Samuël, een zoon Wet

150)

Toen het besluit van Lemberger bekend was geworden, duurde het maar een dag, of de andere tijding volgde : Jossele en Malke wensen niets vuriger dan zijn plaats in te nemen.

De overdracht van alle rechten en verplichtingen, die aan dit stuk verbonden waren, ook van de gunstige bepalingen van de zijde van de Vereniging Nehemia, eisten heel wat bemiddeling, en daar had Tulpenbloesem voor te zorgen. De jongelui kochten de hele inboedel, en toen Lemberger klaagde, hoe hij zijn winkelvoorraad moest van de hand doen, besloot Malke dat alles ook nog over te nemen. Het kon geen kwaad, een klein huis te hebben met voorraden van al­lerlei, dat hier ter plaatse wel eens nodig kon zijn. 

Op zekere dag trok Lemberger met zijn zoon Chaim weg, — met twee stokken en twee zakken bij zich, net zoals zij waren gekomen, en Mandel bracht hen nog twee uur ver weg. Van Tulpenbloesem had hij geen afscheid genomen, en deze had zich ook geen moeite gegeven, om nog een blik uit de donker geworden vogelogen op te vangen. Ook heel wat anderen hadden zich niet om hem bekommerd, toen hij er niet op gesteld scheen zich nog een keer aan hen te laten zien. Maar Samuel was bij hem gekomen, en die had hem goede reis gewenst.

Samuel was er rustig mee doorgegaan om op het veld van zijn pleegvader te werken, waar nu weer het winterkoren moest worden verwerkt. Daarbij hadden zowel hij als de oude man vermeden, elkander te ontmoeten. Alleen met Suze had hij een paar keer achter de stal een praatje gemaakt. De mensen van het dorp zagen het met innig leedwezen, en enige oudere mannen vormden eindelijk het plan, om te gaan bemiddelen, wat naar hun mening daarin zou bestaan, dat Samuel berouw toonde en herriep. Zij bedachten om heel vaderlijk hem met grote nadruk daartoe gelegenheid te geven, en hadden ook Tulpenbloesem daarvan tevoren op de hoogte gebracht.

Eens op een middag verschenen de slachter, de voormalige herbergier, de kleermaker Zalig en nog vier andere mannen bij Samuel op het veld, en spoorden hem aan, om met hen mee te gaan naar de Synagoge, om daar voor de Thora over zijn dwaalbegrippen een beslissende verklaring af te leggen.

Hij was daar dadelijk toe bereid, wies zijn handen, en ging met hen op weg. Om niet teveel opzien te baren, gingen zij dwars het veld over. Toch hadden verscheiden kinderen het opgemerkt, en die hadden dit nieuws gauw verbreid. Een hele zwerm volgde, en daar was ook Mannia bij. Jonge mannen lieten hun ploeg in de steek, en sloten er zich bij aan. Zij dachten ook, dat Samuel wel mogelijk eens hun hulp nodig kon hebben. Toen de slachter de talrijke menigte zag, die met hem meeging, zette hij er toe aan, om haast te maken. Hij liep vooruit, deed de deur van de sjoel open, en liet Samuel met, de oudere mensen binnentreden ; toen deed hij haastig de deur van binnen op slot.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen