De Puritein van de Hertenpolder

2)

— Moeder, zegt hij, hoe zie ik er uut ! Kan 't ?

— Keurig, m'n jong. Mer hè spiet dai gaot.

— Mer Moet, ik kom je opzeuken. Da begriep je toch.

— Das waor ! 't Is goed m'n jong. Je houdt van Miao, en Miao is goed. Ze is weerd dasse joe kriegt.

— Recht gesproke. Moet. Stil, daor kumt Vot an, fluistert Janus.

Hij is wel fel om Moeders intimiteit, maar zonder derden.

Daar komt de eerste grote autobus met vaart de werf oprijden.

De kippen stuiven de brandnetels in. De oude hofhond valt verwoed aan.

Intussen komen de neefs en nichten uit de omtrek. Ze zijn vrolijk en welgemoed.

In de ruime schuur plaatsen ze hun fietsen.

Lachend vangt Janus ze op op de deel. Sommige neefs drukken hem extra stevig de hand. Ze menen hun wensen van ganser harte.

Als al de familieleden aanwezig zijn, stappen ze in de ruime touringcar.

De oude boer geeft nog enige wenken aan de vrienden, die vandaag op de hofstee zullen passen. Hij laat nu alles in de steek, om alles mee te kunnen genieten wat ze in het Zuid-Hollandse te geven hebben. En hij gaat ook helemaal op in de voorspoed van Janus. Is een eigen zoon of dochter je niet het meest verwant ?

Daar gaat de grote autobus de brede zandweg op. Vrolijke gezichten kijken door de ruiten. Moeder Veldstroo zit wat onwennig tussen de kinderen. Ze is in haar huis aan de haard veel meer op haar gemak. In het eigen domein is men het meest zichzelf.

Ginds is de straatweg.

Het verschil is groot. De chauffeur is blij dat hij het ongelijke terrein verlaten kan. Daar wenkt de mooie vlakke baan.

Met een knap gangetje rijdt de bus door de heerlijke bossen van het Veluwse land. Dan een schoon larkenbos en daarnaast een diepliggend uitgestrekt weiland ; dan weer het beukebos van eeuwen her. En tussen deze stil suizende, eeuwig zingende bossen graast en herkauwt het zwartbonte vee. Ja, de kontreie van Staverden is mooi. Nu ze vanuit de autobus in een ongewoon ogenblik door de streek schouwen, is het hun of alles als nieuw voor hun aandacht komt. De bossen, die hun liederen fluisteren bij dag en bij nacht. Welk een mystieke spraak komt je tegen, vooral in de late avond, als de Herfst weer op de Zomer gevolgd is.

Daar ligt het Kasteel. Dromerig staat het met de hoge, witte muren zichzelf te bekijken in het stille water. Het spreekt van de tijd, toen de Lanter het nog met staatsie kon bewonen. Nu wacht het op andere tijden. Misschien wordt het een kolonie of centrum van een vereniging.

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen