Wellicht stelt de heer v. S. er ook geen prijs op, dat we dit wèl zouden kunnen doen. Zijn afkeer tegen het praedicaat Christelijk is groot. Wij laten de heer v. S. die overtuiging, al kan zij de onze niet zijn. Echter zouden we er onzerzijds prijs op stellen, indien hij althans kon toestemmen, dat zij, die anders dan hij over de dingen denken, dit niet anders dan uit eerlijke overtuiging doen. En kan hij dit niet, wel, dan neme de heer v. S. van ons aan, dat iemand, die zich zó vrolijk maakt over een goed deel van het Hervormde kerkvolk, niet de man kan zijn, die dat kerkvolk nu eens over de betekenis van het Hervormd levensbesef inlicht. Want zo er van zo'n besef gesproken kan worden, dan is het in ieder geval, als de heer v. S. zo spreekt en doet als voor de VARA-microfoon, ten enenmale zoek !

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen