Samuël, een zoon der Wet

151)

Nu wendde de slachter zich plechtig en vaderlijk tot de jongen, die zij hadden meegebracht. „Je bent nog jong, en je bent verleid. Met jou te gaan strijden heeft geen doel, want je hebt een goed verstand, en weet je zaakjes best. Daarom juist is het ons veel waard, dat wij elkander goed verstaan. En ook juist daarom komt het er in dit geval met jou meer op aan, dam wanneer de een of andere domkop op malle gedachten zou komen. Ik zeg je bovendien nog : Denk er aan, hoe jong je bent, en dat je dwalen kunt, en denk er ook aan, hoe onze wijzen, — hun naam zij gezegend ! tot in hun hoge ouderdom toe niets beters hebben gevonden, dan de Thora. Denk aan onze eerwaardige Rabbijn, je vader, die op je ommekeer wacht, en die al zijn hoop op jou gebouwd had. Weten wij niet allen, dat hij groot, is in de leer, en bij het grijzen van zijn haren nog wijzer geworden is ? Denk er toch aan, dat jij, bij hem vergeleken, maar een knaap bent, ook wat je verstand betreft, en verootmoedig je voor zijn wijsheid. Wil je de Thora kussen, en het „Schemah bidden ? "

,,De Thora mag hij niet aanraken", bracht de voormalige herbergier te berde. ,,Als .hij werkelijk een overloper is, zou hij haar zó verontreinigen, dat zij moest worden begraven."

„Nu, zeg dan alleen het Schemah maar op !" 

Dadelijk en zonder een ogenblik zich te bedenken, zei Samuel heel eerbiedig het heiligste gebed van Israël op : „Hoor, (Schemah) Israël, de Heere uw God, is een enig Heer !" ,,Maar dat doe ik alléén, " voegde hij er aan toe, „omdat Jeschua, de Messias, gezegd heeft, dat dit het voornaamste woord is in de Wet."

,,Hij schaamt zich zelfs niet, om die naam hier, in de sjoel, te noemen!" siste de herbergier, en zijn vuisten vielen trommelend op Samuels schouders en rug neer.

De kleermaker Zalig hield hem toen tegen. „Gedachten kan men er bij iemand niet uitslaan ! Praat liever met hem, en wacht dan af. — Wij hebben geen voorspraak bij God nodig, jonge man !"

, , De Apikorsim mogen toegefelijkheid pleiten — ik hoop van God, dat zij spoedig zullen verstommen. Hij zal zijn dwaling wel gauw inzien." De mannen vergaten van opgewondenheid heel hun Hebreeuwse opvoeding weer, en begonnen nu ineens weer plat- Jiddisch te praten.

,,Wil je herroepen ? Denk dan aan de verboden naam, én spuw uit!"

Samuels gezicht glansde van vreugde. Hij had geen enkele beweging gemaakt, om zich aan hun slagen te onttrekken. ,,Ik zal de Thora altijd eren, omdat Jeschua die eert." Zalig pakte de opgeheven arm van de herbergier beet. „Hij is trouwens niet gekomen om de wet te ontbinden, maar juist om die te vervullen. Het kruis hoort bij de wetskast".

„Hij lastert! Stopt zijn mond dicht! — Hij lastert Mozes !"

Wil je het kruis nu ook nog in de sjoel brengen !"

Nu werd de herrie zó groot, dat de vrienden van Samuel, die buiten stonden, het geschreeuw hoorden, en aan de deur begonnen te rammelen. Zij zouden haar hebben open gerammeld, als hij hen ook maar even te hulp had geroepen.

Daarom hielden de mannen het niet geraden om nog te trachten door mishandelingen Samuel te winnen. Zij werden weer kalmer, zetten gewonere gezichten op, en brachten hem weer naar buiten, om hem nu naar Reb Tulpenbloesem te voeren. De jonge mensen drongen dichterbij, om hem de hand te drukken, en hem te verzekeren van hun trouw. Ook Mandel was er nu, en ook de „man met de kruik", wiens ogen er dreigend uitzagen. Samuel vatte het alles op, alsof hem de grootst denkbare eer te beurt viel.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen