Wat anderen schrijven en wij er van denken

In het weekblad ,,de Hervormde Kerk" schreef ds. F. H. Landsman over de roomse kerk. Daarin het ds. L. zich o.a. aldus uit over het Avondmaal, dat in die kerk tot Mis is verworden :

„Wie zou durven volhouden, dat zulke medechristenen alleen maar zichzelf bedriegen, als zij in de viering van het H. Avondmaal — zij het dan onder zeer onvolledige en zeer misvormde gedaante, die de roomse kerk in de H. Mis aan dit sacrament gaf — de gemeenschap met Christus ervaren ? "

Dit zinnetje werd voor de ,,Terzijde" schrijver van ,,In de Waagschaal" aanleiding tot dit commentaar :

„Er is, geloof ik, een vrij grote afstand tussen deze waardering van de Mis en die van onze Catechismus.

De Catechismus noemt de Mis een verlochening van de enige offerande en het lijden van Christus en spreekt van een vervloekte afgoderij. Ds. Landsman noemt haar de viering van het H. Avondmaal, zij het dan onder zeer onvolledige en zeer misvormde gedaante, die Rome aan dit sacrament geeft.

Is het mogelijk om bij verlochening van de enige offerande en het lijden van Christus de gemeenschap met Christus te ervaren ?

Wie in deze richting denkt, moet Zondag 30 liever inruilen tegen het zinnetje van ds. Landsman, die met zijn veel hoffelijker formuleringen de scherpe kanten van onze belijdenis afslijpt.

Voorlopig houd ik het met Zacharias Ursinius en Caspar Olevianus, omdat ik meen, dat deze twee meer ernst maken met wat Rome bedoelt, wanneer de Mis bediend wordt, dan ds. Landsman. Indien onze bezwaren tegen de Mis uitsluitend betekenen, dat wij haar beschouwen als het Avondmaal onder zeer onvolledige en zeer misvormde gedaante, moeten wij ophouden haar een vervloekte afgoderij te noemen".

Naar we in een later verschenen nummer van ,,In de Waagschaal" kunnen lezen, schijnt ds. L. over deze opmerkingen nogal verontwaardigd te zijn. Naar onze mening zijn ze echter zeer terecht. Het gaat in de woorden ,,een vervloekte afgoderij" toch zeker niet om een uitdrukking, die alleen maar op haar plaats was in de tijd, waarin onze Catechismus werd geschreven, en die nu haar betekenis heeft verloren. Integendeel : de Mis is nog altijd een verlochening van de enige offerande en het lijden van Jezus Christus. Dat mag niet verbloemd worden en dient te worden gezegd. We stemmen daarbij ten volle in met het oordeel van de „Terzijde"-schrijver,

„dat deze hardheid — de hardheid van de Catechismus — barmhartiger is dan de mildheid van hen, die Zondag 30 prijsgeven".

Het zal echter goed zijn te bedenken, dat dit oordeel niet alleen betrekking heeft op het onderscheid tussen het Avondmaal des Heeren en de Paapse Mis, maar evenzeer op dat, wat men tegenwoordig het gesprek der richtingen pleegt te noemen. Ds. H. G. Groenewoud neemt in „de Gereformeerde Kerk" dan ook die vraag, of het mogelijk is om bij verlochening van de enige offerande en het lijden van Christus, de gemeenschap met Christus te ervaren, over. Hij vraagt evenwel verder :

,,Is het mogelijk om bij verlochening van de lichamelijke opstanding des Heeren de gemeenschap met Hem te ervaren? Is het mogelijk om bij verlochening van wat de Bijbel tot het wezenlijke van de Christusprediking rekent, de gemeenschap met Christus te ervaren ?

Kan men, bij tegenovergesteld inzicht aangaande persoon en werk van Christus, toch spreken van diepere geloofseenheid ? "

We zijn het zeer zeker met hem eens, wanneer hij meent, dat een opvatting, die op de laatste vraag bevestigend antwoordt en de richtingsverschillen dus alleen maar voor ,,betrekkelijk" houdt, de belijdenis en daarmede de kerk ondergraaft. Men houde zich dit voor gezegd. Er wordt naar opbouw gestreefd, maar zó brengt men slechts afbraakteweeg. 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen