De bloeiende BETUWE!

Schoner nog dan de bollenvelden, is de bloeiende Betuwe. De bloesemende appeltakken herinneren ons aan een schoonheid van een bloeiend paradijs.

Toch is dat paradijs weg. Dat was zo 10 Mei 1940, toen de Duitse Stuka' s verschenen boven een schoonbloeiend Holland onder een staalblauwe hemel.

Dat is ook zo in de Betuwe, want de Betuwe is een land, dat in zielental achteruitgaat, een land, waar een dood Christendom verwoestingen heeft aangericht.

Ook een land, dat van organisatie niet veel moet hebben en zo gemoedelijk is, dat het felle strijd niet mint.

Nu is het een wonder, dat daar in die Betuwe, onder de meest ongelukkige omstandigheden, een begeerte zich baanbreekt naar een gereformeerde prediking, welke weldadig aandoet.

Gemeente na gemeente, waarvan wij vroeger nooit hoorden, kunnen wij nu lezen onder de gemeenten, die gereformeerde predikanten beroepen.

Ik zeg niet, dat de Betuwe opnieuw begint te bloeien — zover zijn wij nog niet. Daarvoor waren de nachtvorsten van het liberalisme te sterk, maar wèl, dat Gods Geest nog heenstrijkt langs die vruchtbare gronden, waar de oorlog overheen trok.

Wij bidden God, dat Hij de Betuwe schenke de vervulling van Zijn Woord : ,,Ik zal het verwoeste weder herbouwen". Hij brenge het levende Woord weder in die afgelegen dorpskerken temidden der rij­pende hongerden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen