Ontvangen Boeken

Partij ? of . . . . de Kerk! door dr. G. J Streeder, Ned Herv. pred te 's Gravenhage. Uitg. Veenman & Zonen, Wageningen. '49.

Waarom thans Confessioneel ? -  zo luidde de brochure van dr. Streeder, welke hier in een geheel omgewerkte vorm wordt aangeboden.

Dr. Streeder is van oordeel, dat de tijd van opheffing der Confess. Vereniging nog niet is gekomen. Wij zijn het met hem eens en verheugen er ons in, dat de C. V. in de kerkelijke situatie aanleiding vindt haar bestaan te handhaven.

Het welzijn der Hervormde Kerk in het geding — zo luidt het op blz. 7.

Wij menen dat ook en wij kunnen niet aannemen, dat de door de leiding aangegeven koers aan het welzijn der kerk bevorderlijk is. Helemaal gerust is dr. Streeder daarop ook niet. Hij spreekt althans van „huidige verlegenheid" (blz. 23), en wijst daarbij op de eenzijdigheid van prof. Kraemer's belangstelling (blz. 27) en het gemis aan de eis van de ,,rechte" prediking (blz. 32). Hij heeft daarin zonder twijfel gelijk.

Partij ? of de Kerk !

De Conf. V. wil geen partij zijn. (blz. 36) Natuurlijk, dat anderen haar dit toch verwijten, en, dr. Streeder geeft toe, dat er onder de Confessionelen zijn, die zich als partijmensen gedragen. Dat schijnt nu eenmaal niet anders te kunnen.

Zulk een verwijt kan men als Conf. V. of als Geref. Bond moeilijk ontgaan. Dat is o.i. niet zo erg.

Maar wat dan ?

Dr. Streeder bedoelt zeker niet, dat de Conf. V. de kerk is of vertegenwoordigt, maar dat het der Conf. V. te doen is om tot de sanering der kerk haar deel bij te dragen.

Dat willen wij ook. 

Dr. Streeder drukt ook de grondbepalin gen der Conf. V. af. Wij lezen daar art. II. De vereniging erkent: a. dat in een welgestelde Kerk de belijdenis van kracht is, omdat (wij cursiveren) zij met de H. Schrift in overeenstemming is ; zo nochtans, dat bezwaren tegen enig leerstuk, in de belijdenis geformuleerd, langs kerkelijke weg aan de H. Schrift moeten worden getoetst.

Het is ook niet onzeker, welke belijdenis zij bedoelt, want dat staat in art. 1 : Leden zijn, die instemming verklaren met de belijdenis, n.l. de 37 artikelen, Heidelb. Catechismus en de Dordtse leerregelen.

Een en ander onderschrijven wij ook.

Als wij op deze dingen zien, moest er in de huidige situatie toch veel meer kracht uitgaan van degenen, die instemmen met de belijdenis der kerk, omdat zij met de H. Schrift in overeenstemming is.

Wij mogen ons niet bemoeien met het beleid van de Conf. V. en willen dat ook niet, maar als wij nu eens uitgaan van bovengemeld art. II, zou het dan niet voor de hand liggen, dat ook de Conf. V. opkwam voor de binding aan de belijdenis, welke in art. X van het ontwerp-kerkorde duidelijk behoorde te worden uitgedrukt, hetgeen thans zeker niet het geval is ?

Dit zou o.i. eerste voorwaarde zijn om bezwaren, welke tegen enig stuk der Con­fessie mochten rijzen, als zodanig aan de orde ener kerkelijke behandeling te stellen, zoals dat in art. II wordt omschreven.

Indien men die binding niet kerkelijk voorschrijft, is er ook geen binding aan het normatief gezag der Heilige Schrift, gelijk de kerk dat belijdt. Daarmede wordt de grondslag der belijdenis en het normatief gezag der Heilige Schrift, de toetssteen in de kerkelijke procedure, prijs gegeven aan individuele inzichten.

Het geloof in het goddelijk gezag der Heilige Schrift, dat in artikel II aan het woord is, kan mogelijk vertrouwen, dat dit gezag zichzelf ook zonder binding aan de belijdenis zal bewijzen, maar wat verhindert dan dat geloof die binding kerkelijk te belijden ?

Dit kan er toe leiden, dat ook tegen de artikelen der Geloofsbelijdenis, die over de Heilige Schrift gaan, bezwaren zouden kunnen rijzen. Daarmede zou de grondslag der Reformatie, ja, het Christelijk geloof als zodanig in het geding zijn. De kerk van heden zou hebben uit te maken of zij de Heilige Schrift als Gods Woord aanvaardt, zoals de kerk der eeuwen dat gedaan heeft, ja dan neen !

Er is geen reden om de binding aan de belijdenis achterwege te laten om dit critische punt te vermijden. Integendeel, want de laatste grond, waarop het geloof een beroep doet, is het getuigenis des Heiligen Geestes in het hart, n.l. dat zij van God zijn. Dit getuigenis kan de kerk niet tot een onderwerp van discussie maken.

Met dit getuigenis staat en valt de kerk en in dit getuigenis wordt de binding aan de belijdenis, welke met de Heilige Schrift overeenstemt, niet slechts gerechtvaardigd, maar zelfs geboden,

„Een lente verspeeld", door J. van Melle. Prijs ƒ 4.50, in de V.C.L.-reeks ƒ 2.25. Uitg. J. H. Kok N.V.. Kampen.

Een abonnement op deze reeks geeft voordelige boeken, en dit boek is zeker leesbaar. Van Melle is een onderhoudend verteller, en al geeft deze roman, die het leven in Z.­ Afrika beschrijft, niet voldoende weer, hoe men daar leeft, denkt en werkt — toch is dit een der aantrekkelijkste kanten van dit boek.

Wij kunnen ook de hoofdpersoon niet waarderen, het meisje, dat om geld trouwt, terwijl ze van een andere jonge man houdt, om, als ze weduwe is, te hertrouwen met deze man. Eigenlijk zijn alle personen wat te veel bedenksel en te weinig reëel.

Overigens is het aardig geschreven en als ontspanningslectuur zeker aan te bevelen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen